Dit is mijn leven.

Herken je het gevoel dat je soms om je heenkijkt en je je opeens realiseert: dit is mijn leven. Dat je je verwondert over hoe je hier bent gekomen?

Dat je je opeens realiseert dat je een volwassen leven leidt. Dat je een huis met een hypotheek hebt, een eigen bedrijf, getrouwd bent, twee kinderen hebt om voor te zorgen.

De realisatie dat de jongens echt mijn jongens zijn. Bizar eigenlijk want je zorgt dag in dag uit voor je kinderen. Je poetst vieze toeten, smeert boterhammen, kust kapotte knieën, wast 2 wassen per dag, leest voor, verschoond 8 luiers per dag, bent een kei in koken terwijl je ondertussen een ruzie sust, een boodschappenlijst maakt en je jongste entertaint.. NATUURLIJK ben ik hun moeder maar soms overvalt mij dat gegeven opeens. Dat ik naar ze kijk, naar hun lieve, blije gezichtjes met hun blauwe ogen en blonde haren en dat ik mij realiseer: ik ben hun moeder en zij zijn voor altijd mijn jongens!

Hoe is het mogelijk dat de dingen waar je ooit van droomde en op hoopte nu zo gewoon zijn. Hoe vaak verwonder jij je nog over je kinderen? Je partner? Je huis? De dingen waar je ooit van droomde die nu waarheid zijn en eigenlijk bij de gewone dagelijkse dingen horen.

Kijk jij nog wel eens naar je partner zoals je het eerste jaar naar hem of haar keek? Kijk je nog wel eens naar je huis zoals je ernaar keek toen je er voor het eerst ging wonen of toen je te horen kreeg dat het huis voor jou/jullie was.. Of zie je alleen maar alles wat er niet is, wat je zo graag wil veranderen? Neem je echt de tijd om je kinderen te zien zoals ze zijn of ren en vlieg je de drukke dagen door?

Het leven gaat zo snel, soms te snel voor mij. In november word ik 30 en waar menig mens om mij heen verkondigd dat er bij 30 écht iets verandert kan ik mij dat niet voorstellen. Ik zal altijd een beetje het meisje blijven wat graag op tafel danst en cocktails drinkt tot in de late uurtjes. Maar tegelijkertijd ben ik moeder van 2 fantastische jongens, vrouw van Kay en leef ik een leven vol verantwoordelijkheden. Ergens een groot contrast maar ergens ook helemaal niet.

Het is niet zo dat je je eigen identiteit opeens helemaal verliest naarmate je ouder wordt of andere rollen op je neemt. Voor sommige mensen wel, en dat is helemaal oke, maar voor mij niet. Ik hecht enorm veel waarde aan mijn eigen leven, dingen alleen of met vriendinnen doen. Dit maakt mij in mijn andere rollen als ‘mama’, ‘vrouw van’ of ‘onderneemster’ ook weer een veel leuker mens en houdt de boel wat mij betreft in balans.

Dit is mijn leven. Het leven waar ik zo lang van droomde en nu leef met een lieve man (waar ik mij vaak over verwonder) in een mooi huis (waarvan ik soms nog steeds niet begrijp dat het ons gelukt is) met 2 kindjes (de leukste kinderen op de wereld) om ons heen.. Ik zal het nooit voor lief nemen! ♥

Gerelateerde artikelen

3 reacties

  • Reageren
    Tamara
    21 september 2020

    Wat mooi omschreven! En even een reality check, 4 jaar geleden had ik helemaal niks meer, geen huis, geen baan, geen partner, maar wel een baby op komst. Nu 4 jaar later heb ik alles wat mijn hartje begeert (geen partner, maar dat zie ik als bijzaak haha). Ongelofelijk hoe vanzelf sprekend het allemaal wordt, totdat ik nu jouw stukje las en dacht wauw, Ik heb dit allemaal voor elkaar gekregen.Een prachtige dochter, een heerlijk huis, een leuke baan, alles wat mij echt gelukkig maakt. En wat betreft dat meisje wat graag op tafels danst en zo af en toe misschien nét één drankje te veel drinkt; dat verleer je nooit!
    Tamara onlangs geplaatst…Wanneer is Black Friday 2020?My Profile

  • Reageren
    Eveline
    22 september 2020

    Heel mooi geschreven! ❤
    En vooral heel herkenbaar 🙂

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.