Mijn bevallingsverhaal

bevallingsverhaal lifebyrosie

Er werd al vaker om gevraagd maar iedere keer was ik er nog niet aan toe om het voor mijzelf ‘op papier’ te zetten, laat staan met de wereld te delen. Maar nu er een flink aantal weken voorbij zijn gegaan en alles wat meer zijn plekje heeft gekregen, voelt het juist fijn om het te delen.

Even een kleine disclaimer: mijn bevalling was allerminst een ‘bevalling bij kaarslicht’ zoals ik het noem. Ik heb het als heel naar ervaren en ook tijdens het schrijven van dit verhaal zijn er heel wat tranen gevallen. Als je geen zin hebt in een negatief bevallingsverhaal of binnenkort moet bevallen, lees het dan maar gewoon niet :)! De eerste 30 uur waren eigenlijk gewoon hartstikke goed te doen maar de laatste uren hebben mijn bevallingservaring compleet ‘verpest’. Dit is iets waar ik het nog steeds soms moeilijk mee heb al merk ik dat het meer en meer een plekje krijgt :)!

Mijn bevalling begon op vrijdag 25 september 2015 om 16.00 en op zondag 27 september om 5:15 is Flynn geboren.

Vrijdag:

Afgelopen dinsdag waren we al voor controle op het ziekenhuis geweest, kijken of ik al eventueel wat ontsluiting zou hebben. Helaas was dit niet het geval en werd besloten om vrijdag in te leiden. Ik werd om 16.00 aan de ctg gelegd, alles was gelukkig prima en rustig. Na ruim een uur werd me verteld dat ik inwendig onderzoek zou krijgen om te kijken of er al enige ontsluiting was. Uiteindelijk duurde het nog tot 19.00 voordat er iemand bij me was. Dit was zo vervelend omdat ik er enorm tegenop zag. Ze hadden me dinsdag zo’n pijn gedaan en dan moet je zo lang wachten.. Mijn baarmoedermond zat blijkbaar naar achteren gedraaid waardoor ze een ‘hoekje om moeten’ inwendig, dit maakt het een stuk lastiger om te controleren. Geen pretje kan ik je vertellen. Na 3 pogingen (au) was het dan eindelijk gelukt maar helaas, geen ontsluiting.

Het is ook echt alle schaamte voorbij. Benen in de beugels, eendenbek er in, maandverband in je onderbroek door iemand anders laten doen. Echt iets waar je je even overheen moet zetten. Gelukkig zijn alle vrouwen ontzettend lief, dat doet me erg goed.

Nadat het ballonnetje was geplaatst was het zo’n 8 uur/half 9. Ik heb geprobeerd nog een beetje rond te lopen want hoe meer je beweegt hoe meer je het ballonnetje stimuleert en het een soort van trekt aan je baarmoedermond. Ik voelde eigenlijk niks trekken alleen kreeg ik menstruatie achtige krampen. Daarna lekker in bad gegaan en even goed kunnen ontspannen.

We besluiten rond een uur of 11 te gaan slapen (Kay mag blijven), ik ben er van overtuigd dat Flynn morgen geboren gaat worden (positive thinking!) dus ik probeer nog zoveel mogelijk slaap te pakken.

Zaterdag:

Die morgen wordt ik rond 7 uur gewekt door een verpleegkundige. Zij verteld me dat ik aan de CTG moest en de verloskundige zou gaan kijken of ik ontsluiting had. Dit kunnen ze bekijken n.a.v. het ballonnetje. Valt het ballonnetje er uit dan heeft het zijn werk gedaan en thankgod had ik een klein beetje ontsluiting! Helaas nog niet genoeg om de vliezen te breken maar er werd een gel aangebracht die de ontsluiting nog meer moet stimuleren. Helaas moesten we hier nog even op wachten omdat er iets tussen kwam maar in de tussentijd hebben we ontbeten en rond 10 uur kwam de verloskundige om de gel te plaatsen.

Nadat de gel geplaatst is begin ik het gevoel te krijgen dat ik een soort van ‘mini weetjes’ krijg. Hele heftige menstruatie achtige kramp in mijn buik en een hele zere rug. Het komt iedere keer op en zakt dan weer af. Nog goed te doen maar het begint nu wel vervelend te worden. Ondertussen nog even gaan douchen, wat heel erg fijn is, en mijn moeder en mijn zus komen zo nog langs. Even wat afleiding want we hebben geen flauw idee hoe lang het nog kan gaan duren.

Mijn moeder en zus zijn er om 13.00, ondertussen blijf ik maar lopen want ik kan niet meer zitten of liggen. Omdat ik een gek gevoel heb in mijn buik moet ik nog 20 minuutjes aan de ctg en moet ik dus weer op bed liggen. Vreselijk. Na 20 minuutjes is het prima, ik ga snel van het bed en flatss, mijn vliezen breken. Hallo wat een overstroming! Gelukkig is het vruchtwater helder. Ik geef mam en Denise een kus en ik ga snel onder de douche staan want het blijft maar stromen. Nog geen kwartier na het breken van mijn vliezen beginnen de weeën. En dan is het echt niet meer de vraag ‘zijn dit nou weeën’? Dat is heel erg duidelijk.

Rond 14.00 komen de weeën al als een gek achter elkaar. Het blijkt meestal rustig te beginnen maar bij mij kun je er meteen de klok op gelijk zetten. 1 minuut 30 rust, daarna een wee van 50 seconden. De pijn is echt heel erg. Het eerste uur is het nog te doen, ik puf ze weg terwijl ik heen en weer wieg onder de douche (als ik maar beweeg!!), maar daarna wordt de pijn erger en erger. Het ergste is dat ze willen gaan kijken hoeveel ontsluiting ik heb en ik dus op bed moet gaan liggen en niet mag bewegen. Ik kan wel gillen (wat ik niet doe) maar ik heb gelukkig 3 cm ontsluiting. Na 3 uur weeën opvangen besluit ik voor een ruggenprik te gaan. Dit had ik eigenlijk vooraf al besloten. Helaas heeft de anesthesist veel moeite met het plaatsen van de ruggenprik, na 3 pogingen zit hij eindelijk goed (AU!!). Het zetten van de prik vond ik niet eens het vreselijkste, het is meer dat je zo stil mogelijk moet zitten terwijl je weeën hebt die belachelijk veel pijn doen.

De ruggenprik zit er in maar ik blijf de weeën maar voelen. Kay doet niks anders als mijn rug en benen masseren en ik blijf puffen. Na een half uur werkt de ruggenprik nog niet dus wordt de dosering wat opgeschroefd. Na een uur gaat de pijn eindelijk weg en ben ik compleet verdoofd van onder. HEMEL!!

Ik heb echt het gevoel dat ik even bij kan komen, ZO fijn. Rond een uur of 10 heb ik 10 cm ontsluiting, WAUW wat gaat dat snel. Het is rustig op de afdeling en de verloskundige en een verpleegkundige komen bij ons zitten en we kletsen een uur lang. Ondertussen heeft ze de ruggenprik stukje bij beetje lager gezet en is het wachten op de pers weeën. Het klinkt gek maar ik had er gewoon zin in. Weeën opvangen is zo ‘passief’, je bent alleen maar aan het wachten en aan het ondergaan. Ik had het gevoel dat zodra ik kon gaan persen ik eindelijk zelf iets in de hand zou hebben! Ik zelf actief bij zou kunnen dragen.

Helaas was het inmiddels 12 uur en ik voelde niks geen persdrang, alleen de weeën kwamen terug, en dit keer erger dan ooit. De shift was inmiddels overgenomen door een andere verloskundige (wat ik nog steeds jammer vind, ik heb zoveel verloskundigen gezien..) en zij wou de ruggenprik geheel uitzetten en weeën opwekkers toevoegen aan mijn infuus.

Ik dacht dat ze gek was geworden. Ik had op dat moment al het gevoel dat ik echt niet meer wist waar mijn neus zat en zij wou weeën OPWEKKERS aanzetten? No way. Ik heb dan ook vriendelijk bedankt (of het zo vriendelijk ging weet ik niet meer zo zeker ;p).

Zondag.

Ondertussen verstreken de minuten en werd de pijn heftiger en heftiger maar persdrang? Ho maar. Ondertussen keek de verloskundige meerdere keren en gaf ze iedere keer aan dat de baby er niet ‘optimaal’ voor lag. Wat ze bedoelde ging toen compleet langs me heen. Het enige wat ik me herinnerde op dat moment is dat de mevrouw van de zwangerschapscursus zei: ik wens jullie allemaal hele heftige persweeën toe want bevallen zonder pers drang is enorm lastig!

WAAROM KWAMEN DIE PERSWEEEN NOU NIET?!

Uiteindelijk wou de verloskundige proberen, door mij op eigen kracht te laten persen, de baby er beter voor te laten liggen. Flynn lag scheef met zijn hoofdje en keek wat omhoog. Na een uur lang persen was hij amper wat verschoven. Tussendoor kwam nog iedere keer de gynaecoloog kijken en liep er personeel in en uit.

Maar Flynn verschoof niet.

Daarna heb ik nog anderhalf uur ‘actief’ geperst. Wat het verschil was met het uur er voor, geen idee, maar ik weet wel dat ik na 2.5 uur persen ka-pot was. Mijn lichaam werkte totaal niet mee en ik weet nog dat ik het zweet van mijn lichaam voelde stromen. Het MOET toch een keer lukken?? Kay was fantastisch. Meetellen, meepuffen, mijn houvast. Hij was mijn alles op dat moment, mijn enige stukje veiligheid. Uiteindelijk werd me verteld dat het een keizersnede werd of een vacuum verlossing. De gyneacoloog kwam er zo aan en die zou de knoop doorhakken. Gelukkig lag Flynn er goed genoeg voor om met de vacuum pomp gehaald te worden. Hij lag vast achter mijn schaambeen en kon de draai niet maken.

Eindelijk komt hij er uit dacht ik! Maar helaas, met de vacuum betekend niet dat hij er gelijk uit komt. Ik heb nog 4x enorm mee moeten persen terwijl de gyneacoloog meetrok met de vacuum pomp. Op dat moment raakte ik compleet in paniek. Ik dacht echt dat ik tot mn rug was uitgescheurd, ik had zoveel pijn, dit past noooooit!!! Hij was maar aan het trekken, ik wou wel gillen HAAL HEM ER UIT!!! Geen idee of ik dat ook gedaan heb. Ik dacht op dat moment echt dat ik dood zou gaan. Ik ben nog nooit van mijn leven zo verschrikkelijk bang geweest. Nu ik dit typ zit ik weer te janken. Het was zo’n afschuwelijke ervaring en het duurde voor mijn gevoel zo ontzettend lang. Ik dacht echt dat het gedaan was. Dit was het dan.

Uiteindelijk kwam hij er uit maar voor mijn gevoel was ik half van de wereld. Geen euforisch gevoel dat je baby geboren is. Geen opluchting. Geen momentje met z’n 3en. Geen ‘het is achter de rug gevoel’. Het enige wat ik me herinner van dat moment is dat hij niet huilde. Kay knipte de navelstreng niet door. Waarom knip jij de navelstreng niet door wou ik hem vragen? Ik kreeg een klein, bebloed hoopje baby 2 seconden op mijn buik en daarna begon hij te ‘roggelen’ en moest hij weer weg. Ik heb zijn gezichtje niet eens gezien.. Ik zag dat hij een zuurstof kapje over zijn mondje kreeg en dat er ontzettend veel mensen in de kamer waren. Flynn moest mee met de kinderarts. We hadden voor de tijd al met elkaar afgesproken dat Kay sowieso bij de baby zou blijven als er iets zou zijn. Dus Kay ging mee.

En ik lag daar maar. De verloskundige zat maar tussen mijn benen te koekeloeren en ik vroeg haar: ‘wat ben je nou allemaal aan het doen’? Niemand vertelde mij wat er was en ik voelde me totaal buiten mijzelf. Wat is er met Flynn? Waarom lig ik hier nog? Waarom is Flynn verdomme niet bij me? GEEF ME MIJN BABY!!! En wat zit jij daar nou tussen mijn benen te kijken?

Uiteindelijk bleek dat mijn placenta niet los liet.

Ze begon te drukken op mijn buik en ik moest mee proberen te persen. Ik kreeg 3 shots weeën opwekkers, via mijn infuus en nog extra in mijn hand gespoten maar de placenta liet maar niet los. De gyneacoloog kwam er weer aan. Ik herinner me nog dat hij zei: ‘het spijt me maar ik moet je even heel erg pijn doen’. Na dit alles dacht ik? Ik huilde en huilde maar en hij begon vreselijk op mijn buik te duwen en te ‘knijpen’. Maar mijn placenta liet niet los. Die moet operatief verwijderd worden. Wil je onder narcose of via je ruggenprik verdoofd worden? Alsjeblieft haal me van deze planeet was het enige wat ik dacht, onder narcose dus.

Ik werd op mijn bed naar de operatiekamer gebracht en ondertussen werd Kay gebeld dat ik geopereerd moest worden. Hij is naar mij toe gesprint en hij vertelde me dat het goed ging met Flynn. Het was niet perfect maar hij was absoluut niet in levensgevaar of iets. Thank god. Verder weet ik nog weinig. Alleen dat er 1 man was, een assistent, die heel aardig voor me was en me gerust probeerde te stellen.

Na anderhalf uur werd ik wakker op de uitslaapkamer en er was niemand. Ik zie mezelf er nog liggen te roepen of er iemand was want ik was zo bang en verdrietig. Uiteindelijk kwam er iemand (BELACHELIJK toch, als ik er nu aan denk, dat ik daar zo’n tijd alleen wakker lag na zo’n ervaring?! Ik word er nog boos om) en die heeft Kay gebeld. Kay kwam en liet me een foto zien van Flynn. Ik had Flynn amper gezien, alleen een bebloed lichaampje wat op mij gelegd werd. Dat was echt een heel bijzonder moment.

Mijn baby. Mijn Flynn.

Ik werd naar de moeder/kind afdeling gebracht en daar kon ik Flynn eindelijk zien. Hij lag op zijn buikje op een glazen ‘warm houd plaat’ en had allemaal draadjes aan zijn kleine lichaampje en een infuusje in zijn hoofdje. Ik vond het vreselijk om te zien en tegelijkertijd was ik zo blij om hem eindelijk te zijn. Hij werd een paar minuutjes bij me gelegd en eindelijk kon ik hem voelen, knuffelen, kussen. Een bizar gevoel. Ongelofelijk, geweldig, emotioneel. Na een paar minuutjes werd hij weer op zijn eigen plekje naast mijn bed gelegd want ik was compleet uitgeput van de bevalling, de narcose tijdens de operatie en, wat later bleek, het vele bloedverlies. Ik had zoveel pijn, was zo wit als de lakens en was compleet uitgeput.

Maar, het genezen kon gaan beginnen, de bevalling was echt achter de rug. Thank god.

Na 2250 woorden laat ik het hier even bij. Binnenkort zal ik vertellen over de dagen er na, hoe ik nachten niet sliep, een bloedtransfusie kreeg en mijn stuitje gebroken/gekneusd bleek te zijn etc.

handtekening rosie

Het vervolgverhaal (met o.a. een medische misser die me érg veel pijn heeft gedaan en een bloedtransfusie) over de eerste dagen na mijn bevalling kun je hier lezen!

Gerelateerde artikelen

46 reacties

  • Reageren
    Sandra
    27 januari 2016

    Brok in mijn keel. Wat een heftig verhaal en je hebt zo goed verwoord allemaal; hoe je je voelde en wat er door je heen ging. Dit wens je niemand toe, maar dat lieve kleintje maakt een hoop goed.
    Gelukkig kun je nu weer op en top genieten van je twee mannen.

  • Reageren
    Tamara
    27 januari 2016

    Jeetje, ik krijg hier gewoon een brok in mijn keel van. Ik heb een heftige bevalling gehad, maar deze valt in het niet bij die van jou. Goed dat je er zo open over bent. Dat helpt ook weer bij het ‘verwerken’

  • Reageren
    chucky1012
    27 januari 2016

    Tranen lopen over mijn wangen….
    Ik weet wat je meegemaakt hebt.
    Een bevalling is bij iedereen anders.
    Ik heb ook kinderen en de ene bevalling was goed gegaan normaal en de andere niet.
    Had zoveel gehuild en had gegild.
    Was in paniek… gelukkig was het allemaal goed gekomen.
    Die pijn die men heeft is verschrikkelijk.
    Je hebt dit alles zo mooi geschreven.

    Xoxo

  • Reageren
    Rianne
    27 januari 2016

    Wow, wat een verhaal…
    Dikke tranen bij hetlezen van je verhaal.
    Wat knap dat je het allemaal zo op papier hebt kunnen zetten, petje af.
    Hopelijk verdwijnen deze nare ervaringen meer en meer naar de achtergrond (vergeten hoeft niet!) en worden ze over’ruled’ door de mooie nieuwe herinneringen met je gezinnetje.
    Dikke knuffel voor jou! X

  • Reageren
    Brenda (kookt)
    27 januari 2016

    Jeetje meis, wat een heftige bevalling heb je gehad. En dan ook nog de nare ervaring met de placenta en het alleen wakker worden na de operatie. Ik hoop dat je het steeds meer een plekje kunt geven, geef je moppie maar een dikke knuffel. Xx

  • Reageren
    Sharon
    27 januari 2016

    Wow…. brok in mijn keel. Ik heb zelf stage gelopen op de kraamafdeling dus ik kon het me heel goed inbeelden. Getver wat heb jij een vervelende start gehad… :( Gelukkig gaat het nu weer beter, maar zo had het echt niet gemoeten!

  • Reageren
    Dionne
    27 januari 2016

    Jeetje mina, dat is zeker heel heftig zeg.!

  • Reageren
    Daniëlle
    27 januari 2016

    Pfoeh… Dit moet een enorm heftige ervaring voor je zijn geweest! Heb een brok in mijn keel tijdens het lezen hiervan. Hopelijk kan je het steeds beter een plekje geven en geniet maar lekker van je mannen.. Kay is ook een topper zo te lezen!

  • Reageren
    Vlienelien
    27 januari 2016

    Jeetje meid.. De tranen staan in mijn ogen. Dat je daar alleen wakker wordt na zo’n heftige bevalling. Inbegrijpelijk.
    Mocht je nog een kindje willen, hoop ik heel erg dat de bevalling dan totaal anders zal zijn.

  • Reageren
    Manon
    27 januari 2016

    Oh meid wat klinkt dit allemaal verschrikkelijk… Knap van je dat je het hebt opgeschreven en dat alles steeds meer een plekje begint te krijgen! Het is niet niks geweest, deze bevalling :(

  • Reageren
    Miranda
    27 januari 2016

    Wat goed dat je het uiteindelijk toch op papier hebt gezet en hebt gedeeld. Maar jeetje zeg, wat balen dat het zo’n nare ervaring is geworden. Gelukkig heb je er mooie lieve kleine Flynn aan over gehouden, dat maakt het hopelijk iets dragelijker. Maar je gunt elke vrouw toch eigenlijk een ‘fijne’ bevalling. Ik kan er helaas over mee praten, heb ook een nare ervaring, maar heb nog niet eens de moed gehad om het te delen:) ik vraag me steeds af wie er op zit te wachten om dat te lezen, haha!

  • Reageren
    Rianca
    27 januari 2016

    Tranen in mijn ogen. Wat moet dit een vreselijke ervaring zijn geweest. Fijn dat Kay je steun en veiligheid was, want wat zal je dat nodig hebben gehad.

  • Reageren
    Rachelle
    27 januari 2016

    En hoewel ik me helemaal niets voor kan stellen bij een bevalling of wat dan ook, merk ik toch dat er net dikke tranen over mijn wangen rolde. Wat een nare ervaring en wat verdrietig dat je daar helemaal alleen wakker werd. :( Onwijs knap van je dat je dit verhaal op papier hebt kunnen zetten, geniet samen met je mannen. <33

  • Reageren
    Rianne
    27 januari 2016

    Wat een hel kan een bevalling zijn hè. Ik kan je paniek en pijn gewoon voelen, je brengt me terug naar mijn eigen bevallingen (al waren die niet zo erg als die van jou). Wat een drama. Ik hoop dat je dit een plekje kan geven en vooral heel trots op jezelf bent dat je hier maar mooi doorheen gekomen bent en dat mooie ventje op de wereld hebt gezet!

  • Reageren
    Joyce
    27 januari 2016

    Jeetje Rosie, ik zit hier onwijs hard te huilen. Wat een hel bevalling heb jij gehad. Ik heb er geen anderen woorden voor. Ik vind het heel knap dat je dit op papier hebt gezet en misschien voor je zelf ook een stukje verwerking. X

  • Reageren
    Marit
    27 januari 2016

    Zo heftig zeg, heb een paar traantjes weggepinkt.

  • Reageren
    Diana
    27 januari 2016

    Jeetje, ik lees je verhaal met een brok in mijn keel. Wat heb jij angstige momenten moeten doorstaan, zoveel pijn en machteloosheid. Ik vind het zo naar voor je dat je dit hebt moeten doorstaan. Dapper dat je het hebt opgeschreven, maar wellicht ook goed voor de verwerking. Dikke knuffel!!

  • Reageren
    Romy
    27 januari 2016

    Jeetje, wat heb jij een bevalling from hell gehad. Ik kon de wanhoop, onmacht en verdriet zelf gewoon voelen en zit een beetje mee te snotteren. Wat een opluchting dat je je zoon uiteindelijk dan toch te zien kreeg…

  • Reageren
    Dita
    27 januari 2016

    Jeetje wat heftig! Ik heb dit gelezen en ga volgende week bevallen van ons meisje. Ze wordt gehaald met een keizersnee ivm stuitligging. Maar jeetje wat een heftige bevalling heb jij gehad! Heel knap dat je het zo op papier hebt gezet.

  • Reageren
    Nicetobeout
    27 januari 2016

    Ik snap nooit dat ze je zo lang zo kunnen laten darren. Had veel eerder die keizersnee uitgevoerd he denk ik dan. Wat een heftig verhaal.

  • Reageren
    Jeske
    27 januari 2016

    Wat voel ik me gezegend met mijn eigen bevallingen. Want jouw bevalling leest als een hel. Die wolk daar donder je dan al heel snel vanaf. Respect dat je ondanks dit drama nog zo positief bent gebleven. Flynn maakt het vast allemaal dubbel en dwars goed. Hopelijk zal een evt tweede bevalling voorspoediger gaan. Geniet van je mooie mannetje!
    Liefs, Jeske

  • Reageren
    Michelle
    27 januari 2016

    Ondanks dat ik zelf over een week of 14 ook moet bevallen heb ik je verhaal toch gelezen. Met een gigantische brok in mijn keel, dat wel, want wat een ontzettend heftige bevalling heb je gehad. Zo jammer dat het geen mooie ervaring is geweest; dat had ik je zo gegund.

  • Reageren
    Wendy (MissPinkyNails)
    27 januari 2016

    Jeetje… Tis niet heel gek hè dat dit moeilijk voor je is/was om te delen. Het is nogal een emotionele ervaring waar je toch echt de tijd voor zult moeten nemen om het te verwerken. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen na dit verhaal gelezen te hebben. Buiten dat je het echt goed en zo goed als kan mooi verwoord hebt.
    Liefs!

  • Reageren
    Margot
    27 januari 2016

    Oh wow, de tranen staan in mijn ogen! Wat ontzettend naar dat het zo gelopen is en ik vind het knap dat je het op hebt kunnen schrijven. Hopelijk helpt het een beetje bij de verwerking.

  • Reageren
    Odile
    27 januari 2016

    Jeetje wat een herkenning om te lezen. De duur van de bevalling, de wanhoop, hoe het met jou en je kindje ging en zo te zien ook de nasleep. Maxim is nu 2 maar als ik eraan terug denk vind ik het zo ontzettend moeilijk. Vooral de laatste tijd denk ik wel eens: wat als dit bij een volgend kindje weer zou gebeuren, kan ik dat wel aan? Dan ga ik zelfs twijfelen of er ooit wel een tweede zal komen als het me gegund is.
    Wat mij heeft geholpen het enigzins een plekje te geven en de gaten op te vullen was het rapport van de bevalling etc te lezen. Misschien ook een tip voor jou. Xx

  • Reageren
    Jess
    27 januari 2016

    Pff heftig. Mijn nachtmerrie bevalling is hier niets tegen. Ik vind het zo jammer of ‘slechte’ bevallingen te lezen. Omdat ik het zelf heb meegemaakt, hoop ik altijd dat niemand anders zich zo voelt als ik. Gelukkig hebben we gezonde kindjes :) een dikke virtuele knuffel!

  • Reageren
    Jorinde
    27 januari 2016

    Hi rosie,

    In december ben ik bevallen van mijn dochter. Ik heb een heerlijk meisje gekregen, maar wel een vreselijke bevalling. Als ik je verhaal zo lees, doet het me goed. Ook zo vreselijk namelijk! Fijn om te lezen dat al die gevoelens ook bij een ander aanwezig zijn op zo’n klote moment.
    Gelukkig gaat alles met mijn meisje goed, maar voor mij was het erg heftig.
    Ik ben de helft van de bevalling vergeten omdat ik net als jij gevoelsmatig op een andere wereld zat, maar ook omdat het zo traumatisch was.
    Dankjewel voor het delen van jouw verhaal. Ik hoop dit nooit meer mee te hoeven maken en ik hoop jij ook niet meer.

  • Reageren
    Amy
    27 januari 2016

    Jemig meid wat een verschrikkelijk nare ervaring!
    Begrijpelijk dat je het niet eerder kon delen en dat het nu nog ontzettend pijn en verdriet doet!
    Knuff

  • Reageren
    Dana
    27 januari 2016

    Pfff ik lees je verhaal “even” op mn werk, en meid wat een heftige gebeurtenis.. morgen 3 jaar geleden beviel ik van mijn eerste en ik kon er wekenlang niet over praten omdat ik al moest huilen bij enkel de gedachte, terwijl de bevalling niets voorstelde vergeleken bij jouw verhaal. Maar herken gewoon de angst en de uitputting uit je verhaal. Na mijn tweede bevalling afgelopen oktober had ik dat minder, maar was ik zó opgelucht dat ik nu “klaar” ben met bevallen want we zijn nu compleet met 2 zoons. Maar man, bevallen is niets niks..!!!

  • Reageren
    Swaen
    27 januari 2016

    Wauw, hier ben ik even stil van. Je hoort zoveel van die succesverhalen maar over de nare verhalen hoor je veel minder. Ik snap dat je dit niet gelijk wilde delen. Liefs!

  • Reageren
    Bran
    27 januari 2016

    Men meid wat een heftige ervaring moet dat geweest zijn. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Zo’n vervelende zwangerschap en dan ook nog zo’m bevalling! Ik had je mijn bevalling gewenst.. Die was super makkelijk en snel. Ik zat gewoon te huilen bij het lezen van je verhaal. Je schrijft het zo beeldend dat het voelt alsof ik er zelf bij was en toekeek. Heel veel respect voor je! En bedankt voor het delen van je verhaal. Ik hoop dat het je helpt met het een plekje te geven.

  • Reageren
    Renate
    27 januari 2016

    Lieve Rosanne, de tranen staan in m’n ogen. Wat verschrikkelijk naar moet het zijn geweest.
    Gelukkig zijn vrouwen steeds vaker open over hoe ze hun bevalling hebben ervaren maar het is eigenlijk ongelofelijk dat er zo’n taboe op rust/heeft gerust. Als je van te voren een idee hebt over hoe het kan gaan (juist als het niet positief is) maakt het dat toch net weer iets minder eng en naar. Applaus dat je dit hebt durven delen. En een knuffel.

  • Reageren
    Nelly
    27 januari 2016

    Meid, wat een verhaal…..Mijn moeder had ook zo’n horror bevalling. Dan mag ik me gelukkig prijzen met 5 makkelijke bevallingen (maar wel zware zwangerschappen) Ik snap dat je dit niet direct met de wereld wilde delen. Bij mijn laatste keer wilde de placenta niet 1,2,3, loslaten en dat drukken op je buik is ECHT NIET fijn. Kan je er wel over praten??

  • Reageren
    Josephine
    27 januari 2016

    Hoi Rosie, jouw verhaal lijkt heel veel op het verhaal dat ik kan vertellen. Mijn verhaal is van 41 jaar geleden. Ondertussen hebben de medici toch niet veel bijgeleerd! Waarom niet eerder besloten om een keizersnede te doen? Ik word hier heel verdrietig van. Fijn dat het nu beter met je gaat, de rest van je verhaal kan ik invullen. Maar… mijn (gehandicapte) zoon, door de vacuumpomp, is een kanjer. Mijn dochter kwam daarna door middel van een keizersnede. Ik wens je sterkte met het verwerken van deze gebeurtenis, maar zoals ik merk, ben je sterk en kun je ook genieten! Een dikke knuffel voor jullie alle drie!

  • Reageren
    Sheela
    27 januari 2016

    Jeetje wat een vreselijk heftig verhaal! Ik kan me er iets bij voorstellen hoe moeilijk het voor je geweest moet zijn om er uberhaubt nog aan terug te (moeten) willen denken. Ik hoop echt dat je wel van je kraamtijd heb kunnen genieten en dat dat de pijn van de vreselijke bevalling iets heeft kunnen verlichten. Sterkte met het geven van een plekje!

  • Reageren
    Jennifer
    27 januari 2016

    Wat een heftigheid. Ik kan me hier voor mezelf zo weinig van voorstellen, ik heb het wel van heel dichtbij meegemaakt, het bloedtekort en bloedtransfusies, afgevoerd met de ambulance alsnog … heel heftig, maar wel heel dapper dat je het op je blog wilt vertellen!

  • Reageren
    Suzanne
    27 januari 2016

    Wat een rot ervaring zeg :( Echt, wat een heftig verhaal. Heel knap dat je het zo hebt opgeschreven en ik hoop dat het verwerken snel zal gaan!

  • Reageren
    Annemae
    27 januari 2016

    Wat heb je een, sorry dat ik het zeg, rot bevalling gehad zeg! Terwijl ik je verhaal las voelde ik enorm je pijn en je verdriet.. Gelukkig gaat alles goed met Flynn en is het een enorme knapperd!

  • Reageren
    Sabien
    27 januari 2016

    Lieverd wat een hel! Ik weet nog dat je een reactie had geplaatst bij mijn verhaal en inderdaad onze bevallingen lijken op elkaar, hoewel jij er nog een tikje erger van langs heb gekregen… Tranen in mijn ogen, mooi dat jr het op heb kunnen schrijven. Langzaam verwerken dit!

  • Reageren
    Anouk
    27 januari 2016

    Wauw rosanne….ik lees je verhaal met kippenvel en brok in mijn keel. Diep respect voor je hoe je het omschrijft met zulke intense emoties!
    Ik hoop echt dat je deze ervaring beetje bij beetje een plek kan geven Xx

  • Reageren
    Jodi - liefthuis
    27 januari 2016

    Jeetje wat een heftig verhaal meis. Met tranen in mijn ogen zit ik dit te lezen. Delen heel herkenbaar, maar bij mij uiteindelijk iedere keer net wel positief uitgepakt. Ik snap dat je het moeilijk hebt hiermee en dat het een echt verwerkingsproces is. Knuffel met je kleine man en met het wonder dat jij hebt gemaakt en denk aan jezelf en dat je het een plekje kan geven.

  • Reageren
    Femke
    28 januari 2016

    Wat heftig Roos en wat ongelofelijk dapper dat je dit zo durft te vertellen!! Mooi dat je het zo op hebt kunnen schrijven, ik hoop dat het ook heeft geholpen om het nog iets beter te verwerken <3 Je bent een kanjer!!XX

  • Reageren
    Rosalie
    29 januari 2016

    Wauw heftig verhaal!!! Maar wat is het dan fijn om zo’n fijne man te hebben als Kay! Maar jeetje wat een opstapeling van nare dingen! En dan is alles achter de rug en wordt je wakker moederziel alleen zonder te weten wie wat of waar…. Gadver! Gelukkig ben je het een beetje bij beetje aan het verwerken. Dat is mooi te lezen. En heb je er een prachtig ventje aan over gehouden. Maar wat een vreselijke ervaring is het geweest…. Goed van je dat je het helpt gedeeld! (Aangezien het je dan misschien kan helpen met verwerken zoals je zelf ook zegt).

  • Reageren
    Anneleen
    1 februari 2016

    Klinkt heel heftig en naar… Knap dat je dit met ons hebt gedeeld! Ik hoop dat je het een plekje kan geven, want zoiets vergeet je niet snel volgens mij…

  • Reageren
    Daphne
    24 mei 2016

    Wat goed dat je dit zo deelt. Ik herken veel in je verhaal, het is fijn om te lezen dat er meer zijn met nare ervaringen en alle gevoelens die daarbij komen. Fijn dat het al beter met je gaat!

  • Reageren
    Maud - Maudgeniet.nl
    4 augustus 2016

    Jeetje, nu ik dit heb gelezen, snap ik waarom je hulp zoekt met het verwerken van dit verhaal. Ik lees dit met tranen in mijn ogen.. De wanhoop en onzekerheid die je gevoeld moet hebben, en je was ook nog helemaal alleen. God jeetje :( Wat ben je toch een sterke meid. Topper!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge