Lieve opa

Gisteren kwam mijn moeder even langs om thee te drinken en vertelde ze mij dat de jongste broer van mijn opa is overleden. Mijn opa is overleden toen ik 18 was, nu zo’n 6 jaar geleden, en ondanks dat ik deze oudoom amper gekend heb deed het me wat. Hij was de laatste van mijn opa’s familie die nog in leven was, het hele gezin waar mijn opa mee is opgegroeid is gestorven.

Ik had een ontzettend goede band met mijn opa. Ondanks dat opa al in de 70 was toen ik geboren werd heb ik nog 18 geweldige jaren met hem gehad vol tripjes naar de moestuin, achterop de fiets met mijn beentjes in de fietstassen, waar ik bonen mocht plukken terwijl opa de stoel vast hield waar ik op stond. We gingen naar de kinderboerderij, hebben uren samen gekaart en oma vond ons regelmatig met de snoeppot tussen ons in op de bank als ze weer kwam van het boodschappen doen. Ook op de middelbare school fietste ik zo’n 2x per week uit school naar opa en oma. En als ik weer eens slechte cijfers op mijn rapport had zei opa altijd: ach, ie bint toch een lieve meid, daar gaat het om.

Opa vertelde altijd graag over vroeger. Opa is geboren in 1918 en heeft de tweede wereldoorlog dus enorm bewust meegemaakt. Veelal hoorde ik van vriendinnen dat opa’s en oma’s liever niet over de oorlog praten maar opa wel. Hij vertelde hoe moeilijk het was, wat voor spanning er altijd in de lucht hing, hoe de fietsen werden afgenomen, hun huis uiteindelijk werd kapot geschoten door de Canadezen (omdat ze dachten dat er zich Duitsers in schuil hielden) en ze maanden met het hele gezin in een oude keet hebben moeten overleven. Hoe ze een radio verstopt hadden midden in de hooiberg op de zolder van de hooischuur en daar naar radio Oranje luisterden. Maar ook over een Duitse soldaat die regelmatig ’s avonds langs kwam om te praten, hoe deze man ook hoopte gewoon weer veilig terug te kunnen keren naar vrouw en kinderen als die rottige ‘krieg’ een keer over zou zijn.

Ik hing aan opa’s lippen als hij deze verhalen vertelde maar als kind vind je het ‘mooie verhalen’ en denk je er verder niet zo diep over na. Als ik er nu over nadenk wat mijn opa allemaal heeft meegemaakt. Pure armoede, honger lijden, de oorlog, met 4 jonge kinderen achterblijven nadat mijn oma gestorven is.. En de ontwikkelingen die hij allemaal heeft meegemaakt. Van jaren in een oude keet wonen met z’n 10en, geen geld om eten te kopen en de oorlog naar overvloed en overdaad. Van de buurvrouw vragen om een kopje suiker en niet weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurd tot op iedere hoek van de straat een supermarkt en de komst van televisie, telefoon en internet.

Er zijn zoveel geweldige ontwikkelingen geweest door de jaren heen. Het feit dat we geen honger meer lijden, in vrijheid leven en dingen als televisie, telefoon en internet. Toch vraag ik mij regelmatig af of ‘de rest’ allemaal wel zo fantastisch is.

Zoals Wim Sonneveld zo mooi omschrijft: Wat leefden ze eenvoudig toen, in simpele huizen tussen groen, met boeren bloemen en een heg. Maar blijkbaar leefden ze verkeerd, het dorp is gemoderniseerd en nu zijn ze op de goede weg.

Door alle ontwikkelingen zijn we rijker geworden, maar verlangen we ook alsmaar naar meer.
We zijn zelfstandiger geworden, individualistischer. We hebben elkaar, de gemeenschap, niet meer nodig.
We weten alles van iedereen over de hele wereld maar we weten amper wie onze buren zijn.
We kunnen, in feite, alles kopen wat we willen. Alles ligt klaar voor ons in de supermarkten. Snoep, koek, bespoten groente en fruit. En we zijn dikker dan ooit.

Soms verlang ik wel eens naar een wat simpeler leven. Ik denk dat we allemaal wel, meer dan eens, de druk om ons heen voelen. De druk van de maatschappij, de druk van ‘iedereen’ om wat van je leven te maken. Je MOET alles er uit halen wat er in zit want je leeft natuurlijk MAAR 1 KEER!! Je MOET studeren en ambitieus zijn, je MOET grootse plannen en dromen hebben, je MOET een rijk sociaal leven hebben, je MOET druk zijn.

Soms verlang ik er wel eens naar om het roer compleet om te gooien. Om een huisje ergens in een oud dorpje in Frankrijk te kopen, op te knappen, een grote moestuin aan te leggen, een paar kipjes te houden, te leven van wat je hebt met de mensen van wie je houdt zonder de druk om altijd sociaal te zijn, er goed uit te zien, een topbaan te hebben, te sporten, gezond te eten etc. Te genieten van Kay en misschien in de toekomst wel een paar mooie kinderen rond te zien rennen tussen de kipjes en ons huisvarkentje Sjakie (ja ik weet zelfs de naam al ;p)!

Te genieten van elkaar, tevreden te zijn met wat je hebt en de drukte achter ons te laten.

Maar dit alles wel graag met een internetverbinding want ik wil jullie hier natuurlijk wel van op de hoogte kunnen houden ;-)!

handtekening rosie

Het liedje van Wim Sonneveld zong opa altijd :)!
Ik vind het een prachtig nostalgisch liedje.

Gerelateerde artikelen

37 reacties

  • Reageren
    chucky1012
    10 februari 2015

    Prachtig geschreven…..
    Inderdaad hadden de mensen toen heel wat meegemaakt.

    Xoxo

  • Reageren
    Marieke
    10 februari 2015

    Ondanks dat ik een bucket list blogger ben, herken ik dit blogje wel. Gewoon lekker thuis zijn met mijn vriend, is me fantastisch veel waard. Ik ben echt een huismus, ondanks dat ik heel erg van reizen houd. Wat prachtig dat je zo’n mooie band met je opa had. Mijn opa vertelt me ook veel over vroeger, dat vind ik heeeeel fijn! Ik wil het liefste alle informatie in me opzuigen. Als hij er dadelijk niet meer is, kan het niet meer…

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Precies en die verhalen zijn vaak zo interessant, ontroerend, emotioneel etc. Die moeten toch ook gewoon onthouden worden!! XX

  • Reageren
    Bente
    10 februari 2015

    Haha dat laatste stukje! Maar mooi geschreven! Ik ben ook heel benieuwd hoe het me zou bevallen, een simpeler leven. Al is het maar voor een weekje. Waarschijnlijk kom je helemaal tot rust!

  • Reageren
    Jose
    10 februari 2015

    Je stuk heeft me ontroerd, omdat het me bewust maakt wat onze opa’s hebben meegemaakt. Mijn pake (Friese opa) heeft het sinds het overlijden van mijn beppe (Friese oma) ook regelmatig over de oorlog. Hij heeft me dingen verteld waar ik erg van ben geschrokken. Ik zie en voel zijn verdriet om vroeger, om de oorlog, maar ook om het leven met beppe wat er niet meer is.
    Zaterdag wordt pake 87 en dat vieren we traditiegetrouw met een etentje met de familie. Ik ben trots op pake (en beppe!) dat ze de oorlog zijn doorgekomen en daarna nog een leven hebben kunnen opbouwen.
    Bedankt voor je artikel! Ik denk met liefde terug aan mijn beppe en pake en ben blij dat ik hem zaterdag weer zal zien :)

    P.s. Ik wil ook een boerderijtje in de bush bush! Met kippetjes en een geitje (Mekkie, ja de naam heb ik ook al jaren klaarliggen, haha).

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Mekkie hahahah ;p!! Kays opa en oma zijn ook Fries dus ik ken het Pake en Beppe verhaal ;-)! Fijn dat je in ieder geval je opa nog hebt! Naar he, omdat verdriet dan bij zulke oude mensen te zien?! :( Geef hem maar een extra dikke knuffel aanstaande zaterdag! XXXX <3

  • Reageren
    Martine
    10 februari 2015

    Mooi stukje Roos en heel herkenbaar. Tevreden zijn met kleine en simpele dingen maakt je juist een rijker mens!

  • Reageren
    Fleur
    10 februari 2015

    Wauw, wat een ontzettend mooi blogje!
    Bizar hoe de tijd veranderd en hoe in dit geval een hele familie weg kan zijn.
    Ondanks dat je de broer van je opa misschien niet zo goed kende, kan ik me goed indenken dat het je aan het denken zet.
    Ja, heel mooi geschreven en zeker goed om eens over na te denken hoe het anders zou kunnen zijn:).

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Dankjewel Fleur! En idd, gewoon het feit dat een heel gezin helemaal weg is.. Zo’n raar idee.

  • Reageren
    Jenn
    10 februari 2015

    Heel mooi geschreven!

  • Reageren
    Manon
    10 februari 2015

    Ik heb er eigenlijk helemaal niet zo over nagedacht, omdat wij toen natuurlijk niet in die tijd leefde. Je hebt dit heel mooi geschreven!

  • Reageren
    tineke
    10 februari 2015

    Wauw, mooi geschreven.

  • Reageren
    Maartje
    10 februari 2015

    Prachtig geschreven! Fijn dat je zo’n goede band had met je lieve opa. Het is wen voorrecht om je grootouders gekend te mogen hebben. Mijn man heeft ze na zijn 10e nooit meer gezien omdat ze emigreerden en zegt het best vaak dat hij ze vaak gemist had. En wat betreft het laatste stuk, helemaal waar! Wij zijn zo gemakzuchtig geworden en ook aam de andere kant is juist onze kennis verminderd. Het grapje van als je aan een kind uit de stad vraagt waar de melk vandaan komt, uit de fabriek, is figuurlijk, maar ook letterlijk. Wij weten niet meer van het zaadje in de grond doen, het verzorgen, de verwondering als het op komt, het oogsten, schoonmaken, inmaken en uiteindelijk de voldoening van het lekker op te eten met het weten dat je het zelf verzorgd hebt en geen chemische troep gebruikt hebt. Tuurlijk hebben mensen nog n groentetuin enzo, maar zoals vroeger, het harde werken en dan savonds moe maar voldaan gaan slapen kennen we bijna niet meer. Zo jammer! Precies wat jij zegt, je MOET n goeie carriere hebben, MOET ambitieus zijn enz. Soms krijg ik er de kots van. Maar wie weet keren we wel weer eens terug naar zo’n tijdperk. Maar de helft vd mensen zal dan echt dood gaan vd honger en koude omdat ze niet zonder electriciteir kunnen en geen kennis hebben.

    Nogal zwartgallig stukje eigenlijk, maar ik denk hier veel over na. Omdat ik in Afrika woon en de mensen toch dichter bij de natuur leven als in NL., zou ik sommige mensen wel eens wakker willen schudden.

    Heel mooi geschreven dit stukje! Lees je blog nog dagelijks met plezier :D

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Maartje wat ben je toch zwartgallig ;p! haha! Ik snap wat je bedoeld al zou ik zelf waarschijnlijk ook dood gaan omdat ik geen kennis heb van leven zonder elektriciteit en verwarming etc haha.
      Maar je hebt helemaal gelijk en soms vind ik dat gewoon heel jammer. We zijn natuurlijk enorm ‘gezegend’ met alles wat we hebben etc. maar of het allemaal nou echt zoveel beter is.. Daar twijfel ik regelmatig aan.
      Tof dat je mn blog nog altijd leest, ben jij alweer aan de blog?! XX

      • Reageren
        Maartje
        17 februari 2015

        Hoi hoi!
        Haha ja best zwartgallig, maar dat is hoe ik me er soms over voel. Naja hier zitten we elke dag al 2,5 uur zonder electriciteit dus moeten we vaak al dingen verzinnen als het net onder eten koken tijd valt.. en zomaar dood gaan zullen we ook niet haha, maar soms wilde ik dat we meer kennis van die dingen hadden!
        Ja heb je helemaal gelijk in! Ach, ik denk in elke tijd was/is er wel iets! We moeten er het beste van maken!
        Nee, onze lapotp was kapot, hadden we ne 3 weken een nieuwe, werd hij gejat terwijl we op vakantie waren. Dus heeft even geduurd voor we weer een nieuwe hadden. Dus misschien ga ik weer beginnen. Leuk dat je er naar vraagt! Las dat je de laatste tijd niet zo lekker in je vel zat; doe het lekker rustig aan en denk vooral aan je zelf en je man! Vind het natuurlijk jammer om hier minderleuke artikelen te zien, maar ik heb liever dat jij je beter voelt!
        Veel liefs! xx

  • Reageren
    Juffrouw Mier
    10 februari 2015

    Wat een inspirerend artikel. Goed geschreven.

    Groeten van Juffrouw Mier

  • Reageren
    Deisy
    10 februari 2015

    Allereerst: je hebt het echt prachtig verwoord zeg. Ook wat betreft de herinneringen aan je opa: prachtig om zulke gedachten op te schrijven en te koesteren. Voor wat betreft je schrijft ben ik het niet helemaal mee eens. Dit komt omdat ik vaker gesprekken met mijn oma heb gehad (in het verleden) die mij vertelde dat het niet altijd zo goed is als mensen zeggen. Het wordt vaak geromantiseerd. Ik heb hier dan ook vaak over nagedacht, want ik ben ook iemand die soms denk: was vroeger het niet beter en zouden we niet dat meer moeten waarderen. Maar vroeger kende mensen ook genoeg problemen, problemen waar wij tegenwoordig niet meer aan kunnen denken. Voor wat betreft de druk ben ik wel met je eens: er wordt nu alles van je verlangt en alles MOET. De enige die daar een halt tegen kan roepen ben jij uiteindelijk zelf. Door bewuster te gaan leven, bewuster keuzes voor jezelf te maken en te denken: “maakt dit mij gelukkig, brengt het mij (en mijn familie) wat we willen”? Ik denk dat je daar niet een boerderij voor in Frankrijk nodig hebt, maar het helpt natuurlijk wel haha ;-) Liefs, Deisy

    • Reageren
      Roos
      10 februari 2015

      Hai Deisy, dankjewel! Ik snap wat je bedoeld en wil het leven van vroeger ook zeker niet romantiseren want hallo wat was het leven toen zwaar en hard. Ik denk alleen dat bepaalde aspecten uit het leven van vroeger misschien beter bij mij als mens passen dan hoe ze nu zijn.
      En wat betreft het zelf een halt toeroepen, heb je ook helemaal gelijk in maar het is zo verrekte moeilijk. Vandaar die droom ;-)!

      XXX

      • Reageren
        Deisy
        10 februari 2015

        Hahaha… die gedachten heb ik ook vaak hoor (ik ben nog een van de weinige die ook belt in mijn omgeving omdat ik dat menselijk contact bijvoorbeeld prettiger vind). En wat betreft laatste is helemaal waar: ook ik struggle hier elke dag mee ;-) Lief je reactie in ieder geval meis! X

  • Reageren
    Suzanne
    10 februari 2015

    Wauw Roos wat een prachtig stukje. Ben het helemaal met je eens en ik denk er ook wel vaak over na.

  • Reageren
    Diy's for you and me
    10 februari 2015

    Een prach-tig stukje! Wauw!!
    Veel sterkte met het verlies, hoewel je deze oudoom amper kende. Ik kan me goed voorstellen dat het dan tóch nog heel, heel erg dicht bij komt. <3

  • Reageren
    Simone
    10 februari 2015

    Heel mooi geschreven! Mijn opa heeft mij helaas nooit zelf kunnen vertellen over de tweede wereldoorlog. Hij overleed toen ik 9 was. Maar mijn oma vertelt er wel eens wat over.

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Wat jammer van je opa! :( wel fijn dat je oma er over verteld, ik vind het zo belangrijk dat deze verhalen doorgegeven worden. X

  • Reageren
    Margot
    10 februari 2015

    Wat mooi geschreven! Mijn opa is overleden toen ik 16 was, maar ik er komen nu meteen allemaal mooie herinneringen naar boven. Dankjewel!

  • Reageren
    Xaviera
    10 februari 2015

    Prachtig geschreven, je raakt me met je woorden. Wat heeft je opa veel meegemaakt zeg, bijna niet voor te stellen dat er zoveel veranderingen kunnen zijn in iemands leven. Je verlangen naar een simpeler leven is heel herkenbaar. Het Dorp past hier goed bij, prachtig nummer. Gecondoleerd met het verlies van je oudoom, veel sterkte hiermee. X

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Dankjewel Xaviera! Hij heeft idd heel veel meegemaakt, heel veel nare maar ook mooie dingen :) XX

  • Reageren
    Stephanie
    10 februari 2015

    Mooi geschreven, ontroerend! En zo waar :)

  • Reageren
    Femke
    10 februari 2015

    Aah, gecondoleerd.. Ook al kende je de broer van je opa misschien niet goed, toch snap ik dat het echt niet leuk is als er iemand overlijd :( Je stuk zette me wel aan het denken. Ik zou soms ook zo graag een soort bouwval willen kopen in het buitenland en dat zo mooi opknappen! ;p Samen met je vent en eventueel kids, gewoon doen wat je leuk vind zonder je constant druk te maken over de buitenwereld… Oh nog 1 ding; wat je allemaal verteld over je opa zie ik gewoon bijna voor me! Zo reëel heb je het geschreven, zeg maar. Mooi om te lezen, want opa’s (en oma’s!) zijn GEWELDIG! <3

    • Reageren
      Roos
      11 februari 2015

      Wat een compliment Femke, dankjewel! Opa’s en oma’s zijn idd ook gewoon geweldig <3! Oh wat lijkt het me gaaf om naar het buitenland te gaan.. Zucht, droom, droom ;p!

  • Reageren
    Saskia
    10 februari 2015

    Boh, in een adem gelezen. Mooi!
    En inderdaad , even terug naar een eenvoudig leven, zonder al die poespas…

  • Reageren
    Dana
    10 februari 2015

    Mooi geschreven <3

  • Reageren
    Veerlez
    10 februari 2015

    Wat een heerlijk mooi artikel <3 Ik had laatst een soort gelijke ervaring.

  • Reageren
    Annelies
    12 februari 2015

    Dat heb je echt prachtig omschreven! Dat MOETEN vind ik ook zo verschrikkelijk aan leven in onze huidige maatschappij. Het lijkt wel alsof het niet meer anders kan.

  • Reageren
    Tamarah
    13 februari 2015

    Zo’n (lieve) opa heb ik ook. Hij is nu bijna 83, praat ook graag over vroeger en we gingen vaak met zijn allen wandelen. Hij zit zelfs op Facebook en is een trouwe lezer van mijn blog haha. Mijn andere opa overleed toen ik 13 jaar was en daar weet ik veel minder van helaas.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge