Toch naar de psycholoog om mijn bevalling te verwerken

bevallingsverhaal-lifebyrosie1

Je leest het al in de titel, ik heb de knoop doorgehakt om toch naar de psycholoog te gaan om mijn bevalling beter te verwerken. Waarom?

Het voelt voor mijn gevoel een beetje gek om zoiets prive’s als de keuze om hulp te zoeken voor het verwerken van een trauma hier breed uit te meten op mijn blog maar hee, als je in detail verteld over je bevalling dan is dit peanuts.. Toch? ;-)

Nee, ik heb meerdere redenen waarom ik dit wil delen op mijn blog. Reden 1 is omdat ik nog steeds lieve berichtjes of vragen krijg van lezers hoe het met mij gaat (t.o.v. mijn bevalling) en ik dit heel erg kan waarderen. Reden 2 is dat ik mij hier absoluut niet voor schaam en er juist graag open over wil vertellen. Als vrouwen hier herkenning in vinden zou dat toch super zijn?

Ik heb er lang over nagedacht, de keuze om wel of geen hulp te zoeken maar ik denk dat het voor mij nu het juiste moment is. Hoe ik op deze keuze gekomen ben zal ik je vertellen.

De eerste week

na mijn bevalling was verschrikkelijk. Iedere keer als ik mijn ogen sloot zat ik in de laatste fase van mijn bevalling waarbij Flynn gehaald werd met de vacuümpomp. Ik heb de eerste 4(!) nachten na mijn bevalling niet geslapen. Niks. Heel misschien af en toe een half uurtje maar ik was zo bang en angstig. Heb je zo’n mega prestatie geleverd en dan kun je niet slapen?

Je hebt geen idee hoe graag ik wou slapen want ik was natuurlijk (meer dan) kapot maar ik kon het niet. Ik viel niet in slaap en bleef de bevalling maar herbeleven zodra ik mijn ogen sloot.

Dit veranderde een beetje toen ik thuis kwam. Eenmaal thuis kon ik gelukkig wel slapen. Ik denk dat ik mij hier ook veiliger voelde. Thuis, Kay naast me, Flynn zo dicht bij me als ik wou. Maar ook hier bleef het komen. Iedere keer als ik in slaap moest vallen of als ik bijvoorbeeld relaxed onder de douche zat flitsten de beelden van de bevalling voorbij. Ik probeerde die gedachten weg te drukken en te denken aan fijne dingen maar dat was op het begin zo ontzettend moeilijk. Als ik maar bezig was ging het wel maar zodra ik even tijd voor mijzelf had bleven de beelden komen wat me zo’n verstikkend gevoel gaf.

Naarmate de weken verstreken

kwam dat gelukkig steeds meer op de achtergrond. Ik praatte er veel over en dat deed me goed maar je merkt dat nadat je een aantal weekjes en maandjes verder bent mensen er niet meer naar vragen en misschien ‘verwachten’ dat je er overheen bent? Dit bedoel ik totaal niet negatief maar ik denk dat dat gewoon is zoals het is.

Zelf iedere keer over mijn bevalling beginnen vind ik niet prettig maar eerlijk is eerlijk, ik praat er nog steeds ‘graag’ over. Ondanks dat ik nog steeds al-tijd moet huilen zodra ik aan mijn bevalling denk of er over praat merk ik dat ik het fijn vind om er af en toe over te praten. Waarom ik dit fijn vind weet ik niet want ‘er niet over praten en gewoon doorgaan’ lijkt eigenlijk veel makkelijker.

Ik vind het niet normaal dat ik al-tijd moet huilen als ik het over mijn bevalling heb, dat ik wel kan janken als ik hoor of lees over mensen die wel een goede bevalling hebben gehad en dat als ik een foto van Flynn zie van zijn eerste dagen dat ik dan ook gelijk in huilen uitbarst omdat ik geen idee heb wanneer ik Flynn voor het eerst gezien of vastgehouden heb.

Er zit nog zoveel verdriet.

Zoveel verdriet over hoe het had kunnen zijn. Het verdriet dat ze mij ieder kindje hadden kunnen geven en het mijn kind hadden kunnen noemen want ik heb hem niet gezien toen hij geboren werd. Het verdriet van je kind voor het eerst op een foto op de uitslaapkamer moeten zien i.p.v. hem na je bevalling in je armen te houden. Ik ben verdrietig omdat ik geen idee heb wanneer ik Flynn voor het eerst gezien heb of vastgehouden heb.

Ondanks dat het echt wel kleine beetjes slijt, het verdriet en de angst, vind ik dat ik het nog niet goed genoeg verwerkt heb. Het verdriet nog te vers lijkt terwijl er toch al bijna een jaar voorbij is gegaan. Ik wil graag op een redelijk positieve manier op mijn bevalling terug kunnen kijken en een volgende zwangerschap positief in kunnen gaan. Zonder angst of verdriet. Of dit mogelijk is weet ik niet maar ik heb veel goede dingen gehoord over EMDR therapie en hier wil ik dan ook zo snel mogelijk mee starten.

Wens je mij succes? ♥

handtekening Lifebyrosie.nl

Gerelateerde artikelen

44 reacties

  • Reageren
    simpel, met een snufje liefde
    4 augustus 2016

    Een goede keuze als je er nog zoveel verdriet en angst voor hebt. Ik hoop voor je dat het dan een stuk beter gaat met het verwerken. Het kost ook tijd om het allemaal een plekje te geven.
    simpel, met een snufje liefde onlangs geplaatst…Week 30, met een snufje liefdeMy Profile

  • Reageren
    Nikki
    4 augustus 2016

    Wat goed van je <3 heel stoer! Praten helpt heel goed om iets een plekje te geven, heb ik gemerkt. En praten met iemand die je ook nog eens de handvatten kan geven om het te verwerken, is helemaal een goed idee. Succes!
    Nikki onlangs geplaatst…Mooi: de LemelerbergMy Profile

  • Reageren
    Frauke
    4 augustus 2016

    Supergoed dat je hulp zoekt om je bevalling te verwerken! En ook heel begrijpelijk, want het is niet niks waar je doorheen bent gegaan. Lijkt me vreselijk dat je er steeds aan terugdenkt en dat je er zo verdrietig door bent, dan is het alleen maar goed als je er met iemand over kan praten en het proberen te verwerken. Veel succes en moed toegewenst! X
    Frauke onlangs geplaatst…The reveal: mijn vernieuwde kamer!My Profile

  • Reageren
    Linda
    4 augustus 2016

    Heeeeeel veel succes! Ik hoop dat het doet wat je ervan verwacht! En dat je straks idd wat positiever op je bevalling terug kunt kijken of iig met minder verdriet! Nogmaals heeeeel veeeeeel succes

  • Reageren
    Rowan
    4 augustus 2016

    Wat een goede stap! En knap dat je er zo open over kunt praten op je blog. Heel veel succes! En ik hoop echt dat je het een plekje kunt gaan geven!
    Rowan onlangs geplaatst…Williamsburg NYC: Hipsters en streetartMy Profile

  • Reageren
    Anna
    4 augustus 2016

    Toen ik begon met lezen dacht ik meteen aan EMDR. Goede keuze. Heb hier zelf ook veel baat bij gehad. Weliswaar voor andere redenen maar ik denk dat het je heel erg gaat helpen. Houd er rekening mee dat het eerst heftiger wordt en zorg dat je m.b.t. andere afspraken een rustige periode hebt. Ik wens je heel veel succes. Liefs

  • Reageren
    Nellie
    4 augustus 2016

    Toen ik de titel las dacht ik heel even huh, maar toen ik me je verhaal herinnerde snapte ik je goed.
    Ik denk dat je de juiste beslissing maakt..

    Zou je willen bloggen over de EMDR-therapie?
    Ik ben doktersassistente en tegenwoordig zijn er zoveel mensen die daar om vragen (het lijkt wel alsof het hip is), maar ik hoor nooit of mensen er baat bij hebben en wat de ervaring is, en wat je erover lees op internet is altijd zo ‘vaag’ voor mijn gevoel.
    Zou je mij heel erg mee helpen..

  • Reageren
    Floor
    4 augustus 2016

    Knap van je dat je er zo eerlijk over bent. Ik heb zelf erg goede ervaring met emdr therapie, hopelijk heb jij er ook baad bij! Veel succes!

  • Reageren
    Anne
    4 augustus 2016

    Pfoe jeetje, ik herken mezelf hier heel erg in. Zojuist ook nog even je bevallings-verhaal herlezen. Ik ben 5 maanden geleden bevallen, voor mij is het ook aardig traumatisch geweest en het heeft veel raakvlakken met jouw bevalling. Donderdagavond 18.00 uur begonnen de weeen, zoonlief is zaterdag om 10.00 uur geboren, in vruchtwater gepoept, ruggenprik die niet voldoende werkte, koorts gekregen, erg lang persen, vacuuumpomp en uiteindelijk met een totaalruptuur naar de OK. Ook het idee dat ik weinig heb meegekregen van het begin zeg maar en me er weinig van herinner.

    Ik merk wel dat bij mij de pijn eromheen aardig aan het afnemen is. Ik kan dit bovenstaande nu ook typen zonder er me rot over te voelen, maar mocht ik op een later moment toch nog last krijgen, sta ik zeker open voor hulp. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe jij het gaat ervaren. You go girl!

  • Reageren
    Amelie
    4 augustus 2016

    Wat goed dat je het hier schrijft en natuurlijk heel veel sterkte met het verwerken hiervan. Hier gelukkig alles een plekje kunnen geven en dat wens ik jou ook toe.

  • Reageren
    Cindy
    4 augustus 2016

    Wat onwijs dapper van je dat je hulp zoekt om het te verwerken. EMDR therapie heb ik ook gehad, voor iets heel anders en ik heb er zoveel baat bij gehad. Het zuigt al je energie uit je lichaam, je moet die dag en de dagen erna ook niets doen. Maar het helpt echt, althans bij mij. Heel heel heel veel succes!
    Cindy onlangs geplaatst…TAG: Zomerse dilemma’sMy Profile

  • Reageren
    Sterre
    4 augustus 2016

    Super goed dat je hier zo open over schrijft. Ik denk dat voor veel mensen therapie o.i.d. nog best wel een taboe is. Terwijl het eigenlijk heel normaal is dat we niet alles in ons eentje kunnen verwerken.
    Ik heb ook ervaring met EMDR en in eerste instantie dacht ik echt ‘wat is dit, waarom moet dit?’, maar je gaat er echt verschil van merken. Gewoon doen wat ze zeggen ;) Heel veel succes!
    Sterre onlangs geplaatst…On Top of On Flop? Het eerste boek van Anna Nooshin.My Profile

  • Reageren
    Martina
    4 augustus 2016

    Ik hoop dat therapie je kan helpen! Goed dat je hebt besloten er iets aan te doen, dat kan een hele stap zijn!
    Martina onlangs geplaatst…4 Augustus 2016 – Outfits, trouwen, raketjes en shoppen in LeeuwardenMy Profile

  • Reageren
    Lindsay
    4 augustus 2016

    Wat ontzettend goed van je Rosie! En die verwachtingen van anderen dat je na zoiets heel snel alles verwerkt hebt, herken ik ook! Heel naar, als je die situatie niet zelf hebt meegemaakt is het wss te ver weg…

    Is juist die stap naar hulp heel goed, Ik ben pas 19 maar had wat dingen meegemaakt die ik niet op de juiste manier verwerkte. Het was in feite helemaal niets ergs (het begon allemaal met een ”simpele” hersenschudding, maar de locatie, tijd, mensen om me heen wekte nare gevoelens die ik daarna niet meer kwijt raakte. Steeds als ik mijn verhaal opnieuw deed barstte ik vol in tranen uit en voelde ik me weer zo machteloos en klein. Mijn psycholoog besloot toen ook EMDR op mij toe te passen, iets waar ik in de eerste instantie van dacht: waitt whut, het idee vond ik gek en het feit dat het vroeger echt bedoeld was voor ”grote” trauma’s en ik niet wilde toegeven dat ik ook een mini-trauma had opgelopen. Maar nu ik dit 2x opnieuw heb gedaan voel ik me veel beter! Meteen na ik klaar was voelde ik me al iets opgeluchter, maar 2 nachten later sliep ik slecht en werd ik opnieuw opgezogen in al die gevoelens. Dat schijnt er ook bij te horen, maar al met al heeft het me echt geholpen dit meer een plaatsje te kunnen geven. Af en toe komt er nog een traan als ik het verhaal vertel, maar dat is meer omdat ik me dan besef hoe groot de impact van zoiets kleins kon zijn.

    Heel veel succes en hartjes van mijn kant!

  • Reageren
    Ashley
    4 augustus 2016

    Wat goed dat je zo open hierover durft te zijn! Ik denk dat je een hele goede keuze hebt gemaakt om er nu mee aan de slag te gaan, het zal vast heel pittig zijn, maar daarna kan je het hopelijk een plekje geven. Heel veel succes & een dikke knuffel!

  • Reageren
    Lis
    4 augustus 2016

    Hi Roos,

    Ik heb het afgelopen halfjaar ook EMDR therapie gehad, en het heeft mij ontzettend goed geholpen! Weliswaar niet voor een bevalling, maar wel voor een ander trauma. Ik ben echt helemaal van de doemgedachten en andere nare klachten af. Het scheelt zoveel :) Mocht je meer willen weten, mag je me altijd een berichtje sturen! (Jij kunt mijn emailadres zien toch?)
    Heel veel succes & liefs :)

  • Reageren
    Anne
    4 augustus 2016

    Lieve Rosanne,

    Wat ontzettend dapper dat je dit met ons deelt! En natuurlijk dat je de stap hebt genomen om er met iemand over te praten. Juist ook omdat je aangeeft dit ‘graag’ te doen! EMDR schijnt inderdaad goed te werken! daarom wens ik je heel veel sterkte en vooral succes met de therapie. Ik hoop dat het effectief is en dat het je helpt bij de verwerking.

    Liefs,
    Anne

  • Reageren
    Christa
    4 augustus 2016

    Wat dapper dat je hulp gaat zoeken en wat knap en goed dat je dit stukje typt! Het zal best moeilijk zijn om met een psycholoog de diepte in te gaan over je bevalling en de impact daarvan maar super knap en sterk dat je het aan gaat pakken, denk zeker dat een professional je handvatten kan geven bij de verwerking.

  • Reageren
    Melle
    4 augustus 2016

    Supergoed dat je hulp zoekt en er zo open over bent. Weet zeker dat het je heel veel gaat brengen. En nee, geen succes op mijn wensenlijstje voor jou! Maar vooral een beetje plezier, rust en mooie inzichten. Dat het je mag helpen om alles een goede plek te geven zodat je écht weer verder kunt. Het is je zo gegund! Heel veel liefs xxx
    Melle onlangs geplaatst…Hier kunnen we nog wat van leren | 7 levenslessen van Fleur de katMy Profile

  • Reageren
    Daphne
    4 augustus 2016

    Wat goed dat je dit gaat doen! En ook dat je dit zo schrijft. Ik herken er heel veel in. Ikzelf heb ook een vervelende bevalling gehad en had ook veel behoefte om erover te praten terwijl veel mensen zoals jij schrijft denken dat je er “wel overheen bent”. Ik denk dat er veel meiden zijn die het fijn vinden dat je dit bespreekbaar maakt!! Hopelijk helpt de therapie!

  • Reageren
    Femke
    4 augustus 2016

    Goed zo, Roos!! Ik vind het hartstikke goed van je dat je deze keuze hebt gemaakt. Ik hoop echt dat dit je gaat helpen <3 <3

  • Reageren
    Margot
    4 augustus 2016

    Wat naar dat het zo’n nare ervaring is geweest met zoveel impact! Ik hoop van harte dat de therapie snel zal helpen. Heel veel sterkte!
    Margot onlangs geplaatst…Zelfgemaakte aardbeienlimonadeMy Profile

  • Reageren
    Mieke
    4 augustus 2016

    Dag Rosanne,

    Hulp zoeken is niets om je voor te schamen, ik zou willen dat mensen dat allemaal gaan beseffen.

    Wat je beschrijft, ook het telkens in huilen uitbarsten als je er aan denkt of over praat, klinkt als ptts (post traumatisch stress syndroom).

    Ik had het zelf een jaar of wat geleden na een ander soort trauma en heb na een poosje ook EMDR gedaan, in het AMC.

    Daar was ik eerder ook al kort vanwege een aandoening.

    Het heeft toen best geholpen bij de verwerking, tijd doet verder “de rest”. Ik ben weer helemaal beter, woon nu in zuid Gelderland en was later nog eens in het AMC op bezoek bij anderen. Ik heb nog steeds wel last als ik dat zh binnen ga, dat blijft misschien wel zo omdat het me aan verschillende nare periodes herinnert, van mezelf en later van anderen.

    Ik hoop dat jij er ook baat bij hebt, de EMDR zelf hielp mij goed, ik moest alleen wel erg veel huilen tijdens de therapie maar dat hoort bij het verwerken.

    Veel sterkte en zorg voor jezelf!

  • Reageren
    Jess
    4 augustus 2016

    Ik zou beter je voorbeeld volgen. Hier ook totaal nog niet verwerkt. Ik wilde graag snel een tweede, maar da angst is momenteel nog groter dan de wens. Super knap van je!
    Jess onlangs geplaatst…Het simpele dekentje #2My Profile

  • Reageren
    Joyce
    4 augustus 2016

    Wat een goede en moedige beslissing van je. Mijn bevalling is ook erg traumatisch geweest, blijkt achteraf. En ik heb er spijt van geen hulp gezocht te hebben. Nu ik zwanger ben van onze tweede komt alles er dubbel zo hard uit met een prenatale depressie tot gevolg.
    Nu heb ik wel hulp en ik hoop van harte dat deze bevalling een fijnere ervaring gaat zijn, zodat ik er wel met een goed gevoel (voor zover dat mogelijk is) op terug kan kijken.

    Veel succes!
    Joyce onlangs geplaatst…Beat Bugs op NetflixMy Profile

  • Reageren
    Yvette
    4 augustus 2016

    Wat mooi geschreven. Tranen in mijn ogen, wat ontzettend goed dat je dit deelt. Ik verwacht zeker dat anderen zich er in herkennen en nu ook beslissen er iets mee te doen…liefs Yvette
    Yvette onlangs geplaatst…Interview: Meta van A lot of HappinessMy Profile

  • Reageren
    Madelaine
    4 augustus 2016

    Wat goed, knap, stoer en dapper dat je dit doet. EMDR is a bitch, maar het helpt wel (heb er ervaring mee en je mag altijd alles vragen hoor!).
    Madelaine onlangs geplaatst…Gereden: Joolz Day EarthMy Profile

  • Reageren
    Jorine
    4 augustus 2016

    Hi Rosanne,

    Toen ik jou eerste blog las over de bevalling moest ik wat tranen weg pinken.. wij hebben ongeveer dezelfde bevalling gehad, ik las heel veel herkenning in jou verhaal. Nu dat dit blogje online kwam moest ik reageren!!!!Ik heb onlangs een hele heftige periode afgesloten met hulp. Ik zou graag met een “lotgenoot” willen kletsen( ik denk dat we veel kunnen hebben aan herkenning aangezien er niet vaak zulke bevallingen zijn, gelukkig maar) misschien via mail? Onze kleine schat is iets jonger als jullie lieve Flynn, Hij is nu 8 maanden en kan je vertellen dat therapie een goeie keuze is geweest!

    Hoppelijk tot mails

    Groetjes Jorine

  • Reageren
    Nicole
    4 augustus 2016

    Mijn dochter is 2,5 en ik heb het ook nog niet verwerkt. Het verdriet wat je erover hebt herken ik helaas te erg..
    Nicole onlangs geplaatst…Wakker geschudMy Profile

  • Reageren
    Maud - Maudgeniet.nl
    4 augustus 2016

    Heel goed dat je hulp gaat zoeken. Ik had het ‘geluk’ dat ik een makkelijke bevalling had (een hele lange, maar wel een hele makkelijke), maar kan me voorstellen dat het voor sommige mensen enorm heftig is. Dan is het alleen maar goed om dit op een (professionele) manier te verwerken. Ik hoop voor je dat het helpt! Kop op!

  • Reageren
    Simone
    4 augustus 2016

    Ik vind het knap en dapper van je dat je deze stap gaat zetten. En ik denk ook dat je gelijk een taboe hier bespreekt. Iets wat geen taboe zou moeten zijn natuurlijk. Hopelijk kun je met hulp het snel een plekje geven.
    Simone onlangs geplaatst…Monthly Pictures #13My Profile

  • Reageren
    Mai Lun
    4 augustus 2016

    hoi hoi, knap hoor! ben stiekem een oud klasgenoot die volgt. EMDR is echt de perfecte therapie om bepaalde herinneringen een plek te geven, eerste keren vermoeiend en best zwaar maar het is echt een wonderbaarlijke therapie. Heb het zelf ook gehad (soms nog steeds) en je zal blij zijn dat je deze stap hebt genomen! heel veel succes!
    Mai Lun onlangs geplaatst…Mijn eerste 3 dagen van het C9 programmaMy Profile

  • Reageren
    Andrea
    4 augustus 2016

    Lieve Rosanne,

    Wat een sterke vrouw ben je toch en een inspiratiebron voor velen. Ik wens je echt heel veel succes en hoop dat je die nare ervaring snel een plaatsje kan geven.

    Veel liefs

  • Reageren
    Angela
    4 augustus 2016

    Een heel wijs besluit. Ik heb een moeilijk zwangerschap gehad en een traumatische bevalling, daarna last van postnatale angsten. De mijne waren anderd dan de jouwe, maar komen wel op hetzelfde neer (ogen sluiten en dingen levendig zien). Ik heb geen hulp gezocht en vier jaar later keam het er allemaal uit door allerlei ontstekingen. Onverwerkte emoties naar mijn mening. Vroeg of laat komt stress eruit en hoe eerder je ze oplost, hoe beter het is. Niet alleen voor jou, maar ook voor Je kleintje. Ik heb nog vaak hartepijn wanneer ik denk aan de eerste tijd met mijn zoontje en voel toch nog steeds een kleine kloof en ik kan moeilijk uitleggen waarom.

    Overigens herken is ook je verhaal over je kind niet meteen vasthouden. Na de geboorte van mijn dochter heb ik haar twee tellen op mijn borst gehad. Genoeg tijd voor een eerste foto, maar te weinig om haar te zien en echt vast te houden. Ze verdween naar de kinder IC en ik bleef een uur lang helemaal alleen achter in de verloskamer met mijn onderlichaam ontbloot (gelukkig wel met deken) op een houten plank. Ook zeer traumatisch.

    Mijn dochter was overigens de eerste en heeft haar eerste maand in het zkh doorgebracht. Mijn zoon ging meteen mee om elf uur ’s avonds en dat was niet de beste keuze helaas.

    Ik wens je heel verl sterkte toe en hoop dat je de juiste hukp krijgt. Dat van mij noemen ze overigens obsessief compulsieve gedrag / angststoornis. Allemaal dankzij een slechte zwangerschap boordevol angst, een traumatische bevalling en een vreselijke kraamweek. Mijn angsten gingen heel ver, om een heel klein beetje te delen: ik kon geen messen zien en zelfs een potlood was in mijn ogen een potentieel moordwapen voor mijn baby en ik was het grootste gevaar voor hem. Oefff toch moeilijk om te lezen. Voel me weer even als toen :-(.

  • Reageren
    Angela
    4 augustus 2016

    Aiii wat een schrijffouten. Telefoon van manlief heeft een correctiefunctie 😱
    Angela onlangs geplaatst…DroomfietsMy Profile

  • Reageren
    Jenn
    5 augustus 2016

    Klinkt als een goede keus, heel veel succes!
    Jenn onlangs geplaatst…#30DayBlogChallenge: De naam van mijn blogMy Profile

  • Reageren
    Maai
    5 augustus 2016

    Oh mis, wat dapper dat je dit hier deelt. Ik herken het heel goed. Heb nooit hulp gezocht omdat ik het niet nodig vond. Mijn eerste bevalling zie ik nog steeds veel te vaak voor me. Die vond ik ook echt heel naar. Ik zie mezelf regelmatig nog op de kruk zitten (dat moest van de vk en ik wist totaal niet wat ik moest doen) terwijl ik vanboven naar mezelf en alle omstanders kijk. Ik word daar nog steeds verdrietig van en ik ben zelfs al twee keer daarna weer bevallen. Pfff, hoe dan ook, het is gewoon ook echt niet niks en ik vind het goed van je dat je daar hulp voor inschakelt. Het is het overwegen waard. Dank je voor dit stuk :)
    Maai onlangs geplaatst…Wat gaan we doen; Midgetgolfen op de Lage VuurscheMy Profile

  • Reageren
    Inge
    5 augustus 2016

    Erg moedige beslissing! Hopelijk brengt het veel goeds!

  • Reageren
    Daniëlle
    5 augustus 2016

    Het is een hele knappe beslissing. Zulke beslissingen neem je ook vaak pas als je er klaar voor bent. Ik vind het moedig en ik hoop echt dat het je een kan helpen met de verwerking van de nare bevalling.
    Daniëlle onlangs geplaatst…De heerlijke momentjes van Daniëlle – juliMy Profile

  • Reageren
    Jessica
    5 augustus 2016

    Wat een dappere beslissing! Ik wens je heel veel succes en dat gaat zeker goedkomen!
    Jessica onlangs geplaatst…Even babbelen #1 – Afvallen & HerniaMy Profile

  • Reageren
    Kirsten
    10 augustus 2016

    Heel dapper dat je hulp zoekt! Zoveel mensen blijven onnodig met dit soort dingen zitten en dat is echt niet nodig. Sommige reacties geven aan dat ze het nog steeds zien. Ik hoop voor jullie allemaal dat Rosanne jullie inspireert om ook hulp te zoeken. Ik heb zelf EMDR therapie gehad (niet voor een bevalling, ander trauma) en ik heb er veel aan gehad. Overleg wel goed met je therapeut, ik heb eerst ook een andere therapievorm gehad voordat ik ‘klaar was’ voor EMDR. Ik wens je veel succes, en hoop dat je snel iets vindt wat je goed helpt!

  • Reageren
    Anneleen
    11 augustus 2016

    Ik vind het heel knap dat je hier zo open schrijft! Ik duim zeker en vast voor je en hoop dat de therapie je goed gaat helpen! Succes en veel liefs! X
    Anneleen onlangs geplaatst…Een snap’je uit mijn leven #2My Profile

  • Reageren
    chucky1012
    18 augustus 2016

    Goed van jou dat jij de beslissing hebt genoe\men om hulp te krijgen om dit alles te kunnen verwerken….

    Sterkte Xoxo

  • Reageren
    Soraya
    20 september 2016

    Heb zelf ook een hele heftige bevalling gehad met inknipping vacuümpomp en buikcompressie mocht daarna ook nog naar de ok omdat ik bewusteloos was van het vele bloed. Heb er toen allemaal heel makkelijk over gedaan tot ik vrij snel weer zwanger was. Ging ook prima tot weer moest bevallen toen sloeg de paniek toe. Dus vind het heel moedig en slim van je om er met iemand over te praten hoop dat je het snel kunt verwerken

    Liefs

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge