Wat als zwanger zijn niet is wat je had verwacht?

IMG_20150601_195650_resized

Zwanger zijn, het valt me zo enorm tegen. Zo, het hoge woord is er uit. Zwanger zijn is lang niet de roze wolk als dat ik verwacht had.

Het enige wat ik altijd heb gewild in mijn leven was een gezin. Trouwen met de man van mijn dromen en moeder worden van een stuk of 3/4/5 kinderen. Natuurlijk had ik ook andere ambities maar als ik die allemaal op had moeten geven om moeder te kunnen worden zou ik dat zonder een enkele twijfeling doen.

Zwijmelend en een tikkeltje jaloers keek ik altijd naar zwangere vrouwen, hoe zou het toch zijn om met zo’n fantastische buik rond te mogen lopen? Wetende dat je het geluk hebt dat er een kindje in je groeit. Vrouwen met kinderen in een bakfiets die door de straat fietsen, vrouwen die kleertjes voor hun aankomende baby kopen bij Prenatal. Ik zwijmelde een eind weg. Gelukkig trof ik Kay, die net als ik altijd droomde van een groot gezin, want zelfs op die leeftijd (17) was het voor mij al duidelijk dat ik nooit een relatie met iemand zou beginnen die twijfels had over of hij wel kinderen wou.

Toen ik een jaar of 20/21 was begon het enorm te kriebelen. Ik wou zo graag een kindje. Voor veel mensen misschien enorm vroeg, en dat is het in feite ook wel, maar gevoelens kun je niet sturen. Op dat moment was ik er emotioneel misschien wel klaar voor maar waren wij er praktisch gezien nog lang niet klaar voor. We hadden allebei geen ‘echt’ werk (naast bijbaantjes), waren net afgestudeerd en veel spaargeld hadden we niet. Daarnaast gaf Kay ook aan er gewoon absoluut nog niet klaar voor te zijn. En als er iets is wat ik belangrijk vind is dat je er beide helemaal klaar voor bent. Lopen pushen of zeuren om een baby, nee dat kan naar mijn mening echt niet.

3 jaar later, in 2014, trouwden we en een aantal maanden later besloten we te stoppen met anticonceptie en er voor te gaan. 3/4 maanden later was het zover en hield ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Tranen met tuiten jankte ik. Kay was vol ongeloof. Als je iets zo enorm graag wil en het dan gebeurd.. Dan is het bijna niet te bevatten. Ik, Rosanne, ben gewoon zwanger.

En eigenlijk, om heel eerlijk te zijn, begon toen de ellende. De eerste 10 weken van mijn zwangerschap waren op zijn zachts gezegd zwaar. Misselijkheid, zere borsten en extreme vermoeidheid die ik nooit zo gekend heb. Het is niet dat je moe bent, je bent gewoon compleet uitgeput.

Daarna heb ik 3 weken gehad dat ik me eigenlijk hartstikke goed voelde. Wat een geluk dat ik in die 3 goede weken met Josianne naar Parijs ben gegaan want wat hebben we het heerlijk gehad :)! Mensen om mij heen zeiden ook: ‘nu gaat het vast de goede kant op’. Maar helaas. Een week of 3 later begon de misselijkheid weer in alle hevigheid en ook de vermoeidheid was gewoon niet te doen. Het enige wat ik voor mijn gevoel deed was werken en slapen. Proberen de ene na de andere dag door te komen. Ik woonde in joggingbroeken, reageerde niet op appjes, sloot me compleet af en lag voornamelijk in bed.

Rond week 24 begon ik last te krijgen van pijnlijke harde buiken, bekkeninstabiliteit en nog een aantal totaal niet sexy kwaaltjes. Lopen, zitten, staan, alles is al snel teveel. Werken is ook enorm lastig maar ik wil gewoon doorzetten. Ik hou van mijn werk en ik ga met 32 weken al met verlof. Ik kan mijn tijd redelijk goed zelf indelen en ook een extra pauze of frisse neus halen is geen enkel probleem. Wat dat betreft wel goede voorwaarden dus.

Maar wat valt zwanger zijn mij tegen, wat heb ik het enorm geromantiseerd door de jaren heen. Ik heb het gevoel dat je als zwangere vrouw vaak niet mag zeggen dat je het zwaar vindt of ergens last van hebt want tsja, ‘het hoort er nou eenmaal bij!!’ (kots). Of mensen vinden je ondankbaar. Nou, er zijn weinig dingen waar ik dankbaarder voor ben dan deze zwangerschap maar dat wil niet zeggen dat het één en al feest is. Dat ik jubelend mijn bed uit rol (hurray wat is het fijn om amper op te kunnen staan) of vol blijdschap vertel hoe dankbaar ik ben voor het feit dat ik het liefst de hele dag in bed lig. Zwanger zijn zal voor een heleboel vrouwen misschien wel een feestje zijn maar nu ik eenmaal aan mijzelf heb toegegeven dat ik zwanger zijn veel minder leuk vind als dat ik had gewenst voelt het eigenlijk als een opluchting.

Over het algemeen lees je toch alleen maar jubelende berichten over de mooiste mommy outfits of hoe fantastisch zwanger zijn wel niet is. En laat ik duidelijk zijn: zwanger zijn is geweldig en een enorm voorrecht. Ik geniet enorm van de bewegingen in mijn buik, schopjes die steeds harder worden of hoe hij reageert als Kay zijn hoofd op mijn buik legt. Ik vind mijzelf mooier dan ooit want ondanks dat ik qua gezondheid ‘veel te klagen’ heb ben ik enorm blij met hoe ik er uit zie. Mijn buik is een mooi bolletje wat recht naar voren groeit, ik heb nog geen enkele striem op mijn buik (een paar op mijn borsten maar die zijn minimaal) en ik ben nog maar weinig aangekomen. Maar wat zal ik blij zijn als het eenmaal zo ver is.. Ik tel de weken echt af.

Natuurlijk is zwanger zijn enorm mooi maar ik schrijf dit blogje voor mijzelf en aan alle vrouwen die misschien ook minder genieten van hun zwangerschap dan dat ze gehoopt hadden.. Je bent niet alleen. Ik ben ook altijd iemand die graag over de positieve kanten van dingen blogt maar ik voelde me soms zo alleen in mijn strijd in mijn zwangerschap dat ik het echt graag wil delen.

Want nee, zwanger zijn is niet altijd zo fantastisch als dat je gehoopt had. En ook dat is oke.

handtekening rosie

 

Gerelateerde artikelen

43 reacties

  • Reageren
    Sharona
    26 juni 2015

    Ik ben zelf nooit zwanger geweest, dus weet niet hoe je je voelt. Maar ik vind het heel goed en eerlijk van je dat je dit zo open gooit. Ik kan me voorstellen dat er genoeg vrouwen zijn die ook zo’n zwangerschap hebben (gehad). Er rust denk ik idd een taboe op klagen over zwanger zijn/bevallen/kinderen hebben, maar dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, is heel normaal en overduidelijk.
    Ik hoop dat je je snel wat beter en fitter gaat voelen en dat het staartje van je zwangerschap wat relaxter is!

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Dankjewel voor je lieve reactie :)! Ik vind het idd fijn om ook de andere kant te laten zien. En waarom zou daar toch in hemelsnaam een taboe op moeten rusten! Het is nou eenmaal wat het is!

      X

  • Reageren
    Tineke
    26 juni 2015

    Je bent niet de enige, hoor! <3

    Ik vond zwanger zijn afschuwelijk. Mijn moeder zegt vaak dat ze best nog eens zwanger zou willen zijn maar geen kind meer wil, voor mij is dat andersom. Ik had gelukkig geen bekkeninstabiliteit of veel misselijkheid, maar ik kon vanaf 30 weken bijna niks meer, alles deed zeer. Ook nu, 7 maanden na de bevalling denk ik er nog niet met weemoed aan terug. Nee hoor, zo'n zwangerschap hoeft echt niet meer van mij.. Maar mijn kind is dan weer zo leuk dat ik er nog wel eentje van wil ;-)

    Komt helemaal goed. Genieten hoeft niet, en klagen mag best. Het enige wat ik een klein beetje mis was het leven dat ik dagelijks voelde, want dát is bijzonder. Die dikke buik/enkels/borsten konden me gestolen worden xxx

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Fijn om te horen dat ik niet de enige ben! En dat er hier in de reacties allemaal zo eerlijk verteld wordt, doet me heel goed!
      Idd, dat denk ik wel dat ik dat ga missen. Die schopjes en plopjes <3

  • Reageren
    Saskia
    26 juni 2015

    Wat goed dat je hierover schrijft. Ik vond beide zwangerschappen ook verschrikkelijk. Net als jij was ik onwijs dankbaar voor het feit dat ik zwanger was alleen kon ik niet tegen alle hormonen in mijn lijf. Beide keren heb ik een prenatale depressie gehad en ben ik goed ziek geweest. Ook ik heb op mijn blog hierover geschreven omdat ik hoop dat het taboe over het niet goed voelen tijdens de zwangerschap eindelijk eens doorbroken wordt. Ik hoop dat je toch nog je rust mag vinden en na de bevalling mag genieten van een prachtig kind.

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Ik ga gelijk je blog lezen, tof dat je hier ook over schrijft! Dankjewel voor je eerlijke reactie, doet me zo goed dat het hier gedeeld wordt! <3

  • Reageren
    Jenn
    26 juni 2015

    Vervelend dat het tegenvalt :( Maar wel ‘fijn’ om ook eens een ander geluid te horen dan alleen maar het gejubel wat je meestal leest. Ik ben (nog) niet zwanger geweest dus over het gevoel kan ik niet meepraten, maar je leest en hoort meestal alleen de fijne dingen…

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Precies, en dat is misschien ook wel logisch. Je bent in eerste instantie natuurlijk alleen maar super blij met je zwangerschap maar ik vind het idd ook zo belangrijk om open kaart te spelen over de niet zo leuke kant. Ik probeer sowieso altijd eerlijk te zijn dus ik ga niet alleen maar fijn over mijn zwangerschap lopen kirren terwijl dat niet het geval is ;-)!

  • Reageren
    Diana
    26 juni 2015

    Een en al herkenbaarheid. De zwangerschap van Levi viel mij al zwaar. Al vanaf de 16e week moest ik een stapje terug doen vanwege extreme rugpijn. Eten was een drama aangezien niets smaakte. Toen wij eenmaal de wens hadden om voor een tweede kindje te gaan romantiseerde ik het zwanger zijn weer. In Dubai kwamen wij erachter dat ik zwanger was. Nog geen week na terugkomst begon de ellende. De eerste 12 weken heb ik geleefd van bed naar bank samen met de emmer. Ik had de hoop dat het daarna beter zou gaan. Inmiddels ben ik ruim 23 weken zwanger en nog steeds moet ik dagelijks overgeven. Ik kan mij niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst een fatsoenlijke maaltijd heb genuttigd. Ik leef op sinas en rijstewafels. Mijn energielevel is 0.0 en ik vind het ontzettend verdrietig en rot dat ik nu niet de moeder voor Levi kan zijn die ik voorheen was. Rosie, denk goed aan jezelf. Het is goed dat je zo’n doorzetter bent, maar denk goed aan jezelf en de baby in je buik. Ik heb besloten om over 3 weken (met de start van de zomervakantie, ik werk in het onderwijs) volledig de ziektewet in te gaan. Hoe moeilijk zo’n beslissing ook is, dit is het beste voor mij en de baby. Take care meissie!

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Diana wat ontzettend naar om te horen zeg :(. Wat klinkt het zwaar hoe jij je dagen op dit moment door moet komen! Bah! Wat ik bijzonder vind is dat je voor de 2e keer zwanger zijn ging romantiseren voor jezelf. Daar moet ik waarschijnlijk bij mijzelf ook echt voor waken want ik ben wat dat betreft ook echt zo. Goed dat je voor jezelf kiest en de ziektewet straks in gaan. Voor de klas staan is dan ook bijna onmogelijk! Ik denk dat ik dat ook echt niet ‘door had kunnen zetten’. Heel goed dat je voor jezelf en de baby kiest. Ik hoop dat het snel wat beter met je mag gaan en dat je er straks een fantastisch klein monstertje bij hebt waar je héél hard voor gewerkt hebt <3!

  • Reageren
    Weytske
    26 juni 2015

    Mooi dat je erover schrijft! Ik was heel dankbaar om uiteindelijk na twee te mogen zeggen dat ik zwanger was. Ook ik heb het geromantiseerd. Als mensen nu aan mij vragen of er nog een tweede komt is mijn antwoord ook absoluut nee. 19 weken misselijk, uitdrogingsverschijnselen, bekkeninstabiliteit en vervolgens nog zwangerschapsvergiftiging. Hierdoor spontaan op 34.5 bevallen. Gelukkig was de kleine mooie man gezond! Nu 14 maanden na de bevalling ben ik de pijnen en de kwalen nog steeds niet vergeten. Ik laat het het bij 1.. Dit wil ik niet nogmaals meemaken.. Want ook als mens heeft het veel met mij gedaan.

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Hai Weytske, dankjewel voor je eerlijke reactie! Wat heftig wat je hebt meegemaakt, ik kan me inderdaad voorstellen dat het echt niet alleen lichamelijk maar ook psychisch een enorme klap kan geven :(! Gelukkig heb je een gezond kindje op de wereld kunnen zetten en je kent jezelf het beste. Dat soort keuzes zijn zo enorm persoonlijk maar als je er zelf achter staat (samen met je partner) is dat het belangrijkste!

      <3

  • Reageren
    Sylvie
    26 juni 2015

    Goed dat je er zo over schrijft! Natuurlijk wordt overal vooral het positieve van een zwangerschap benadrukt, maar het is echt niet allemaal rozengeur en maneschijn. Zo zal dat straks ook zijn in de eerste maanden dat je kindje er is. Naar de buitenwereld toe zit je op een roze wolk, maar geheid dat je je stiekem een keer afvraagt “Waar ben ik aan begonnen?” of “Waar is mijn vrijheid?” Dat hoort er wel echt bij ;-) en gaat ook weer over. Ik weet dat je nu denkt “Jaja, maar mij gaat dat niet gebeuren want ik koos heeel bewust voor een kind”, zo dacht ik namelijk ook toen mensen dit tegen mij zeiden. Hou toch mijn berichtje maar in je achterhoofd, want mocht je er even doorheen zitten: het wordt echt alleen maar leuker!

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Haha Sylvie, ik denk absoluut niet dat ik dat niet ga denken ;-)! Want ik denk ook dat dat er inderdaad bij hoort. Het is echt niet alleen maar fantastisch, dat realiseer ik mij ook heel erg goed! Dankjewel voor je berichtje <3

  • Reageren
    Monique
    26 juni 2015

    Hallo Rosanne nog even volhouden!
    Je bent echt niet de enige,ik vond het ook helemaal niet leuk om zwanger te zijn!
    Sterkte en groetjes Monique

  • Reageren
    Bran
    26 juni 2015

    Ow Rosanne wat is dit herkenbaar! Mijn grootste wens was ook altijd om zwanger te zijn. Het duurde even voordat mn man zover was maar toen we ervoor gingen was het gelijk raak. Ow wat was ik blij! Maar toen begon de ellende…. Spugen, spugen, spugen… Ik heb 2 keer in het ziekenhuis gelegen omdat ik uitgedroogd was. Een keer met 11 weken en met 14 weken. En iedereen zei dat t wel over zou gaan met 16 weken….of met 20. Maar helaas ik spuug nu nog steeds en ik ben vandaag 35 weken zwanger. Gelukkig wel een stuk minder omdat ik inmiddels pillen heb die wel helpen. En daarbij komt inderdaad de bekkenpijn én het slecht kunnen verdragen van prikkels bij. En nu zijn ze er 5 weken geleden achtergekomen dat t kindje ook nog eens achterloopt in groei dus moet elke week minimaal één keer op controle in het ziekenhuis. En absolute rust houden. Ik verwacht dat ze me binnenkort gaan inleiden omdat het de laatste tijd helemaal niet gegroeid was. Gelukkig lijkt de baby wel gezond te zijn. Ik kan niet wachten tot het eindelijk geboren is! Ik begrijp je echt heel goed. Ik dacht ook dat t rozengeur en maneschijn was… Zag overal blije zwangere vrouwen en kon nier wachten totdat ik mijn zwangere buik kon showen. Helaas ben ik mn hele zwangerschap bijna de deur niet uitgeweest. Ik heb tot de laatste dag voordat ik opgenomen werd met 11 weken gewerkt…ik wilde niet zeuren en vond dat k me niet aan moest stellen én ik vind mn werk leuk…maar heb erna niet meer gewerkt. Ik kon (en mocht) het niet meer.
    Sorry voor het lange verhaal…ik ben op de één of andere manier blij dat je de andere kant van zwanger zijn beschrijft… Er is zoveel onbegrip… Ik hoop echt dat de tijd snel voor je gaat… En idd die schopjes maken veel goed!

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Hai meid, wat een verhaal! Dankjewel voor je reactie! Wat ontzettend naar voor je! En inderdaad, al die blije, dartelende zwangere vrouwen.. Zo zag ik het voor me haha. Ik hoop voor je dat de kleine lekker met 2 weekjes komt en natuurlijk dat alles goed gaat met de baby en dat jij snel opknapt!
      Ik wou ook heel graag de andere kant belichten. Waarom zou daar niet over geschreven mogen worden, het is nou eenmaal zo. Net alsof ik (wij) er zelf nog niet genoeg van ba(a)l(en) ;-)!! Ik duim voor je meid! XXX

  • Reageren
    Lin
    26 juni 2015

    Wat naar om te horen Rosanne! Voor jou bedoel ik dan, dat je zoveel ”ellende” moet ervaren terwijl iedereen er altijd zo’n romantisch beeld van schepte.
    Ik ben zelf nu slechts 17 jaar oud, maar weet ook dat ik dolgraag kinderen wil krijgen. Maar ik zie er nú al tegen op, omdat ik zo’n soort ellende elke maand tijdens mijn menstruatie ervaar. Zo ontzettend misselijk (veel overgeven) en van die zeurende pijn waardoor je ook nog niet in slaap valt. De pil werkt bij mij nog meer averechts, dus dat is ook geen oplossing. Maar dat zet me dan ook altijd aan het denken hoe dat tijdens een zwangerschap zou moeten, ik weet niet of ik dat wel aan zou kunnen. Maargoed, dat mijn menstruatie altijd zo pijnlijk is, wilt ook niet meteen zeggen dat de zwangerschap dan ook zo vervelend is natuurlijk. Mijn oma had juist tijdens haar zwangerschap nergens last van terwijl haar zus door dezelfde ellende als jou ging terwijl ze tijdens haar menstruatie nergens last van had..
    Haha plaats ik hier even een heel levensverhaal, maar waar het op neer komt: heel veel succes de komende tijd, houd vol en ik hoop dat jullie heeeeel snel mogen genieten van jullie (gezonde) baby! <3

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Haha alleen maar leuk en lief dat je zo eerlijk bent ;-)! Ik denk ook idd dat het niets hoeft te zeggen, ik hoop dat jij later gewoon tot de dartelende, zwangere vrouwen categorie behoort! :D

      XX

  • Reageren
    Milou
    26 juni 2015

    Wat ben ik blij om dit alles te lezen!! Ik ben zelf nu 18 weken zwanger. Niet gepland maar wel gewenst. Na dat ik er achter kwam dat ik al vijf weken zwanger was en mijn spiraal eruit moest. Begon bij mij ook de ellende. Ik ben 6 weken erg ziek geweest, mijn vriend moest mij verzorgen. Ik kon helemaal niks meer. Ik moest vier keer of meer per dag overgeven. Hield niks binnen en wilde niks eten en drinken. Zetpillen hielp allemaal niet. Wat voelde ik mij ellendig. En werken kon helaas niet meer. Idd is dit nou zwanger zijn?! Soms denk ik dat ik liever beval dan zwanger ben. Maar dat bekijk ik later nog wel ;P. Nu voel ik mij nog steeds ziek. Ik ben elke dag misselijk. Ik moet elke dag overgeven. En vermoeidheid?! Ik kan mij gewoon niet meer herinneren wat energie is. En idd als ik klaag dan krijg je te horen: wees blij dat je zwanger bent, ik ben ook weleens misselijk geweest en oh ja vermoeid ben ik ook hoor. Bah! Ik mag mezelf geluk prijzen dat ik zwanger kan zijn, maar idd die roze wolk kan ik nog niet vinden. En dat mag! Ik hoop dat ik straks wat meer mag zien van die roze wolk en dat hoop ik ook zo voor jou!! liefs

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Ik denk ook idd dat ik liever beval dan zwanger ben maar wie weet praat ik na de bevalling wel weer heeeeeeel anders :p!!
      En dat bagatelliseren van je pijntjes/kwaaltje ben ik wel zo zat van. Ik hoop ook voor ons dat we straks nog lekker even kunnen zweven ;-)!

      Liefs! X

  • Reageren
    Nicetobeout
    26 juni 2015

    Wat fijn dat het je oplucht er zo eerlijk over te schrijven. Het idee zwanger zijn is voor mij uberhaupt een eng en spannend iets en ik geloof ook absoluut dat het heel erg zwaar kan zijn. En dan vind ik dat je best even je hart moet kunnen luchten, het is ook niet niks. Heel veel sterkte, je kan het!!

  • Reageren
    Jennifer
    26 juni 2015

    Wat lijkt me dat zwaar, want mijn zwangerschap was – na alle ellende en stress – wel een feestje en ik zou het zo nog -tig keer opnieuw doen. Ik vind het daarom ook altijd wel vervelend om te lezen dat iemand er niet van kan genieten, omdat het zo leuk kan zijn en ik het iedereen gun om zo’n fijne zwangerschap te hebben. Ik hoop echt dat je straks, als het achter de rug is, wel positief terug kunt kijken op zo’n bijzondere tijd. Dat de mooie dingen je bij blijven, zoals de borreltjes, de schopjes, de bewegingen en straks het gehik.

    • Reageren
      Roos
      28 juni 2015

      Het klinkt zo fijn om zo’n zwangerschap te hebben, wat een geluk heb je gehad Jennifer! :) De mooie dingen zullen me zeker bij blijven, en misschien gaat het straks wel een stuk beter! Daar duim ik nog steeds voor. En zo niet, ik krijg er vast een prachtige baby voor terug. En daar gaat het uiteindelijk om <3!

  • Reageren
    Joyce
    26 juni 2015

    Meid voel je absoluut niet schuldig! Ik had dit kunnen schrijven.. Ik ben nu bijna 18 weken zwanger en ondanks dat ik niet ziek ben, vind ik het vreselijk. Geloof me ik kan niet wachten tot ons mannetje er straks is, maar al die onzekerheid, bekkenpijn, vermoeidheid en hormonen vind ik vreselijk. Kom ook uit Twente met de bijbehorende nuchterheid, maar ik ben zo hysterisch als de pest. Twee minuten later denk ik dan doe alsjeblieft normaal mens.. en dan baal ik weer flink van mezelf. En ook al die dooddoeners het hoort erbij. Tsja, kan wel zijn maar dat wil niet zeggen dat ik het leuk vind?! Ergens vind ik ook dat ik niet mag klagen omdat anderen het misschien wel veel erger hebben, maar ben gewoon mezelf niet en vind dat niet leuk.
    We moeten maar gewoon aan onze mini mannetjes denken, denk ik ;-)

    Hele ander vraag.. waar komt je dinobaby romper vandaan? Zoek me een ongeluk hier in Enschede maar kan hem niet vinden haha en vind de collectie zo leuk!

  • Reageren
    Ariane
    26 juni 2015

    Ik weet niet hoe het is, zwanger zijn, maar ik merk wel dat er een taboe rust op klagen tijdens je zwangerschap. Maar ieder mens ervaart het anders en bij de ene zijn de klachten zwaarder dan bij de ander, lijkt mij. Ik vind dat je best je grens mag aangeven als je het even niet trekt. Ook mentaal kan je anders instorten. Ik vind dat mensen begrip moeten hebben voor jouw situatie en ik vind het hartstikke goed dat je de taboe probeert te verbreken en gewoon zegt wat je voelt. Veel succes van je verdere zwangerschap en ik hoop dat je toch kan genieten van de momenten waarop je je wat beter voelt!

  • Reageren
    Margot
    26 juni 2015

    Fijn zo’n eerlijke post! Ik ben zelf niet zwanger, maar hoop ergens in de komende jaren wel ook aan kinderen te beginnen. Goede verwachtingen hebben kan dan geen kwaad.

  • Reageren
    Nicole
    26 juni 2015

    Ik kan me er alleen maar bij aansluiten, ik had ook een rot zwangerschap en vond het helemaal niet zo geweldig.
    Toch zou ik weer zwanger willen zijn want die schopjes mis ik zo erg! Maar kan best zijn dat t nu gewoon te lang geleden is en ik daarom niet meer doorheb hoe erg ik t eigenlijk vond :P

  • Reageren
    chucky1012
    26 juni 2015

    Iedereen is mooi zwanger en men krijgt zoiets moois voor terug.
    Als het moeilijk is en je pijn hebt of iets niet ziet zitten mag je best klagen.
    Ik gun je nog het allerbeste…..

    Xoxo

  • Reageren
    Anouk
    26 juni 2015

    Ik vind het tof dat je deze blog schrijft. Jammer dat je zoveel klachten hebt, ik hoop dat je achteraf wel het gevoel hebt dat het meer dan waard is geweest. Nog even volhouden, dan ligt er een wondertje in jullie armen.

  • Reageren
    angelique
    26 juni 2015

    Wat vervelend dat je er zo’n last van hebt! Ik heb echt maar 3 weken last gehad van misselijkheid en daarna echt nergens meer last van gehad. Ik heb echt een ‘perfecte’ zwangerschap gehad en dus echt 9 maand op een roze wolk geleefd. Nog even en dan heb je jullie mooie man in je armen.

  • Reageren
    Kim
    26 juni 2015

    Ik ben zelf 20 en nu 29 weken zwanger. Ik kan me enorm vinden in jouw verhaal. Ik lig grotendeels op de bank en naar de wc lopen is gewoon al teveel gevraagd. Daarbij heb ik het ook onwijs benauwd. Heel veel sterkte en genieten waar het kan <3

  • Reageren
    Jessica
    27 juni 2015

    Ik schreef ook een gelijkaardig bericht in het begin van mijn zwangerschap. Maar ik denk er hetzelfde over. Momenteel 27 w en last van een verokken buikspier. Auw! Ik wilde ook altijd kinderen en vond zwanger zijn fantastisch , maar ik ben wel dankbaar dat ik zwanger kan worden en neem alles er dan maar bij :-)

  • Reageren
    Joyce
    27 juni 2015

    Heel erg herkenbaar meid. Mijn zwangerschap was een hel. Ik was doodziek, hing 2 maanden tegen een zwangerschapsvergiftiging aan die uiteindelijk doorbrak, had zwangerschapsdiabetes, maar voor die ergste ellende was ik ook al 24 weken lang misselijk en aan het overgeven. Wat ben ik de mensen gaan haten die me keer op keer vertelde dat ik blij mocht zijn dat ik überhaupt zwanger was. Net of dat niet het geval was! Tussen alle vreselijk moeilijke momenten in kon ik gelukkig wel genieten van de schopjes en het klaarmaken van de babykamer (met heel veel pauzes en constant zitten op een stoel).

    Uiteindelijk ben je dolblij dat hij er is. Ik zal niet zeggen dat je met een ander gevoel terug gaat kijken op de zwangerschap. Want dat is voor iedereen anders. Maar het gevoel slijt. En het is cliche, maar je krijgt er een onwijs mooie baby voor terug. En op dat moment zou je die hele vervelende zwangerschap zo weer over doen, want moeder zijn is fantastisch! (Oke. Ook niet altijd, maar meestal wel haha). Zet ‘m op. Je kunt gaan aftellen!

  • Reageren
    Annagreet
    27 juni 2015

    Wat eerlijk van je om dit zo te schrijven! Erg knap! Ik heb het idee alsof het een beetje taboe is om er over te klagen. Zwangerschappen zijn prachtig en het mooiste wat je ooit zult overkomen, op de misselijkheid na. Erg knap om zo eerlijk te zijn!

  • Reageren
    Dineke
    28 juni 2015

    Ik ben het helemaal met je eens. Iedere zwangerschap is ook weer anders. Mijn eerste zwangerschap was een drama, en nu mijn 2e zwangerschap gaat wel beter gelukkig en heb ik van week 20 tm 34 op een roze wolk gezeten. Nu ben ik 35 weken en heb ik helaas al wat voortekenen van de bevalling wat gewoon slopend is (slecht slapen, voorweeen en continue harde buiken). Maar ik snap je helemaal wat betreft reacties uit de omgeving. Kan me er mateloos aan irriteren dat mensen hun rozengeur en maneschijn verhaal vertellen met andere woorden stel je niet zo aan..

  • Reageren
    Nelly
    28 juni 2015

    Lieve meid,

    ALs ik zeg dat ik altijd al begon af te tellen zodra ik de positieve zwangerschapstest in mijn hand had………Nog 38 weken….. Pffff. Ik ben bij alle 5 kotsmisselijk geweest, bij de laatste 3 zeker last van mijn bekken (misschien ook al bij de eerste 2 want ik waggelde nogal op het einde)
    Ik voelde me niet mezelf. Dat rare gevoel en die misselijkheid waren meestal over na de bevalling maar dan heb je weer andere ongemakken. Ik beval liever 2 keer dan 1 keer 9 maanden zwanger zijn……
    Het is gewoon hard werken voor je lichaam en geestelijk krijg je ook behoorlijk wat te verduren. PRachtig als je wel op een wolk zit maar ik heb dat nooit gehad. En blij met mijn kinderen ben ik nog steeds hoor. Deze tijd moet je gewoon doorheen……..
    Goed dat je eerlijk bent.

  • Reageren
    Carolien
    6 juli 2015

    Heel herkenbaar hoor, echt.
    Ik zei laatst ook dat ik echt dacht dat zwanger zijn leuk was maar ik vind het helemaal niet leuk. Ik ben al maanden moe en lusteloos. Heb nergens zin in en wil alleen maar hangen. Men daar heb ik dan ook weer geen zin in. Het is voor een gied doel maar pff het is niet altijd rozengeur en maneschijn (meestal niet zelfs)
    Zet m op!

  • Reageren
    Lisan
    14 februari 2017

    Ik vind jouw blogjes altijd zo eerlijk en gezellig. Ik ben nu 10 weken en ik voel me somber en doodmoe. Ik sleep mezelf de dag door, maar doe soms gewoon helemaal niks anders dan hangen. Ik schaam me er zelfs een beetje voor..
    Ik hoop dat het binnenkort veranderd en ik me weer gelukkig voel, want ik ben wel heel blij met mijn zwangerschap!

  • Reageren
    * hudie
    18 juni 2017

    Lieve rose

    Ik weet niet of jij dit nog leest en of ik weer ergens een reactie terug vind (niet zoveel verstand van deze dingen). Maar wat licht dit op! Ik heb zelfs je verhaal door gemailt naar mijn psygoloog!!! Om haar in de juiste woorden uit te leggen wat ik nu voel. Zat gewoon te huilen toen ik t las! Al 28 weken voel ik me hopeloos in mn zwangerschap en niemand om me heen die daar ook maar iets van begrijpt! Iedereen vind t PRACHTIG bedenkt koosnaampjes voor de baby en lopen goegoe en khakha geluidjes naar mn buik te maken!!! Ik word er gek van!

    Ben blij dat ik je verhaal heb kunnen lezen en na ongeveer 4,5 minuten ja knikken je verhaal lezend en het door gestuurd te hebben naar de mensen die me niet begrijpen….. voel ik me een stuk beter.

    Hoop dat jullie een lief gezond kindje hebben ontvangen!!

  • Reageren
    Jeanine
    19 juli 2017

    Jou verhaal troost mij een beetje. Ik ben nu 20 weken zwanger en vind het ook echt niet leuk. Ik ben blij dat ik zwanger ben en wilde ook altijd een groot gezin, maar nu ik zwanger ben valt het me zo tegen. Sinds week 8 van de zwangerschap ben ik al niet meer aan het werk omdat ik het niet kan vanwege het overgeven en de pijn in me benen. Gelukkig ben ik sinds 4 weken van de medicijnen tegen de misselijkheid af want ik werd er alleen maar moe van. Het overgeven gaat wennen maar ik moet niet te ver van de wc verwijderd zijn. Ik heb een schoonzusje die ook zwanger is en die heeft nergens last van en dat vind ik soms wel moeilijk want dan wil ik niet te veel klagen. Ik ben blij als mijn baby er straks is want daar doe ik het voor en ik voel nu al zoveel liefde.

    Bedankt voor je verhaal zo voel ik me niet zo alleen.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge