Herfst, Flynn en onzekerheid

1.

Iedere dag gaat het een beetje beter. Woorden waar ik mij in het ziekenhuis enorm aan vast hield. En moet je eens kijken, we zijn nu ruim 2 weken verder en we hebben gisteren een heerlijke wandeling gemaakt! Dat had ik niet gedacht toen ik daar, zo wit als de lakens, in het ziekenhuisbed lag 2 weken geleden. Wat fijn!

2.

En wat gaat het goed met ons. Flynn doet het super, wat een ontzettend lieve baby is het. Ik denk dat we na mijn lastige zwangerschap en bevalling gezegend zijn met een heel makkelijk kind ;-)! Hij slaapt goed, drinkt goed, doet alles goed wat een baby goed zou moeten doen. Ook de wond op zijn hoofd geneest goed, de korstjes laten al steeds meer los en er komen steeds meer prachtige zachte haartjes onder vandaan!

Met mij gaat het ook steeds beter. Iedere dag voel ik mij energieker en ook mijn stuitje lijkt al een klein beetje de goede kant op te gaan! Het enige waar ik op dit moment enorm tegenaan loop zijn mijn emoties in combinatie met onzekerheid. Het zullen de hormonen wel zijn hou ik mijzelf voor maar wat ben ik onzeker! Zou hij wel voelen hoeveel ik van hem hou? Doe ik hem geen pijn als ik een shirtje over zijn hoofdje aan doe? Geven we hem wel genoeg aandacht? Heeft hij wel genoeg gedronken? Doe ik alles wel goed? Hij heeft de eerste dagen van zijn leven amper bij mij gelegen, dat kan toch niet goed zijn?! Soms word ik er gek van en lig ik jankend in bed. Je wéét dat het onzin is, nee je doet niet alles goed maar wel zo goed mogelijk, maar je gevoel is zo overheersend op dat soort momenten. Op die momenten hou ik mijzelf maar voor dat ik nog maar 2 weken geleden bevallen ben en al die gekke gedachten vast heel normaal zijn en iedere moeder op het begin vast erg onzeker is (toch moeders? Toch?).

Ik hou gewoon zo belachelijk veel van hem. Van zijn lieve gezichtje, van zijn gekke geluidjes als hij aan de borst drinkt, van zijn piekhaartjes en zijn mondje als hij slaapt. Je wil het zo graag goed doen! Ongelofelijk dat hij er nog maar 2 weekjes is. Ongelofelijk dat hij er ál 2 weekjes is.

Gisteren scheen het zonnetje zo mooi en besloten we lekker even een stuk in het bos te wandelen. Heerlijk, maar wat was het koud! In de zon was het heel fijn maar tussen de bomen in de schaduw, brr! Flynn was heerlijk ingepakt in zijn super warme voetenzak en lag natuurlijk lekker te slapen haha ♥.

Ik vind het fijn dat we ons normale leventje langzaam aan weer oppakken. De bubbel waar we in leven is heel fijn maar het voelt ook goed om er af en toe uit te zijn, andere mensen te zien, even een winkel binnen te gaan of met de auto ergens naar toe te gaan. Een beetje socializen na al die tijd met z’n 3tjes ;-)!

Langzaamaan wil ik het bloggen weer een beetje op gaan pakken, af en toe wat lekkers koken en hersenspinsels delen :). Niet meer iedere dag mommy praatjes maar ook weer andere blogjes online zetten, ik kan niet wachten!

handtekening rosie

Gerelateerde artikelen

28 reacties

  • Reageren
    Paola
    13 oktober 2015

    Wat fijn dat je je beter gaat voelen en dat Flynn zo makkelijk is! Ik denk dat de onzekerheid erbij hoort, maar ik ben nog geen moeder, dus zeker weten doe ik het niet! Ik ben benieuwd naar al je artikelen die gaan komen!

  • Reageren
    Tineke
    13 oktober 2015

    Och wat klink je verliefd <3 Wat zijn die eerste weken ontzettend bijzonder, echt. Voor mij is het nu al 11 maanden geleden en kan ook dagelijks wel huilen dat ik over een maand geen baby meer heb ;) En die onzekerheid is zo normaal, zo heb ik me ook nog lange tijd gevoeld. Gelukkig verdwijnt die na verloop van tijd ook weer :-) (en dat houden van he, ZO OVERWELDIGEND! Af en toe kan ik het ook helemaal niet kwijt, dan heb ik echt zo'n ik wil dansen gillen springen gillen SCHREEUWEN dat ik zoveel van je houd)

  • Reageren
    Ise
    13 oktober 2015

    Wat fijn dat het steeds beter gaat! Geniet er maar lekker van :)

  • Reageren
    Martine
    13 oktober 2015

    Lieve Roos, het is heel normaal hoor die onzekerheid. Zeker bij een eerste kindje is alles nieuw en wil je het allemaal zo goed mogelijk doen. En dan zit je ook nog met al die hormonen. Op de manier hoe je schrijft in je blogs over Flynn merk je als lezer hoe gewenst en geliefd dit kleine ventje is. En zeker weten dat hij die liefde voelt hoor!

  • Reageren
    Nelly
    13 oktober 2015

    Ach meid toch…..doe even rustig aan. Je moet overal aan wennen, je hormonen gieren nog volop door je lijf, geen makkelijke bevalling achter de rug. Echt….je eerste kind…je hele wereld staat op zijn kop. Na 3 maanden spreek ik je wel weer ;-))))) Doe niet te veel en huil lekker.
    En die onzekerheid…..mmm hoort bij het moederschap. Het gaat wel steeds beter maar zelfs nu met mijn oudste van 21 kan ik ook nog wel onzeker zijn. En ook na 5 kids weet ik het niet even goed. Sommige dingen zijn dan wel makkelijker maar ieder kind heeft zijn/haar eigen karakter en ook zijn plek in het gezin. Ik had het idee dat ik onze hond zo verwaarloosde. Ze meost zich altijd maar voegen naar slaapjes, voedingen enz. het is gewoon veel maar je wordt er echt waar, steeds beter in. Volg je gevoel en slaap zo veel mogelijk.

  • Reageren
    Gwen
    13 oktober 2015

    Wat onwijs mooi en herkenbaar geschreven. Het is ook gewoon overweldigend en bijzonder en nieuw allemaal. Maar weet je, mommy knows best!

  • Reageren
    Shirley
    13 oktober 2015

    Wat prachtig die eerste foto! Doe lekker rustig aan en geniet van alle tijd zo samen. Voor je het weet vier je een tweede verjaardag. Mijn god, wat vliegt die tijd voorbij!

  • Reageren
    Josephine
    13 oktober 2015

    Lieve Rosie, volg je hart en geniet. Mijn eerste kindje kon ik een maand alleen maar van achter glas bekijken, maar wat een band hebben wij al 40 jaar! Knuffel hem veel en geniet! Alles zal goed komen!

  • Reageren
    Wendy (MissPinkyNails)
    13 oktober 2015

    Wauw wat heb jij of eigenlijk hebben jullie veel meegemaakt de afgelopen weken. Na zo’n zware bevalling lijken mij de extra emoties best normaal. Ik ben dan wel geen moeder maar volgens mij mag je best onzeker zijn toch?! Je doet het vast geweldig als moeder maar met een overdosis aan hormonen heeft je lijf ineens heel iets anders en je hoofd al helemaal.

    Maar wat een pracht kind hebben jullie op de wereld gezet! Geniet van alles maar zo te lezen doe je dat zeker weten met 100%
    Liefs!

  • Reageren
    Linda
    13 oktober 2015

    Hoi hoi! Ik reageer nooit, lees je verhalen wel steeds! Ik ben 30 sept 2e keer mama geworden en onzeker blijf je! Bij de eerste is het vooral help ik hoor m al even niet, leeft ie nog wel. Weet ie wel hoeveel we van hem houden .. oh oh hij huilt nu heel hard op het moment dat ik een shirtje aan of uit trek, help heb ik m pijn gedaan. naar mate hij ouder wordt, zie je dat hij van je houdt! Hij komt kusjes en knuffels brengen. Maar dan heb je de hond, dat was eerst ons kindje en komt nu op de 2e plaats. Ah voelt zij zich nog wel gewaardeerd. *Hallo! Het is een hond doe normaal bedenk ik me dan veel te laat, maar ook zij heeft gevoel.

    En ja dan nu de 2e. Onzeker of je het wel goed doet blijft. Maar de eerste nacht, de oudste huilt omdat de jongste huilt. Waarom zijn we aan een tweede begonnen? Dit kunnen we de oudste toch niet aan doen? Hij is 1.5, hij snapt er nog niks van, je kunt t hem ook niet echt uitleggen. Maar dan de volgende ochtend komt de oudste heel spontaan de jongste een knuffel en kusje brengen.. *smelt smelt smelt!
    Maar dan is daar nog steeds de hond! Nog minder aandacht! Huuuuuuuu (hormonen en vermoeidheid) en ik doe haar te kort! Maar nu bijna 2 weken later! We wennen al aardig en ik denk dat je je altijd onzeker blijft voelen, in verschillende stadia!
    Maar ze voelen zeker wel dat we van ze houden daar geloof ik echt in! Wij mama’s zijn ook maar mensen! We maken wel eens fouten. Het is niet anders!
    Veel liefde gegund met je nieuwe gezinnetje!

    Liefs Linda

  • Reageren
    Jess
    13 oktober 2015

    Ik ken het gevoel :-) gisteren ook voor het eerst even buiten geweest. Het deed deugd, maar moet er vandaag wel voor betalen. Al heel de dag in de zetel met pijn. Op zo’n momenten vervloek ik dat ik een keizersnede moest hebben.

    Ik heb het ook moeilijk met de nachten, ik heb zo’n schrik dat ze stopt met ademen, hoe doen ouders dat?

  • Reageren
    Margot
    13 oktober 2015

    Wat fijn dat het langzaamaan wat beter gaat! Ik ben zelf geen moeder, maar ik denk dat ik net zo onzeker zou zijn.

  • Reageren
    Cindy
    13 oktober 2015

    Wat een prachtige foto’s van een stralende mama! Wauw wat klink je verliefd! Ik ben nog niet bevallen (nog lang niet) en ik voel me nu al onzeker, pff. Wel fijn dat het nu al zoveel beter met jullie gaat. Lekker van genieten hoor!

  • Reageren
    Inez
    13 oktober 2015

    Hoi Rosie,

    Wat hebben jullie een prachtige zoon & wat een leuke naam :)
    Ik hebben inmiddels 2 kids maar wat kan ik mij nog goed herinneren dat ik bij de eerste heel erg onzeker was en soms nog :(
    Het hoort er allemaal bij, het is precies wat je zegt doe ik het allemaal wel goed heeft het mannetje wel genoeg gedronken en waarom huilt hij zo..
    Als je een paar maanden verder bent dan is de onzekerheid al stukken minder. Onthou jij bent bent zijn mama en jij weet wat het beste voor jullie mannetje is en dat je het nooit verkeerd zou doen, maar met heel veel liefde 💞

    Groetjes Inez

  • Reageren
    Tineke
    13 oktober 2015

    Heel mooi verwoord! Ik kan mij die onzekerheid heel goed voorstellen.. EN ik heb nog niet eens kinderen.
    Liefs

  • Reageren
    chucky1012
    13 oktober 2015

    Iedereen die net een eerste bevalling achter de rug heeft is onzeker.
    Je doet het goed hoor.
    Huilen is normaal als je twijfelt.
    Geniet van je gezin het samen zijn etc..
    Die prachtige momenten zijn zeldzaam.
    Mooie kinderwagen.

    Xoxo

  • Reageren
    Sylvie
    13 oktober 2015

    Wat mooi hoe je het schrijft. Ik herken je onzekerheid heel goed! Maar gaandeweg slijt het wel, en leer je je zoontje steeds beter kennen… Althans, zo ging het bij mij ;)

  • Reageren
    Nicetobeout
    13 oktober 2015

    Die onzekerheid is vast heel normaal, kan het me helemaal voorstellen hoor. Maar jullie doen het zo te zien en lezen super. Geniet ervan!

  • Reageren
    Lotte
    13 oktober 2015

    Ik ben zeker dat jouw twijfels erg normaal zijn, maar ook zeer onterecht. De liefde voor je kindje spat van je tekst, dus ik ben zeker dat hij het ook kan voelen :-)

  • Reageren
    Andrea
    13 oktober 2015

    Wat een heerlijk tijd. Geniet ervan!

  • Reageren
    Sabrina
    14 oktober 2015

    Aah dit klinkt zo lief allemaal! Wat fijn dat je zo’n lief en makkelijk kindje hebt (: Hele mooie foto’s!

  • Reageren
    joyce
    14 oktober 2015

    Allereerst: wat een prachtige foto’s!
    Ik ben zelf nog geen mama, maar wat lijkt het me prachtig om te mogen zijn! Al die onzekerheden horen er volgens mij gewoon bij. En als ik zie hoe liefdevol de foto’s en je blogs zijn, krijgt Flynn meer dan genoeg liefde!

  • Reageren
    Kimberley
    15 oktober 2015

    Ik begrijp je gevoelens helemaal, ik heb ze ook gehad en ze gaan echt vanzelf weer weg. Op een gegeven moment dat ik gewoon “Ik doe het goed, hij is blij, hij leeft en ik heb hem nog nooit laten vallen, dus ik doe het goed!” Haha ;-)

  • Reageren
    Natasja
    15 oktober 2015

    Al die gevoeld zijn heel normaal hoor meis! Ik kon de eerste weken ook continue in huilen uitbarsten als ik naar mijn dochtertje keek, gewoon door alle liefde die ik voor haar voelde of door alle onzekerheden. Langzaamaan gaat dat echt weg trekken, maak je niet ongerust. Je doet het geweldig!

  • Reageren
    Femke
    15 oktober 2015

    Volgens mij is die onzekerheid heel normaal hoor, althans, mijn moeder verteld me dat het in het begin bij ‘nieuwe mama’s’ heel normaal is!! :-) Dus don’t worry Roos, volgens mij ben jij een geweldige moeder. En wat zie je er goed uit! Heerlijk genieten <3

  • Reageren
    Saskia
    15 oktober 2015

    Aah lieve Rosanne, die onzekerheid komt mij zo bekend voor. Ik denk dat alle mama’s daar wel mee te maken hebben. Toen ik mijn zoontje kreeg vroeg ik mij ook steeds af of hij wel kon voelen hoeveel ik van hem hield. Ik heb ook een hele slechte zwangerschap gehad en daar voelde ik me zo onwijs schuldig over. Ik wilde daarom alles goed maken wat maar kon. Bij mijn tweede kindje is de onzekerheid stukken minder gelukkig. Gewoon omdat er best veel herkenning is.

  • Reageren
    Joyce
    18 oktober 2015

    Wat straal je! Prachtig <3

  • Reageren
    Anneleen
    19 oktober 2015

    Ik ben geen moeder, maar volgens mij is die onzekerheid dat je voelt meer als normaal… Het is niet niks, mama worden denk ik dan. Je doet het vast heel goed! :) Geloof maar in jezelf en volg je moeder-gevoel

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.