Hoe ga je verder als je bevalling traumatisch was

Hoe ga je verder als je bevalling traumatisch was

Hoe ga je verder als je bevalling traumatisch was?

Ik steek het niet onder stoelen of banken: mijn bevalling was traumatisch voor mij. Het was totaal anders als dat ik mij voorgesteld had en ondanks dat de zogenaamde wond al een heel stuk geheeld is ben ik er nog steeds met enige regelmaat mee bezig. We zijn nu ruim 5 maanden verder en ik ben blij dat het steeds beter gaat maar die eerste weken na de bevalling waren zo moeilijk. Hoe geef je iets wat zo ingrijpend is geweest, zowel lichamelijk als psychisch, een plekje. Want tijd om het te verwerken heb je amper! Je bevindt je na een bevalling gelijk in een wervelwind aan zorg dragen voor je baby, lichamelijk opknappen, slaaptekort en hormonen die je veranderen in een emotioneel wrak. Een psychisch trauma verwerken, wanneer dan?

Hoe ga je verder als je bevalling traumatisch was?

Het antwoord?

Laat ik gelijk beginnen met het feit dat ik hier zelf ook nog geen alles omvattend antwoord op gevonden heb. Iedere bevalling is anders, iedere vrouw is anders, iedere hormoonhuishouding is anders maar één ding staat vast: hoe zwaar/gemakkelijk het in de ogen van iedereen ook was, JIJ hebt het mee moeten maken en als JIJ het gevoel hebt dat het voor jou een traumatische ervaring was dan moet jij er zelf mee aan de slag. Ik hoor zo vaak: ‘nou MIJN bevalling, die was pas erg!!!!!!’. Onzin, het is geen wedstrijdje in wie het ’t zwaarst heeft gehad. Al zou je in de ogen van de medische wereld een ‘perfecte’ bevalling hebben gehad, als het voor JOU traumatisch was dan is dat zo. Punt. Druk het niet weg om maar door te gaan in je drukke leven met een pasgeboren baby, als je het nu al gaat wegstoppen blijf je het waarschijnlijk doen en is de kans groot dat het met volle vaart allemaal weer boven komt voor of na een eventueel volgende bevalling.

6 tips om verder te gaan met je leven na een traumatische bevalling

• Praat met je man/vriend.
Praat er met elkaar over. Je hebt het samen meegemaakt en samen weet je dus, als één van de weinigen, hoe het allemaal echt precies gegaan is. Praat er met elkaar over. Hoe heb je het allebei ervaren, emoties die loskwamen op bepaalde momenten. Ik heb hier zelf heel veel aan gehad omdat ik, vooral op het begin, heel veel stukken kwijt was en vooral in de hele negatieve gedeeltes bleef hangen. Door er veel met Kay over te praten kon ik het verhaal weer compleet maken en dat voelde erg fijn.

Ook was het fijn om het van Kays kant te horen, hij richt zich heel erg op het positieve. De eerste 24 uur, die eigenlijk hartstikke goed gingen. Waarin hij me heeft kunnen helpen en als een malle heeft gemasseerd, gepraat en gesteund. Door hem realiseer ik mij dat mijn bevalling meer was dan die laatste heftige uurtjes en dat doet me erg goed.

• Vraag een gesprek aan met je verloskundige en/of gynaecoloog.
3 dagen na de bevalling heb ik een gesprek gehad met de verloskundige die het laatste gedeelte van mijn bevalling er bij is geweest. Zij heeft een aantal dingen uitgelegd over de bevalling en dat was erg fijn. Ze heeft bijvoorbeeld uitgelegd hoe Flynns hoofdje zat en waarom hij er daardoor niet uit kon komen. Een aantal weken na de bevalling heb ik een afspraak gehad met mijn gynaecoloog om de bevalling en mijn herstel door te spreken en dit was ontzettend fijn. Op mijn ziekenhuis is dit standaard procedure, als dit niet zo is moet je het gewoon even vragen! Door met de gynaecoloog te praten heb ik mijn grootste angst en vraag uit kunnen spreken: ben ik in levensgevaar geweest? Door te horen dat dit feitelijk gezien helemaal niet zo was, dat dit dus alleen gevoelsmatig zo was, gaf dit mijn gevoel een stukje meer rust. Heel gek maar het feit dat dit gewoon écht niet zo geweest was voelde heel erg fijn en heeft ook een stuk angst uit mijn hoofd gehaald.

• Wees eerlijk en praat erover met iedereen, zo vaak als jij nodig hebt.
Ik heb er heel veel over gepraat, ik had ook echt het gevoel dat ik dit nodig had. Praten, praten, praten. Misschien heb ik mijn bevallingsverhaal wel 30x verteld. Door erover te praten verwerk je het iedere keer weer een klein stukje. En 30 kleine stukjes is toch samen weer een groot stuk ;-)!
Alleen maar doorgaan in je nieuwe leven, zonder te willen praten over wat er gebeurd is, en net doen alsof er niks aan de hand is is NOT the answer. Voel je je niet goed, spreek het uit!

• Probeer, ondanks de drukte, tijd voor jezelf te nemen.
Iedere moeder die net bevallen is weet hoe zwaar die eerste periode is. Om de 3 uur voeden, lichamelijk herstellen, hormonen, huilbuien, luiers, slaapgebrek, de eindeloze stroom visite etc. etc. Probeer toch eens in de paar dagen een paar uurtjes voor jezelf in te plannen. Vraag je (schoon)ouders, familie en/of vriendinnen om het een paar uurtjes van je over te nemen en ga even lekker in bad, wandelen of de stad in. Het is zo belangrijk om niet aan jezelf voorbij te gaan in deze periode omdat je psychisch gewoon nog niet helemaal stabiel bent.

• Realiseer je dat hoe jij je voelt NIKS met je liefde voor je kindje te maken heeft.
Ik was zo verschrikkelijk verdrietig na mijn bevalling. En ik voelde mij ZO verschrikkelijk schuldig richting Flynn. Iedereen zorgde voor hem behalve ik, daar moest hij toch last van hebben? Een baby hoort toch bij zijn moeder te zijn? Weet hij wel hoeveel ik van hem hou? En als ik mij zo verdrietig voel, voelt hij dit dan ook?

Waarom ben ik nog zoveel met de bevalling bezig, ik moet dit toch vergeten zijn want ik heb Flynn nu!! En hij is het toch allemaal waard geweest? Toch?

Na veel te hebben gelezen kwam er opeens iets wat ik zo waar vond: dit trauma staat helemaal los van je kind. Het verdriet en je angst heeft niks te maken met je liefde voor je kind. En dit is zo waar. Natuurlijk heb ik Flynn er voor terug gekregen, en als ik het over zou moeten doen om hem te krijgen zou ik het zo weer doen, maar nee ik ben niet alles vergeten als ik naar Flynn kijk. En dit is oke. En het doet NIKS maar dan ook NIKS af aan hoeveel ik van hem hou.

Trek aan de bel en zoek hulp als je depressieve gevoelens te lang duren of als je één of meer van de volgende symptomen herkent:

  • Depressiviteit
    Buiten proportionele angst.
    Geen interesse voor je kind voelen.
    Je kind kwalijk nemen wat jou is overkomen.
    Overbezorgd zijn richting je kind en niks uit handen durven geven.
    Agressieve gevoelens.
    Jezelf niet meer herkennen.
    Slapeloosheid (niet door je huilende baby bedoel ik dan ;-)!)
    Je het gevoel hebt dat je niks goed doet.

Dit waren mijn tips hoe verder te gaan als je bevalling traumatisch is en een kijkje in hoe ik er mee om ben gegaan en nog steeds om ga. Zelf heb ik er voor gekozen geen hulp te zoeken, puur en alleen om het feit dat ik mij op dit moment zelfverzekerd genoeg voel om dit verdriet zelf een plekje te geven. Mocht ik een andere keuze hierin maken zal ik het zeker hier delen :)!

handtekening rosie

Wil je op de hoogte blijven van alles omtrent mij en Lifebyrosie.nl?
Volg mij dan op Facebook of Instagram (@lifebyrosie) ♥

Gerelateerde artikelen

18 reacties

  • Reageren
    chucky1012
    15 maart 2016

    Ik kan het goed begrijpen.
    Iedere bevalling is vaak anders dan men zich had voorgesteld.
    Ik had bij mijn 2e zwangerschap en bevalling ook zoveel nare dingen meegemaakt.
    Ben er gelukkig overheen.
    Sterkte en goed dat je hierover aandacht besteedt.

    Xoxo

  • Reageren
    Margot
    15 maart 2016

    Goede tips! Wat fijn dat het helpt om Kays kant te horen en te weten dat je niet echt in levensgevaar bent geweest.

  • Reageren
    demallemolenmoeder
    15 maart 2016

    Goed dat je hier aandacht aanbesteed. Naar dat je bevalling zo is verlopen maar goed dat je hier met Kan over kan praten en zijn kant je helpt. Succes met het een plekje te geven.

  • Reageren
    Isabelle
    15 maart 2016

    Goed dat je er aandacht aanbesteed.
    Ik ben ervaringsdeskundigen en coach ik begeleid mensen zoals jij.
    Uit ervaring weet ik dat het voor een ieder anders is, en een ieder ook een andere behandeling nodig heeft. Verward een depressie niet met ptss of burn-out.. een ieder komt anders uit zijn of haar bevalling.

    Komt dit jou bekend voor praat er over en zoek hulp..Alleen zo kom je verder en ga niet zelf lopen dokteren.

  • Reageren
    Maris Maria Renne
    15 maart 2016

    Er zat 9,5 jaar tussen mijn 2 zwangerschappen en ik realiseerde tijdens de 2e pas dat ik het trauma van de 1e niet verwerkt had. Nachtmerries, paniekaanvallen: allemaal de revue voor gepasseerd. Hulp gezocht, maar tot het einde doodsbang geweest. Doodzonde, want mijn 2e bevalling was een eitje: binnen 3 uurtjes geklaard met lachmomentjes tussendoor. Uiteindelijk is deze positieve ervaring mijn verwerking geweest, maar ik vind het echt vreselijk dat ik me zo lang zorgen heb gemaakt en heb laten leiden door angst. Dus wat je zegt is goed advies. ALTIJD om hulp vragen en erover praten als het je dwarszit, desnoods 300 keer :-)

    • Reageren
      Roos
      16 maart 2016

      Wauw die 2e bevalling klinkt echt geweldig! En mijn man zei dat laatst ook; als jij een positieve 2e ervaring hebt verwerk je het eerste misschien wel! Maar wie zegt dat mijn 2e bevalling beter wordt? Ik moet er van mezelf voor de tijd al echt overheen zijn :)! Super naar voor je dat je zo bang bent geweest tijdens die 2e zwangerschap :(. Maar de uitkomst is uiteindelijk natuurlijk super fijn, een fijne bevalling, een prachtig meisje en je trauma verwerkt. X

  • Reageren
    Saskia
    15 maart 2016

    Ik lees je blogs al een tijdje zo nu en dan, en kan mij soms best in bepaalde dingen die je schrijft herkennen. Zoals het schuldig voelen naar je kind toe zo na de geboorte. Ik heb dan geen traumatische bevalling meegemaakt maar wel een soort van traumatische zwangerschap (prenatale depressie) en ik heb ook geleerd dat dit verre van samenhangt met de liefde voor mijn kinderen. Goed en mooi dat je hier over schrijft, dat is zo belangrijk.

    • Reageren
      Roos
      16 maart 2016

      Dankjewel Saskia, wat goed ook dat jij hier zo open over bent. Vind ik echt ontzettend knap en dapper :)!

  • Reageren
    Jeske
    15 maart 2016

    Wat een fijn stukje, Rosie! Zelfs met een goede bevalling is dit heel nuttig. Vooral het laatste stuk, dat je niet lekker in je vel zit heeft niets te maken de liefde voor je kindje. xx

  • Reageren
    Diana
    15 maart 2016

    Wat een leuk stukje en dapper dat je het zo met ons deelt!

  • Reageren
    Vlijtig Liesje
    15 maart 2016

    Ik concentreerde me op de baby.

    • Reageren
      Roos
      16 maart 2016

      Ik denk dat iedereen dit doet maar dat dit niet voor iedereen genoeg is om te leren omgaan met een psychisch trauma.

  • Reageren
    sigrid
    15 maart 2016

    Zo naar voor je… Ik gun ’t je dat het slijt!
    Mijn bevalling was niet traumatisch, maar het heeft wel veel indruk op me gemaakt. Ik heb mijn bevallingsverhaal dan ook duizend keer verteld aan iedereen die het maar horen wilde :’). Dat hielp wel, maar ik merk nu ook dat ik sommige dingen een beetje vergeten ben of wat minder erg heb gemaakt in mijn hoofd (rooskleuriger)… Anders komt er waarschijnlijk nooit een tweede :P

    • Reageren
      Roos
      16 maart 2016

      Haha snap wat je bedoeld ;-)! Maar dat is idd ook het goede, anders werden er waarschijnlijk nooit 2e of 3e kindjes geboren! X

  • Reageren
    Odile
    15 maart 2016

    He wat goed dat je hierover hebt geschreven! Dit helpt ook vast weer in het verwerkingsproces. Ik heb helaas nooit echt meer een gesprek gehad met mijn verloskundige. Dit kwam omdat zij in Breda zat en ik vlak voor en een tijd na mijn bevalling (door mijn bevalling) bij mijn ouders in Zeeland moest verblijven. Achteraf gezien had dat me misschien wel beter geholpen. Goede tips!

    • Reageren
      Roos
      16 maart 2016

      Wat jammer dat daar geen mogelijkheid toe was, ik ben er van overtuigd dat dat super belangrijk is :)! Heb je het inmiddels wel echt een plekje kunnen geven? X

  • Reageren
    Milou
    15 maart 2016

    Wat een fijne tips! En wat dapper dat je dit allemaal durft te delen. Het is ook niet niks bevallen. Ik heb zelf geen traumatische ervaring gehad. Maar wel moeite om alles een plekje te geven. Bevalling duurde maar 4,5 uur en dat viel me psychisch zwaar. Daarna ontzettend veel last gehad van negatieve gedachten i.c.m. kraamtranen. Na een maand was dat pas over. Jou tips zijn ontzettend handig, zelfs als je het als niet traumatisch hebt ervaren.

    • Reageren
      Roos
      16 maart 2016

      Wat fijn om te horen! En wat ontzettend snel zeg, 4.5 uur! Hoor al meer om me heen dat mensen denken dat dat geweldig is maar dat het juist ook psychisch heel zwaar kan zijn dat het maar zo kort geduurd heeft! Fijn dat je negatieve gedachten na een maand over waren :) XXX

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge