Soms voelt het alsof ik niet thuis hoor in deze tijd

Soms voelt het alsof

Ken je dat gevoel? Dat je om je heen kijkt en denkt ‘ik pas hier zó niet bij’. Bij de meesten komt dit gevoel vooral naar voren op de middelbare school maar bij mij heeft het wat langer op zich laten wachten. Het voelt namelijk alsof ik gewoon niet in deze tijd pas.

Lastig om te beginnen en lastig om mijn gevoel onder woorden te brengen, want ‘waar komt dit opeens vandaan’. Ik heb daarom dit blogje ook al meerdere keren geschreven, herschreven en/of aangepast.

De hele samenleving

waarin we leven, de prestatiegerichte, individualistische samenleving.. Alle dingen waar wij aan ‘moeten’ voldoen, iedereen die chronisch druk is, het hele materialisme.. Ik voel me er zó niet thuis. Ik word er soms gewoon verdrietig van, hoe we alleen maar met ons eigen leven bezig zijn. Werken, carriere maken, zoveel mogelijk geld verdienen! Tijd om het verdiende geld uit te geven is er bijna niet, maar daar gaat het niet om. Een huis moet groter dan groot zijn en perfect tot in de puntjes ingericht zijn (net als op Pinterest natuurlijk). Maar als je er nooit bent omdat je alleen maar aan het zwoegen bent om die hypotheek bij elkaar te harken, waarom wil je dan zo graag dat huis? Voor jezelf of voor de buitenwereld?

Ik werk veel liever minder en dat wij minder te besteden hebben maar wel tijd voor elkaar hebben. Als je straks 90 bent en terug kijkt op je leven denk je dan eerder ‘goh, ik had wat meer tijd moeten doorbrengen met vrienden/familie’ of ‘ik had nog meer geld moeten verdienen en een nog groter huis moeten hebben’.

Vlogs, wat een fantastische invloed..

En wat leren wij de jeugd? Ik ben serieus zelf nog maar 25 maar ik kan me totaal niet identificeren met de jeugd. Kinderen kijken alleen maar naar Vlogs waarin materialisme de boventoon voert, naast schelden, er perfect uit moeten zien en seks. En ja het zijn echt kinderen, als je er vanuit gaat dat de kijker(tje)s van een Enzo Knol tussen de 8 en de 12 zijn (en die van Beautygloss, aan het taalgebruik te zien, ook niet veel schelen)? Are you kidding me?

Ik kwam laatst deze video tegen en las in de comments hoe fantastisch grappig dit wel niet moet zijn.

Ik ben echt geen zuur persoon maar echt hier gaan mijn nekharen van overeind staan en ik zou er het liefst een kotsbakje bij pakken. Is dit grappig? Dit belachelijke vrouwonvriendelijke gedrag? Sowieso moet het allemaal steeds vrijer, gekker en denken meisjes van 15 inmiddels dat ze seks moeten hebben zoals in pornofilms. Is dat wat wij willen?

Iedereen is altijd maar druk

en chronisch moe. Niet gek als je die 2 bij elkaar ziet staan. Burn outs komen meer en meer voor bij mensen onder de 30, dat is toch verschrikkelijk? Misschien dat het ook komt doordat we nu zo ontzettend veel opties hebben dat je ook alle kansen wil pakken die je krijgt. Vroeger waren de rollen duidelijk. De man werkte en zodra er getrouwd werd en er kinderen kwamen stopte de vrouw met werken en zorgde voor het gezin. Voor velen van ons absoluut geen fantastisch toekomstbeeld maar je rol was duidelijk. Nu heb je na de middelbare school honderden keuzes te maken en ook tijdens je opleiding en straks in de zoektocht naar een baan blijft het keuzes maken, wat wil ik nou eigenlijk. Wat wil ik zelf en wat verlangt de maatschappij/familie/vrienden wat ik doe? Hallo keuzestress.

Wat mij de laatste jaren vooral heel erg opvalt is hoe mensen opzien tegen de feestdagen. Want tsja, er móet een kerstdiner gekookt worden, we móeten naar alle familie etc. Al die verplichtingen, poeh poeh. Als de feestdagen al niet eens meer leuk zijn omdat het ook een moetje is geworden dan begrijp ik er helemaal niks meer van. Wat is er gebeurd met genieten van de feestdagen omdat je dan samen bent met je familie, geniet van het samen eten, het samen zijn. Oprecht blij zijn met elkaar en genieten van elkaar aanwezigheid. Ik begrijp er niks van.

Of dat mensen oprecht verbaasd zijn als ik zeg dat ik die cake écht zelf gebakken heb of die soep echt zelf gekookt hebt.. Want, ‘waar haal je de tijd vandaan!?!?’..

Individuele ontwikkeling

Het is een fantastische ontwikkeling dat we onszelf allemaal meer en meer op persoonlijk vlak ontwikkelen, voor onszelf opkomen en ‘aan onszelf denken’ maar wat is hier de keerzijde van? Dat we zoveel met onszelf bezig zijn dat we anderen niet meer zien staan en ook steeds hartelozer worden? ‘Daar heb ik geen tijd voor, dat moet diegene zelf maar oplossen. Ik heb het al zo druk!’ Mensen geloven graag dat ze er zijn voor de mensen om zich heen maar als puntje bij paaltje komt valt dit vaak ontzettend tegen. Want tsja, ik ben toch ook hartstikke druk! Ik moet ook aan mezelf denken hoor..

Conclusie?

Soms voel ik mij gewoon raar met mijn niet zo drukke schema, geen kledingkast met bergen kleding of een kindje waarvoor ik geen broekjes koop van €30,-. Ik vind het leuk om er leuk uit te zien maar ga gerust zonder make-up de deur uit. Ik ken mijn buren (ik ken ze niet alleen, ik vind ze ook nog eens héél erg leuk), probeer er ook écht voor mensen te zijn en dingen belangeloos te doen voor een ander.

Ik wil hier helemaal niet mee zeggen dat ik nou zo fantastisch ben maar het voelt gewoon steeds meer alsof ik niet pas in deze cultuur, in deze maatschappij en dat maakt mij verdrietig. Ik mis een bepaald ‘gemeenschaps’ gevoel. Soms vind ik het gewoon jammer dat ik niet gelovig ben anders had ik mij misschien bij een kerk aan kunnen sluiten en daar een gemeenschap kunnen vinden. Een gemeenschap waar mensen er voor elkaar zijn, waar dingen worden gedaan voor andere mensen, waarin je jezelf kan zijn, gepraat wordt over echt belangrijke dingen in het leven etc. Dat je ergens deel van uitmaakt en er niet altijd maar alleen voor staat.

Voor mijn gevoel kan ik nog wel 1000 woorden schrijven om te proberen mijn gevoel onder woorden te brengen maar ik laat het hierbij. Het is allemaal ontzettend persoonlijk wat ik deel en ik hoop dan ook dat jullie hiermee rekening willen houden in de reacties :)♥ Ik ben ontzettend benieuwd naar jullie mening en of jij je ook wel eens zo voelt. Of misschien juist wel helemaal niet en pas je juist in deze cultuur! Laat je het me weten?

handtekening Lifebyrosie.nl

Gerelateerde artikelen

70 reacties

  • Reageren
    Romina
    8 juli 2016

    Ik geef je helemaal gelijk en ik deel je mening volledig! Ik ben dit zelf pas gaan beseffen toen de kleine kwam. Iedereen maar druk met van alles en voornamelijk de telefoon. Geniet van de kleine dingen; vogels die fluiten, wilde konijntjes maar ook een gezellig moment met je partner op de bank of een glimlach van je kind. Ik denk dat de meeste medemensen vergeten te genieten en alleen overal het woord moeten voor zien staan.

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel voor je reactie Romina! Inderdaad, ‘dingen’ boeien later echt niet meer, herinneringen wel! En druk zijn met je telefoon.. Pff inderdaad! Ik wil ook gewoon lang niet altijd met mijn telefoon bezig zijn maar als ik niet gelijk reageer op appjes komt dat ook vaak zo onvriendelijk over.. BLEH ;p!

  • Reageren
    Rianca
    8 juli 2016

    Ik vind dit zo goed geschreven dat ik niet eens weet wat ik eigenlijk moet reageren, maar toch wilde reageren. Misschien omdat ik het ook zo voel, maar ergens ook nog niet aan durf toe te geven. Nouja het geeft stof tot nadenken. Ik geloof dat ik dat gewoon wilde zeggen. Fijn dus gewoon.
    Rianca onlangs geplaatst…Getrouwd, naar Sicilie en met de tijd meevliegen.My Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel Rianca! <3 Het doet me alleen al enorm goed dat er mensen zijn die het herkennen!

  • Reageren
    Marjolein
    8 juli 2016

    Ik vind het zo heerlijk om jouw blogs te lezen. Ik vind ze zo onwijs herkenbaar. Ik ben ’t vrijwel altijd met je eens en ook nu weer. Ik vind en voel dit ook zo. Ik twijfel er zelfs aan of ik wel kinderen op deze wereld wil zetten omdat het nu zo is. Wat mij betreft mag die smartphone ook weer de deur uit, alleen word het tegenwoordig gewoon van je verwacht (ook op werk en dergelijke).. Mensen lachen mij ook altijd vierkant uit als ik zeg dat mijn droom is om ‘huisje boompje beestje’ te hebben. Waarom ik niet carrière wil maken en wil reizen.. Ik zie ’t niet zo.. Ik zie dat als basis waarvanuit je verder kan dromen.. En reizen kan ook met huisje boompje beestje.. Carrière maken heb ik nooit belangrijk gevonden want ondanks dat ik een hele leuke baan heb werk ik om te leven en niet andersom.. Maar dat lijkt men zich tegenwoordig niet meer te beseffen..

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Wat ontzettend lief, dankjewel! En idd, het zal lastig zijn voor mijn blog, maar die smartphone.. ARGH! Sowieso de hele technologie, waar gaat het heen? Verschrikkelijk Als ik zie dat ze bezig zijn met robot verpleegkundigen die mensen thuiszorg bieden bijvoorbeeld. Het is toch te gek voor woorden? Die oude mensen hebben vaak al zo weinig aanspraak en dan zou er een ROBOT komen? ONGELOFELIJK! En idd, werk is om te leven en niet andersom :)! Helemaal mee eens!!

  • Reageren
    Jenn
    8 juli 2016

    Jee, dit had ik kunnen schrijven, zo herkenbaar! Ik ben overigens wel aangesloten bij een kerk, maar ook daarin ervaar ik niet echt een gemeenschapsgevoel hoor. Ja, we delen een geloof, maar daar houdt het ook mee op. Meer dan kennissen heb ik er niet, en de meesten zijn en blijven nog altijd vreemden voor me. Er wordt niet echt contact met elkaar gezocht.
    Jenn onlangs geplaatst…Kletsblogje #9My Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel voor je reactie! Wat jammer dat je geen gemeenschapsgevoel uit de kerk haalt! Ik hoor vaak hele positieve verhalen over de baptistengemeente. Een heel gezellige kerk moet dit zijn met veel gezamenlijke dingen, zingen, bands die spelen etc. Ik weet niet bij welke kerk jij bent aangesloten? :)

  • Reageren
    Marielle
    8 juli 2016

    Ik ben 22 en herken me volledig in je verhaal. Heb er zelf eigenlijk nooit echt aan gedacht maar nu dat ik het lees, sla je echt de spijker op z’n kop. De prestatiedrang en het druk moeten hebben is ook iets wat echt mij echt tegenstaat.

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel voor je reactie, alleen die herkenbaarheid doet me al zo goed!

  • Reageren
    Carolien
    8 juli 2016

    Oh zo herkenbaar! Werken werken werken allemaal voor de pronk, het grote huis, de grote auto’s en de dure ver weg vakanties… pfff echt niet! En die video die je deelt, mag ik een teiltje?! Gatver wat vreselijk!!!! Dat zoiets ook kijkers heeft?! En dat Serena er aan meewerkt überhaupt, bah!
    Ik heb voor mezelf besloten om mijn dromen na te jagen en me op mijn eigen bedrijf te richten, niet voor het geld, maar voor mijzelf. Ik wil elke dag blij en gelukkig zijn ipv alleen op de dagen dat ik vrij ben… En verder ben ik vooral gewoon tevreden met wat ik heb! Dikke knuffel! En we zijn wel in de juiste tijd geboren, we zijn gewoon de tegenbeweging die de balans brengt en laat zien dat het ook anders kan!
    Carolien onlangs geplaatst…CC podcast – Episode 22 – Crash Boom BangMy Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Die video is echt erg he.. VRESELIJK! Heel erg goed dat je dat doet! (veel) Geld is echt zo niet boeiend, rond kunnen komen, iedere dag doen wat je tof vind WEL! Heel veel geluk! <3 Ik hoop eeeecht dat wij die tegenbeweging zijn maar in mijn omgeving zie ik er nog maar weinig van. Vind het heel bijzonder al deze super lieve reacties vol herkenbaarheid op dit artikel!

  • Reageren
    Lisa
    8 juli 2016

    Herkenbaar voor velen denk ik, al wordt er niet zo vaak over gesproken. Persoonlijk denk ik dat de ontwikkeling ‘tijd voor jezelf nemen’ juist kan leiden naar bewustwording van prioriteiten en de honderden keuzes die je op een dag moet maken. Zo heb ik het in ieder geval ervaren. Toch merk ik in mijn omgeving heel duidelijk een scheiding, gemiddeld genomen is mijn vriendengroep (+-25) hier veeeeel minder mee bezig dan ik zie op bijv. trainingen (+-35). Misschien een verschil/verband in openstaan voor zelfontwikkeling..

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Idd, daar ben ik het ook absoluut mee eens maar ik heb het gevoel dat het de laatste tijd door lijkt te slaan naar de andere kant van ‘jezelf leren kennen’ of ‘voor jezelf opkomen’ en dat is dat je je helemaal niet meer drukt maakt om anderen en dat is ook heel erg jammer. Iets belangeloos voor een ander doen kan jou ook weer enorm helpen ontwikkelen en een boost geven aan je eigenwaarde!

  • Reageren
    Kim
    8 juli 2016

    Herkenbaar, weet ook soms niet zo goed wat ik binnen deze maatschappij moet. Feestdagen genieten wij enorm van. Alles zelfgemaakt, alleen geen uitpuilende tafel vol. Nee, gewoon normaal. Op vakantie met een oudere vouwwagen dan wij zelf. Dat de oudere generatie, bij ons komt kijken. Jeugdsentiment ophaalt. Geweldig. Liefst was ik ook graag volledig huismoeder geweest. Zekers nu onze tweede opkomst is. De tijd die wij hebben als gezin, proberen wij optimaal te benutten. Zaterdags zelfgemaakte pizza. Die glundering in onze dochter haar ogen. Onbetaalbaar.

    Snap ook volledig, dat jij een gemeenschap zoekt. Voel me ook soms behoorlijk in mijn uppie. Alle moeders werken. Ziet er geen één bij de speeltuin. Als ze er zijn, kijken ze mij scheef aan, omdat ik gewoon lekker donderjaag met mijn dochter. Vind stiekem nog best leuk van de glijbaan ;)

    Denk dat veel mensen nog wel terugkomen naar Basic. Echter moeten ze eerst af, van die mega hypotheek ect… Je leeft maar één keer, en dat is NU!

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Hey Kim, dankjewel voor je reactie en heel fijn om te horen dat je mijn artikel herkenbaar vindt. Je leven klinkt heel erg fijn juist! Ik kan niet wachten om ook met Flynn van de glijbaan te roetsjen ;-)! Don’t care wat anderen vinden haha! Ik hoop echt dat meer en meer mensen zich dit gaan realiseren en meer gaan genieten van de dingen die er echt toe doen! Heel veel geluk met je tweede kindje erbij! XX

  • Reageren
    Jessica
    8 juli 2016

    Ik denk dat meer mensen zich zo voelen, ik ook. Vooral het moeten moeten en doorgaan! En altijd het verantwoorden van keuzes. Zo zal elke generatie iets hebben.
    Jessica onlangs geplaatst…9 maanden later: EllieMy Profile

  • Reageren
    Jose
    8 juli 2016

    Amen! Ik ben het volledig eens met je artikel. Ik denk dat veel mensen de waarde van het ‘simpel leven’ niet meer kennen. Relax en geniet.

    En dat filmpje met Serena.. plaatsvervangende schaamte! (Om over de gemiddelde inhoudsloze vlogs nog maar niet te spreken).

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel fijn om te horen dat jij er ook zo over denkt! En idd, het leven hoeft niet altijd glitter en glamour te zijn om FANTASTISCH te zijn!
      Vreselijk he die vlogs! En ZO geen reëel beeld van een ‘gemiddeld’ leven :(!

  • Reageren
    Lonneke
    8 juli 2016

    Weet je, ik heb geen enkele aanvulling op jouw stuk behalve een hoop herkenbaarheid. Ik denk er hetzelfde over.
    Lonneke onlangs geplaatst…Bloggen en zo..My Profile

  • Reageren
    Martine
    8 juli 2016

    Prachtig geschreven en zeker heel herkenbaar! Ik heb onlangs na 16 jaar mijn baan opgezegd omdat ik er niet meer gelukkig van werd. Nu geniet ik bewust even van mijn tijd thuis met mijn meiden. Liever wat minder geld maar meer qualitytime met ons gezin. Ik heb nu ook alle tijd om nieuwe gerechten uit te proberen en aan de slag te gaan met bakken. Maar inderdaad vanuit de omgeving wordt er direct vanuit gegaan dat je al een andere baan hebt of anders is er zeker de verwachting dat ik al volop aan het zoeken ben naar een andere baan. Ik weet van mezelf dat ik juist heel gelukkig wordt van de kleine geluksmomenten. Vandaar dat jouw blog ook mijn favoriet is want er is heel veel herkenbaar!

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Wat fijn dat je kunt genieten van het leventje thuis met je meisjes! En inderdaad, ik ervaar dat ook precies zo (leven met minder geld maar meer tijd voor elkaar). Wat HEERLIJK dat je nu uitgebreid kunt bakken en koken, geniet goed van deze tijd!
      En wat lief dat je mijn blog vaak leest, dankjewel daarvoor! <3

  • Reageren
    Curly Creative
    8 juli 2016

    Hey Roos, wat goed geschreven. In veel dingen herken ik mezelf. Eerst dacht ik dat het aan mijn leeftijd lag maar dit blijkt dus helemaal niet zo te zijn..
    En dat filmpje vind ik ook echt niet grappig! Ik irriteerde me tijdens het kijken mateloos aan dat gedrag

    X
    Curly Creative onlangs geplaatst…Shoplog festival GenietMy Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel voor je reactie! En nee het ligt zeker niet alleen aan de leeftijd (als ik kijk naar alle reacties die er inmiddels al zijn achter gelaten!) <3!

  • Reageren
    Manon
    8 juli 2016

    Heel herkenbaar Rosie! Vooral de eerste alinea van je conclusie. Ik voel me soms ook raar omdat ik soms alleen maar thuis ben, geen druk schema heb met 101 vriendendingen, ook gewoon zonder make-up en een oud H&Mmetje de deur uit ga. Ik zat laatst mijn wekelijkse fotodagboekje in elkaar te zetten en merkte dat ik mezelf aan het verdedigen was al van te voren op de dagen dat ik niet meer gedaan heb (voor het oog) dan naar de supermarkt en met mijn kind gespeeld heb. Is toch eigenlijk van de zotten dat je je -wat jij al zegt- moet verantwoorden omdat je jezelf gewoon RAAR voelt omdat je niet in het plaatje past van tegenwoordig. Oke, heel verhaal maar ik moest het even kwijt als reactie op je goede blog! Ik kan niet anders zeggen dat ik het volkomen eens met je ben!
    Manon onlangs geplaatst…Outfit inspiratie voor het werkMy Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Hai Manon, thanks! En wat ontzettend fijn dat het zo herkenbaar is voor velen terwijl ik me hier soms zo alleen in voel! En inderdaad, STOP met verdedigen en geniet van je leven <3! Een mening zullen mensen toch hebben, helemaal als je een blog hebt die zo goed bekeken wordt als die van jullie. Je hebt het voorrecht dat je thuis kunt zijn, daar hoef je je verdorie toch niet voor te verantwoorden? <3

  • Reageren
    Melle
    8 juli 2016

    Vrouw onvriendelijk, helemaal mee eens. Dat filmpje van Serena vond ik ook echt verschrikkelijk. Zo erg! Over dat druk zijn met jezelf en met je eigen ontwikkeling, ergens herken ik het wel maar ergens wil ik ook een beetje kritisch zijn. Ik ben de afgelopen tijd veel met mezelf bezig, met wat ik wil en waar ik gelukkig van wordt. Ergens is dat ook wel egoïstisch en dat maakt het ook moeilijk voor mij om het te doen. Aan de andere kant ben ik ervan overtuigd dat als ik me beter voel met mezelf, ik die blijheid en positiviteit ook kan overbrengen op andere mensen. Eerst van jezelf houden, dan kun je ook van andere mensen houden. Vind het wat cheezy maar ergens klopt het ook wel.
    Melle onlangs geplaatst…Vrijdag Kiekdag | Hét Ligconcert, dagje Groningen en nooit genoeg zelfhulpboekenMy Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Hai Melle, thanks voor je reactie! Vreselijke video he, om te janken gewoon!
      Ik denk niet dat het zozeer egoistich is om aan jezelf te denken en aan jezelf te werken (ik juich dat alleen maar toe), ik denk alleen dat mensen er de laatste tijd soms teveel in doorslaan en dát is nou juist zo jammer. Ik ben het helemaal met je eens dat je een veel leuker mens bent als je van jezelf houdt en weet wie jij bent. Maar wat mensen zich niet realiseren is dat iets belangeloos voor een ander doen jou ook enorm helpt om een beter mens te worden, dingen te leren over jezelf en je een gevoel van eigenwaarde geven. In te zien dat je hartstikke blij mag zijn met het leven wat je leidt en de persoon die je bent! <3<3

  • Reageren
    Annagreet
    8 juli 2016

    Ik herken heel veel dingen. Het liefst zou ik niet meedoen aan deze individualistische samenleving waarin alles draait om geld en hard werken. Ik snap je gevoel van er niet thuis horen heel goed. Het is zo lastig om uit te leggen, maar vind dat je erg je best hebt gedaan! Het komt wel goed over. Ik snap je compleet en deel je mening!

    Ik heb zelf ook een burn-out gehad op mijn 20ste, dat maakt ook dat ik dat absoluut niet nog eens wil. Ik ben op dit moment ook bezig mijn leven wat anders in te delen dan ik daarvoor deed.

    Echt heel herkenbaar! Bedankt voor je blogpost!
    Annagreet onlangs geplaatst…Afstudeerproductie journalistiekMy Profile

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Dankjewel voor je lieve woorden, doet me erg goed. Ik vond het héél spannend dit blogje online te gooien maar alle reacties doen me zo goed! Heel goed dat je je leven anders indeelt, een burn out lijkt me echt zo ontzettend naar :(! Ik hoop dat je je leven indeelt naar wat JIJ wil doen met je leven en niet wat anderen van jou verwachten! <3

  • Reageren
    Bianca
    8 juli 2016

    Het is alsof ik dit zelf geschreven heb! Zo herkenbaar! Ik voel dit al vele jaren zo (en ik denk dat er meer mensen dan we denken dit ook zo voelen). Ik voel me vaak niet thuis (meer) op deze aarde. Ik word raar aangekeken als ik zeg liever thuis te blijven met mijn man en diertjes, zelf graag kook & bak, liever 1-op-1 afspreek met een vriendin, graag de natuur in ga (ook op vakantie) en heel erg houd van kneuterigheid/gezelligheid in huis. Het leven draait niet om veel hebben, maar om ervaringen, tijd samen met de mensen en diertjes om je heen en om het genieten van kleine dingen (een kopje koffie vroeg in de ochtend in de tuin, je kat die weer iets liefs doet etc). Geld maakt niet gelukkig. Mooie herinneringen die ik kan koesteren, wel ❤️

    • Reageren
      Roos
      8 juli 2016

      Wat ontzettend fijn om te horen dat het zo herkenbaar is! <3 Voor mijn gevoel blijkt nu al dat zoveel meer mensen zich ook zo voelen want al deze ontzettend lieve reacties had ik NOOIT verwacht! Belachelijk dat mensen je raar aankijken, al die dingen zijn namelijk HEERLIJK! Ben het zo met je eens, die herinneringen die je maakt zul je de rest van je leven bij je houden <3

  • Reageren
    Margot
    8 juli 2016

    Mooi geschreven en in veel dingen kan ik me wel vinden. Ik ben zelf nog heel erg de balans aan het zoeken merk ik, maar spijt dat ik mijn fulltime baan opgezegd heb zodat ik zelf mijn tijd in kan delen heb ik in elk geval niet.

  • Reageren
    Nina
    8 juli 2016

    Ach ja. Dat voel ik soms ook, de druk om perfect te zijn. Een paar jaar terug werd dit mij even te veel. Ik heb nog steeds moeite met het loslaten van idealen. Maar ik moet zeggen dat ik sinds de geboorte van mijn kind anders ben gaan kijken. Je bent gewoon goed zoals je bent meid, met een heel leuk, gezellig en oprecht blog!
    Nina onlangs geplaatst…Koekje van eigen deegMy Profile

  • Reageren
    Simone
    8 juli 2016

    Ik kan me er ook wel in vinden, in wat je schrijft. En dat van de feestdagen, héél erg herkenbaar. Maar sommige verwachten ook gewoon dat je komt en kun je geen nee tegen zeggen. Dus ja, dat ik het er niet zo op heb komt daar dus door. Maar staat denk ik wel een beetje los van je artikel.
    Simone onlangs geplaatst…Monthly Pictures #12My Profile

  • Reageren
    Marjoleine
    8 juli 2016

    Wat super goed geschreven! Ik herken wat je bedoelt: tegenwoordig wordt er zoveel van je verlangt op het gebied van studie, werken & ook nog succesvol zijn. Niet gek dat er zoveel depressies en burn-outs voor komen. Gelukkig heb ik geleerd om vooral heel goed naar mezelf te luisteren en me niet teveel aan te trekken van deze maatschappij maar dat blijft soms lastig. Zeker als je hier gevoelig voor bent of er niet zo goed mee om kan gaan denk ik dat je extra gevoelig bent voor dit alles. Heel lastig allemaal!
    Marjoleine onlangs geplaatst…Invisibobble Nano – ReviewMy Profile

  • Reageren
    Dionne
    8 juli 2016

    Wat een mooi geschreven stuk. Ik herken dit wel, alleen voel ik ook de ‘druk’uit mijn omgeving. Ik weet ook wel dat ik mij niet druk moet maken wat andere mensen van mijn vinden of zeggen, maar in de praktijk is dat soms nog knap lastig.

    Vorig jaar heb ik mijn HBO diploma behaald en na een toffe rondreis, werk ik sinds januari fulltime. Meer dan fulltime. Overwerken is eerder de regel dan een uitzondering. Hoewel ik het belangrijk vind om mijzelf te ontwikkelingen en omdat ik niet thuis wil zitten en niets wil doen, valt het fulltime werken mij (na ruim een halfjaar) nog steeds zwaar. Af en toe denk ik op zondag ‘Shit morgen moet ik weer’. Als ik eenmaal op het werk ben, valt het wel mee. Maar constant de druk voelen en beter presenteren is ook niet fijn. Sinds kort woon ik samen in een heel mooi appartement samen met mijn vriend. Alleen werken we beide fulltime en zijn we er dus maar heel weinig. Zonde eigelijk (achteraf), want waarom betalen we elkaar maand een bak met geld als we er toch bijna nooit zijn? Daarnaast zou ik wel iets minder willen werken of een MBO baan (voor mijn HBO opleiding heb ik een MBO opleiding gevolgd), maar ik ben bang dat dat niet geaccepteerd wordt. Mensen uit mijn omgeving verwachten dat ik carrière maak. Een lastige situatie. Ik wil wel anders, maar aan de ene kant ik werk pas sinds januari van dit jaar zo veel, dus misschien wordt het beter? Maar aan de andere kant heb ik echt het gevoel dat ik fulltime werk om het huis te kunnen betalen. Maar veel tijd om leuke dingen te doen of te genieten is er niet. Soms vraag ik mij wel eens af, is dit het? Is dit het leven? De tijd zal het leren.

    Wat zijn jouw blogjes toch altijd fijn. Je zorgt dat ik weer met twee benen op de grond kon en wat meer na denk over alles.

  • Reageren
    Maaike
    8 juli 2016

    Hoe herkenbaar zeg, precies zoals ik het ook in mijn hoofd heb zitten. Dat besef is voor mij ook echt gekomen na de geboorte van onze dochter (nu 9 maand oud) en dat besef komt nog elke dag wat meer omdat in november ons zoontje wordt geboren en wij als familie zo bewust mogelijk met en van elkaar willen genieten :) Het leven is al zo druk en chaotisch, hoe fijn is het dan als je echt de tijd neemt om van je medemensen en leven te genieten..
    Maaike onlangs geplaatst…Shoplog & kortingMy Profile

  • Reageren
    Linda
    8 juli 2016

    Ik heb mij nooit druk gevoeld, omdat ik dat ook niet ben. Opzien tegen feestdagen, echt niet! Heerlijk juist. Verplicht koken? Heb je er geen zin in, dan toch niet! Het moet leuk blijven. Kortom totaal met je eens!
    Ik wil graag blijven werken, gewoon omdat ik niet vrolijk wordt van 7 dagen per week thuis zitten. maar aangezien ik geen vast werk heb en altijd maar moet wachten of ik ergens kan invallen (leerkracht, trouwens volgend jaar wel een baan! jeeejjj en een vast contract voor 1,5 dag) Gelukkig steeds niet veel thuis gezeten, omdat er genoeg in te vallen was. Ik wist tot 2 keer toe dat ik na mijn zwangerschap geen zicht had op iets. Tsja fijn is anders, maar ik ga me daar totaal niet druk om maken. Ik verander er niks aan, en ik word er alleen maar ongelukkig van als ik me er wel druk om maak. Ik kon juist meer tijd met de kids doorbrengen (hoe heerlijk is dat eigenlijk :-))
    En echt (dat zal jij ook ervaren hebben) Met kinderen merk je pas echt dat je van de meest kleine dingen al kunt genieten. Daar heb je geen groot huis voor nodig, of de meest dure ‘speeltjes’
    gezellig een boekje lezen, kriebelen en dat ze het uitschateren, dat vind ik de meest wonderschone dingen die er zijn. Genieten van het gezin.
    Maaaaaarrrr… toch zou ik het liefst geen huisvrouw willen zijn voor 7 dagen per week voor altijd, hoe erg ik ook van ze geniet! En tsja als dat dan zo moet zijn, dan is dat zo! Dan vinden we wel weer wat anders.

  • Reageren
    Nienke
    8 juli 2016

    Goed geschreven! En ik kan me er ook helemaal in vinden. En als ik zo de reacties lees zijn er gelukkig meer die er zo over denken ;) zijn we toch niet helemaal alleen met deze gevoelens. Dit is trouwens precies de reden dat wij geen huis met tophypotheek gekocht hebben, maar een klein(er) goedkoop huis. Ik wil de mogelijkheid hebben om tijd met mijn familie door te brengen, en niet altijd hoeven werken. En gewoon lekker naar buiten gaan zonder make-up en in oude kleren zonder je er druk over te maken is ook heel belangrijk! Beetje onsamenhangende reactie geworden maargoed… ;)
    Nienke onlangs geplaatst…Weekoverzicht #9My Profile

  • Reageren
    Darina
    8 juli 2016

    Heel goed geschreven! Ik ben het volledig met je eens! Niets aan toe te voegen :)
    Darina onlangs geplaatst…The Booksellers along the SeineMy Profile

  • Reageren
    Daniëlle
    8 juli 2016

    Oh wauw, wat is dit herkenbaar!!! Ik ben het volledig met je eens. Had het zelf kunnen schrijven. Bij ons is het wel zo gegaan; eerst trouwen, dan kinderen, man werkt, ik niet. En ik vind het heerlijk. Door wat de maatschappij vandaag de dag uitdraagt, heb ik juist heel erg de neiging om er tegenin te gaan. Waarom moeten we van alles? Laat het los en leef! Bemoedigende blog hoor 😊 Ben dus niet de enige..!

  • Reageren
    Nyn
    8 juli 2016

    Precies dit!!

  • Reageren
    Karlijn
    8 juli 2016

    Herkenbaar en ik ben het eigenlijk eens met heel veel mensen hierboven. Dus ja, dat ga ik niet herhalen ;) X
    Karlijn onlangs geplaatst…Mijn (toekomstige) elpeesMy Profile

  • Reageren
    Ilse
    8 juli 2016

    Jeeeeezzz…
    Ik ben het met je artikel behoorlijk eens, ik heb ook weleens gezocht naar een kerk voor ongelovigen omdat ik dat gemeenschapsgevoel zo mis. Ik ben zelfs nog weleens naar mijn ‘oude’ kerk geweest waar ik heen ging als kind maar hoewel de mensen heel aardig waren voelt dat toch een beetje huichelachtig.

    Maar jee zeg dat filmpje… Ongelofelijk! Ik was meteen bij die opmerking over haar borsten al weggelopen, ik snap niet dat ze zo lang blijft, hij rand haar gewoon aan tot het punt dat ze wegrent. Ik denk dat ze lacht omdat ze zich ongemakkelijk voelt maar ze zou hem moeten slaan. Snap hier ook de grap niet van.

    Ik heb een oppaskindje van negen die een eigen iPad heeft en steeds naar alle filmpjes van Serena kijkt. Ik hoop niet dat ze dit dan tegen komt bij suggested video’s.

    Ik ga dit trouwens gewoon rapporteren op youtube. Hoop dat meer mensen dat doen!
    Ilse onlangs geplaatst…Onze rondreis door Florida | Miami!My Profile

  • Reageren
    Nicole
    8 juli 2016

    Wist je dat ik al een tijd een soort gelijke insteek heb voor een blog. Maar dan vooral over het materialisme van sommigen? Echter gaat het vooral om een verschil tussen mij en sommige familieleden en daarom durf ik het nog niet te publiceren. Ik vind de feestdagen met de ene helft van de familie geweldig omdat het daar echt gaat om het samenzijn. De andere helft gaat het om cadeaus en het liefst zo duur mogelijk. Die kant eist ook veel van onze bezoekjes.. Wil het liefst dat we de hele kerst bij hen zijn maar we hebben ook andere familieleden die we willen zien.. Dat brengt dan vaak veel ergernis met zich mee 😔
    Nicole onlangs geplaatst…Badpak, tankini of bikini? Wat kies jij?My Profile

  • Reageren
    Marleen
    8 juli 2016

    Zo waar je verhaal!! Ik herken mij er ook volledig in. Ik ben afgekeurd (chronisch ziek) zie om mij heen alleen haastige mensen! Meiden die overal aan mee willen doen…
    Misschien moeten we met elkaar een gemeenschap oprichten.. “De echte mensen” 🙈
    Voel je niet raars meis! Geniet maar lekker van de echte dingen! ❤️

  • Reageren
    Carin
    8 juli 2016

    Héél erg met je eens. Soms heb ik zin om lekker te emigreren naar een land waar er nog rust is. Waar ze nog leven zoals ze dat dertig jaar geleden deden (of honderd jaar)… Ik zou ook wel willen dat ze de tv/computer/smartphone ed. nooit hadden uitgevonden. Dan zou het leven zoveel socialer en rustiger zijn…

  • Reageren
    Annelies
    8 juli 2016

    Oh dit is zo herkenbaar! Ik verlang soms terug naar mijn kindertijd, toen dat alles nog niet bestond. Ik zou niet graag kind zijn in deze tijd, volgens mij is het zó moeilijk geworden allemaal.
    Annelies onlangs geplaatst…Gewoon gelukkig #9My Profile

  • Reageren
    Chiara
    8 juli 2016

    Wat een walgelijk filmpje! Verschrikkelijk! Machogedrag is duidelijk aanwezig. Bah! Mijn motto is: Ik spaar geen geld maar herinneringen. ;) Ik heb niets aan je blogje toe te voegen en ik ben het volledig met je eens.

  • Reageren
    Eline
    8 juli 2016

    Wat een mooi artikel! Ik herken het heel erg. Ik studeer aan een universiteit en ik voel heel erg de druk om er veel naast te doen zodat ik een goede functie kan gaan bekleden later. Hoewel ik m’n studie erg tof vind, zie ik het helemaal niet zitten om samen met m’n vriend fulltime (+overuren) te gaan werken en in een enorm huis te wonen en ons werk t belangrijkste te moeten vinden.. Ik wil gewoon graag genieten van alle mooie en fijne dingen in het leven, van de liefde tussen mensen en klaarstaan voor de mensen om me heen (zoals voor bijv de oudere mensen in onze kerk, op visite gaan etc). Maar ik voel me dus belemmerd om dat te doen, want als je niet ambitieus bent dan doe je in mijn vriendenkring eigenlijk niet mee..

  • Reageren
    Fleur
    8 juli 2016

    Wauw, wat moet dit van diep komen zeg! Vind het niet meer dan logisch dat je hem vaker herschreven hebt. Maar ik snap je gevoel denk ik wel.. De druk die wij en de jongeren van nu voelen, die hadden ze vroeger minder. Of in ieder geval anders. Tis jammer dat er nu zoveel druk is ontstaan er zoveel eigenlijk daardoor ‘mis’ gaat!

  • Reageren
    Maartje
    8 juli 2016

    Lieve Rosanne, reageer eigenlijk nooit maar lees nog steeds met veel plezier je blog! Maar moest nu even wel reageren. BEDANKT voor je eerlijkheid! Wat een geweldig mooi, puur, eerlijk artikel waar ik mezelf zo in terug ken! Dit is dus een van de redenen waarom ik al sinds m’n 13e riep dat ik niet meer in NL wil wonen. En ben ok zo blij dat ik er weg ben. Mis het totall niet, helemaal niks! Zie er zelfs tegenop om elk jaar op ‘verplicht’ familiebezoek te gaan. Zie dolgraag m’n familie hoor, maar die atmosfeer benauwd me daar zo erg. Moeten weken van te voren opbellen dat we komen en om dan zo een keer wat af te kunnen spreken, iedereen lijkt alleen maar vol van zichzelf te zitten en kijken me inderdaad raar aan als ik zeg dar ik gelukkig ben met alleen mama en huisvrouw te zijn. En dat we gewn eigen huis nog hebben of niet elk jaar op vakantie kunnen, interesseert mij dat! We hebben het goed met z’n drietjes. Ik kan intens genieten van m’n huisje gezellig maken, met onze honden te ravotten, lekker met ’n boek in de tuin zitten en samen met m’n zoontje koekjes te bakken of urenlang verhaaltjes voor te lezen. Ik walg van dat hele ‘nu carrière maken, nu die auto, nu die dure vakantie’ gedoente. Alles draait om geld en hebzucht. En alles voor de show meestal, precies. Zelfde als kinderen in NL. Geen reapect meer voor ouderen, kunnen zich niet meer vermaken zonder TV of tablet, denken dat ze al heel wat zijn etc. Alles draait om ikke, ikke en de rest kan stikken. Sorry dat ik zo hard klink en m’n gal hier over uit spuug. Tuurlijk zijn er een hoop mensen die gelukkig wél nadenken. Maar soms voel(de) ik me zo alleen. Vandaar dat ik zo blij was deze blogpost te lezen! Je slaat de spijker precies op de kop! Kan hier uren over doorpraten! Maar bedankt weereens! Heerlijk verfrissend artikel!

  • Reageren
    Michelle
    9 juli 2016

    Ohh wat een mooi en puur artikel. En wat herken ik er veel in! Ik zat op mijn 21e thuis met burn-out. Ik wist niet dat dat kon, zo jong, tot ik mijn bed ’s ochtends niet meer uitdurfde en al in paniek raakte van een rondje supermarkt. Precies wat je zegt; we moeten allemaal zo veel. Studeren, werken, een groot huis, perfect figuur, veel geld, druk sociaal leven. Ik vond het niet te doen. We hebben vorig jaar een huis gekocht en heel bewust gekozen voor een hypotheek die ons in staat stelt vooral ook nog heel erg te genieten van het leven en van elkaar. De hypotheekadviseur bij de bank vroeg ons meerdere malen of we ECHT niet voor dat grotere huis wilden gaan, en dat vond ik zo typerend voor de tijd van nu. Hij kon het zich bijna niet voorstellen dat ik liever minder werk en meer bij mijn – toen nog ongeboren – kind ben, dan dat ik me een slag in de rondte werk voor een paar stomme bakstenen. Geluk zit hem voor mij in toch nog steeds echt in kleine dingen, niet in woonoppervlakte of ‘topcarrière’.
    Michelle onlangs geplaatst…PLOG#54: WIMBLEDON & TIRAMISUTAARTMy Profile

  • Reageren
    Linda
    9 juli 2016

    Als het kon zou ik je nu een dikke knuffel geven!
    Eindelijk iemand die zegt wat ik al zo lang voel. Al dat geren, gevlieg en gehaast zijn en alleen maar ikke, ikke, ikke is walgelijk. Naar elkaar omkijken is er al helemaal niet meer. Ik lig al meer dan 20 jaar ziek op bed, had ik eerst heel veel vrienden die even kwamen kijken hoe het was (ik miest echt plannen ivm met veel pijn en weinig energie) die eten kwamen koken of gewoon een uurtje sril naast me zaten omdat ik zo’n pijn had. Zijn de vrienden die nog komen, op een paar vingers te tellen, komt er niemand meer koken en de telefoon rinkelt niet meer. Ja die stomme mobiel en als je dan niet gelijk reageerd dan ben je ondankbaar……In mijn agenda staat alleen nog maar wanneer de huishoudelijke hulp, wannneer de fysio komt en wanneer ik naar de specilaist moet en dat is het dan wel zo ongeveer. Natuurlijk bedoel ik nu niet de trouwe vrienden die ik zo lief voor me zijn. Het lijkt wel of we allemaal op ons eigen eilandje wonen en niet meer het benul hebben dat we samen verder komen. Nu moet ik het doen met een facetime gesprekje van 10 minuten, wat dan zo ongveer 1x oer jaar is, want ja ze zijn zo druk, langskomen kan niet…..Jouw stuk heeft me heel diep geraakt, dat te zien staan, waar je zelf al zo lang over denkt is heftig. Dank je wel

  • Reageren
    Miriam
    9 juli 2016

    Hey, ik volg al paar jaar jou blog en vond het nu echt tijd voor een reactie na dit artikel. Ik ben zelf gelovig en ga naar de kerk. Dat gemeenschapsgevoel is zeker te vinden in een kerk. Als je samen een geloof deelt en samen zingt en bid voor God dan ontstaat dat gevoel van dat je met elkaar verbonden bent. Je zou inderdaad zoals ik in een andere reactie las naar een baptisten gemeente kunnen gaan, maar dat vind ik zelf nog vaak wel een beetje niet erg verbonden met de Bijbel. Je kunt bijvoorbeeld een Bijbel kopen die makkelijk te begrijpen is en naar Nederland Zingt op zaterdagavond kunnen kijken. Ik hoop dat je naar kerk zult gaan en God zult vinden en Hem als je Vader zult gaan zien en tot geloof komt <3 God bless you. liefss
    Miriam onlangs geplaatst…Huishoudelijke mededeling!My Profile

  • Reageren
    Maaike
    9 juli 2016

    Heel herkenbaar! Het is voor een deel volgens mij ook Nederlands / Westers. Waar ik woon is dit een stuk minder. Ik heb het nooit gesnapt: zoveel mogelijk willen doen en vervolgens klagen dat je het zo druk hebt. Ik heb daar nooit aan meegedaan want het is namelijk heel simpel te voorkomen: nee zeggen! En gewoon regelmatig een (bijna) leeg weekend inplannen en het door de week rustig houden naast het werk. Dan is er gewoon tijd om leuk, spontane dingen te doen en hoef je niet alles in te plannen.

  • Reageren
    Daniëlle
    10 juli 2016

    Wat heb je dit mooi omschreven! Ik vind het zo herkenbaar. Ik als juf van een groep 8 zie wat voor een invloed de vlogs hebben op de kids en ben er dan ook zo op tegen… Voor hun is dat de realiteit. Kinderen die uit arme gezinnen komen en zeggen “ik word later vlogger, want dan kan ik alles kopen” gaan mij aan mijn hard.
    Daniëlle onlangs geplaatst…Hamburger met kruid & pitMy Profile

  • Reageren
    Liza
    10 juli 2016

    Ik herken me helemaal in jou verhaal. Ik probeer ook te snappen waarom mijn kinderen die vlogs zo geweldig vinden, maar ik snap er niets van. Inderdaad steeds dezelfde woorden die niets toevoegen en de dingen doen puur uit verveling ontstaan en ‘stoer’lijken.
    Liza onlangs geplaatst…Let celebrate love: granny square patroonMy Profile

  • Reageren
    Kleine Prinses
    10 juli 2016

    heel herkenbaar! En dat filmpje.. grappig? Echt niet! Eerder wansmakelijk
    Kleine Prinses onlangs geplaatst…1 jaar na mijn gastric bypassMy Profile

  • Reageren
    Anna
    10 juli 2016

    Wat een mooie blog en voor mij ook heel herkenbaar. Er wordt zoveel van mensen verwacht, tegenwoordig. Zelf ga ik wel wekelijks naar de kerk en ervaar daar echt een gemeenschap waar mensen naar elkaar omkijken. En om elke zondag te horen/beleven dat je waarde niet afhangt van wat voor baan je hebt/hoeveel geld je hebt/of je wel voldoende doet in je omgeving of in de kerk zelf, is heel bevrijdend. Toch ontkom je niet aan de druk in de maatschappij. Zo droom ik weleens van een gezin en zou dan best graag ‘huismoeder’ willen zijn, maar veel mensen geven je dan toch het idee dat dat niet genoeg is. Je moet iets bijdragen aan de maatschappij. Gek dat mensen dan vergeten wat een belangrijke rol moeders hebben.

  • Reageren
    Cindy
    11 juli 2016

    Alsof ik het zelf had kunnen schrijven zeg. Wow wat herkenbaar. Voor mij hoeft ook niet alles groot – groter – grootst en ook ik vertik het om 25 euro aan een shirtje voor mijn zoon uit te geven. Mijn man en ik zijn gelukkig niet zo materialistisch ingesteld. En dat vind ik prima. Enzo Knol ken ik trouwens niet (hallo, 30 + hier). En nu ik werk, heb ik er ook voor gekozen om 1 dag minder te werken en nu heb ik de Mels-en-mama-maandag in het leven geroepen. Dat dat dan inhoudt dat we iets zuiniger moeten leven, dat vind ik prima. Daarom hebben we destijds ook gekozen voor een huis waar we niet de tophypotheek van hebben, maar wel een leuk compact huis dat prima te betalen is. Ik kan nu wel een dag extra leuke dingen doen met mijn zoon, zoals bijvoorbeeld zo naar de camping toe waar mijn ouders staan, vlakbij en in een oude caravan, maar het gevoel wat mij geeft op die camping (lees: het is bij een kampeerboerderij dus verwacht behalve een grasveld met een jeu de boules baan en een net sanitairgebouw verder helemaal niets) is onbetaalbaar.
    Cindy onlangs geplaatst…Een offline leven terwijl je een blog hebt..My Profile

  • Reageren
    Charlotte
    11 juli 2016

    Wat fijn geschreven! Zelf heb ik dat gevoel ook wel eens… Ik ben afgelopen winter overspannen geraakt, net na mijn afstuderen. Achteraf gezien had ik het wel zien aankomen: ik moest keihard werken voor mijn studie, deed er een bestuursjaar bij, en was op een gegeven moment het enige bestuurdlid, waardoor alle shit op mijn schouders terecht kwam en er geen tijd was voor de leuke kant van besturen. Tijd om even adem te halen was er niet, want ik moest direct mijn eigen bedrijf op poten zetten! “Ontspanning” moest dus even met grof geschut bij mij aan de deur komen en ik sta nu een stuk bewuster en relaxter in het leven. Wat me inderdaad ook opvalt, in het kader van “feminisme” en “gelijkheid” is dat vrouwen tegenwoordig zo ongeveer MOETEN studeren en carrière maken. We krijgen geen keuze, nee, we MOETEN. Anders gooien we prachtige kansen weg. Jammer.
    Charlotte onlangs geplaatst…Mindfulness: Start Where You AreMy Profile

  • Reageren
    Patricia
    11 juli 2016

    Heel herkenbaar Roos. Ik zit nog wel eens met het idee dat ik zeker 20 jaar te vroeg ben geboren. Allerlei zaken waar ik vroeger mee bezig was en waarnaar ik zocht kon ik niet vinden en is er nu wel. Voel me af en toe misplaatst in tijd. Al hoef ik deze enorme consumptiemaatschappij niet en ben ik meer iemand die op zichzelf is dan altijd en overal maar “mee moet doen”. Ook ik heb een burn-out gekregen( al 15 jaar geleden, was toen 46) vanwege te hoge druk op het werk en daar ben ik nooit meer geheel van hersteld. Ik heb al mijn schepen achter mij verbrand en ben een nieuw leven begonnen. Ik ben nu 24/7 thuis, kan mijn eigen tijd indelen, zonder druk en stress ( want daar kan ik helemaal niet meer tegen) en voel me meer 40 dan 61. Komt misschien ook door een echtgenoot van 43 jaar :)

  • Reageren
    Annemarie
    11 juli 2016

    Mooi geschreven, bedankt voor het verwoorden van mijn gevoel. Zo ontzettend herkenbaar! Ik heb bijna mijn universitaire master afgerond en heb net een jaarcontract getekend voor mijn eerste fulltime baan. Alles netjes volgens het boekje. Maar dat ging zeker niet zonder slag of stoot. De druk om te presteren vanuit de maatschappij en mijn naaste omgeving heeft er dan wel voor gezorgd dat ik alles met mooie resultaten haalde, maar ook dat ik tweewekelijks jankend bij een psycholoog in de stoel zat. Inmiddels heb ik geleerd mijn eigen weg te volgen, maar vaak merk ik nog hoe lastig dit is. Wanneer ik tegen studievriendinnen zeg dat mijn vriend en ik graag jong ouders willen worden en dat ik dan het liefst parttime wil gaan werken worden ze nog net niet boos, want “waarom zou je in vredesnaam voor je 35e kinderen willen en parttime gaan werken?”. Tegenwoordig is de druk om te studeren al zo hoog en wordt er ook nog eens verwacht dat je dan een carrièretijger wordt. En dan ga je weer aan jezelf twijfelen. Dat hele individualisme en materialisme is ook niets voor mij.
    Ik ben wel aangesloten bij een kerk maar daar is het gemeenschapsgevoel ook maar selectief. Ik heb er een aantal hele fijne mensen leren kennen, maar ook daar is genoeg ‘eenzaamheid’. Er is meer begrip voor bijv. het waarde hechten aan tijd met familie, vrienden, geliefden en kinderen, maar dan is er weer onbegrip voor andere zaken.

  • Reageren
    Madelaine
    14 juli 2016

    Wauw Roos, wat prachtig beschreven.. Ik herken mezelf echt in je verhaal. Iedereen moet maar carrière maken en als ik zeg dat ik dat niet per se wil dan word ik gek aangekeken.. Want tijd met je dochter doorbrengen is gek? Nee toch? Alles moet maar beter, groter, mooier, duurder.. Maar tijd? Tijd is geld dus voort voort.
    Madelaine onlangs geplaatst…Het leed dat vergelijken heetMy Profile

  • Reageren
    Zara
    16 juli 2016

    Ik volg je al een aantal jaar, en dacht: nu wil ik een keertje reageren. Je schrijft wederom een prachtige blog, recht vanuit het hart en met diepgang. Op veel punten ben ik het met je eens en is onze maatschappij aan het verloederen. Maar ergens brengt het ook veel goede dingen vind ik. Voorbeelden: doordat ik nu als vrouw carrière kan maken, ben ik persoonlijk zoveel meer ontwikkeld dat ik weet wat ik wil, kan en waar ik naartoe kan groeien. Ja we zijn druk maar als ik zie hoeveel voldoening ik eruit ga, hoe ik groei als mens en als vrouw levert dat ook energie op. En doordat wij vrouwen hogere functies kunnen bekleden, verdienen we samen meer en kunnen we meer besteden. Mijn man en ik kiezen ervoor verre reizen te maken, en later te beginnen met onze kinderwens. Er is zoveel te zien op deze wereld, ik kijk daar naar uit om het mee te maken. Er zullen altijd mensen zijn die aanstoot geven aan dit soort dingen, doordat je tegenwoordig meer verloop krijgt tussen uitgave patroon. Er zullen altijd aparte mensen zijn, maar je koopt een groot huis doordat het je wens is en niet doordat je je familie de ogen uit wilt steken. Dus de reden dat het groter moet, is doordat we het kúnnen en er van gedroomd hebben.
    Mbt kinderen denk ik dat we dóór deze nieuwe maatschappij veel bewuster zijn met de vraag of we kinderen wensen te krijgen: is dit het leven dat mijn man en ik wensen? Maar is dat ook niet mooi dat je bewust afvraagt of je kinderen wilt? Uiteraard vind ik ook dat we in deze tijd (aanslagen) onze beste kant moeten laten zien, maar (afgezien van dus die aanslagen) brengt het ons ook mooie dingen. desalniettemin willen we natuurlijk allemaal hetzelfde. En dat is mooi.

  • Reageren
    Patricia
    14 augustus 2016

    Wauw…dit is precies wat ik denk. Echt zoo herkenbaar…ik denk soms dat ik een reiziger had moeten zijn. Gewoon verder trekken met de wagen de wereld in , zonder luxe, buitenleven, ipv tussen stenen muren en de eeuwige verplichtingen van alle dagen.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge