Op naar de psycholoog | Therapie verwerking bevalling

bevallen-therapie

Een tijdje terug hakte ik de knoop door: ik besloot toch naar de huisarts te gaan en aan te geven dat ik er zelf niet uit kom. De herinneringen aan mijn bevalling bleven knagen en ondanks dat ze mijn dagelijks leven niet zozeer beïnvloeden vond ik dat het zo niet langer kon.

Een verwijzing krijgen

Eenmaal bij de huisarts gaf ik aan dat ik graag een doorverwijzing wou voor de psycholoog i.v.m. mijn traumatische bevalling. Kun je er iets meer over vertellen vroeg mijn huisarts? Mijn antwoord: ‘liever niet want dan zit ik hier over een uur nog te brullen’. Ondanks dat ik een nieuwe huisarts heb stelde hij me gelijk op mijn gemak, vroeg door en heeft bijna een half uur naar mijn gejank en gesnotter zitten luisteren. ‘Ik had je gewaarschuwd’ zei ik nog toen ik met een verwijzing naar de psycholoog de deur uit liep. Want dat is hoe het gaat..

Zo gewoon gaat het prima maar zodra ik ook maar iets zie wat ik associeer met mijn bevalling of bevallen in het algemeen komt het verdriet weer boven. Als mensen rechtstreeks vragen naar de bevalling is het ook altijd gelijk een aanleiding om in tranen uit te barsten. Helemaal niet omdat ik er niet over wil praten, eigenlijk juist wél, maar gewoon omdat het nog zo verschrikkelijk veel verdriet doet.

Hallo psycholoog

Ik nam contact op met een psychologe bij ons in het dorp die gespecialiseerd is in traumaverwerking. Het klinkt heel zwaar maar dit is waar het op neer komt zei ze: je hebt PTSS. Je bevalling is zo traumatisch geweest dat je hersenen dit gewoon niet kunnen handelen. Je hersenen hebben waarschijnlijk op een bepaald moment gedacht ‘de baby gaat er niet uit dus we gaan dit niet overleven’. Ik ben namelijk niet in levensnood geweest omdat de medische wereld zo fantastisch is, maar dat weet je lichaam niet! Je komt dan in een soort van shock toestand waarbij je er wel bent maar het niet allemaal meer meekrijgt. Het is heel goed dat je gekomen bent want ik denk dat we met een gesprek of 4 al heel veel verschil kunnen maken! We moeten schoon schip gaan maken in je hersenen, herinneringen her-etiketteren en de nare gevoelens die er aan vast hangen weg zien te halen.

Klonk allemaal heerlijk (vooral die nare gevoelens weghalen) maar HOE DAN?

De behandeling

Na iedere behandeling vroeg ik me af, wat hebben we nou eigenlijk gedaan? Ik heb geen klassieke EMDR therapie gekregen (wat veel gebruikt wordt bij traumaverwerking) maar de psycholoog gebruikte wel stukjes van EMDR. Tijdens de behandeling gingen we voor mijn gevoel ‘gewoon’ met elkaar in gesprek. Ik vertelde haar alles over de bevalling, alles. Het voelde alleen al heerlijk om ongegeneerd alles van je af te praten, blaablaaablaablaaaaaa. Ik praatte en praatte en praatte maar. Alles moest er weer uit, alle details, alle domme dingen die er gebeurd zijn tijdens en na de bevalling, al het verdriet, mijn boosheid, hoe verschrikkelijk oneerlijk ik het allemaal vond etc.

En zij vroeg door. Hoe alles ging, vooral over hoe ik mij daarbij voelde, wat het met me deed. Wat dacht je? Wat deed je? Door al deze vragen herinnerde ik mij dingen van de bevalling waar ik al heel lang niet meer over na had gedacht. Dingen waar ik mij voor schaamde of schuldig over voelde (vooral bepaalde gevoelens en gedachtes) gooide ik er allemaal uit en dat luchtte op. Maar doordat je er tijdens de behandelingen zo mee bezig bent en er echt weer in duikt ben je er thuis ook meer mee bezig.

Ik kwam er achter dat ik heel veel kwijt was van de bevalling en door er over te praten leek het alsof bepaalde dingen weer terug kwamen. Wat ervoor zorgde dat het plaatje voor mij completer werd. Maar ook dat ik me dingen herinner die ik me liever niet herinnerde.

Veel dingen deel ik liever niet omdat ik dat te privé vind om online te gooien maar wat ik mij bijvoorbeeld heel goed herinner, en wat ik verschrikkelijk vind, is alle gevoelens die ik had toen ze Flynn er niet uit kregen. Het enige wat ik wou was dat het ophield. Eigenlijk wou ik het allerliefste gewoon weg. Ik wou het allemaal niet meer. Laat me met rust, ik wil dit niet meer, ik kap er mee en de baby mag je ook houden. Jullie kunnen allemaal de *** krijgen, blijf met je vieze poten van me af. Dat soort dingen. Niet echt dingen die je snel deelt maar wel dingen die de waarheid zijn. En die heel erg moeilijk zijn.

Wat ik echt een eye opener vond

Ik heb zoveel dingen gedacht die totaal niet mij zijn. Die totaal niet bij mij passen als mens, mijn vrolijke zelf. Ik heb dingen gedacht waar ik me zo voor schaamde dat ik die ook weg geduwd heb. Wat ik een eye opener vond is dat de psycholoog vertelde dat dit helemaal geen rare gedachtes zijn geweest als je kijkt naar de staat van mijn lichaam/hersenen en alles wat er gebeurde. Je lichaam en geest komen in een soort van overlevingsmodus en je gedachtes dus ook. Vechten of vluchten. Maar ik kon beide niet. Dan sluiten we maar af. Ik kon er niks aan doen dat ik al die vreselijke gedachtes had!

Ook heeft ze me echt anders naar dingen laten kijken. Ik zat er bijvoorbeeld onbewust heel erg mee dat het me niet zelf gelukt is Flynn ‘er uit te krijgen’. Schuld richting Flynn (omdat hij zo lang klem zat), boos op mijn lichaam omdat het niet lukte terwijl ik ZO hard m’n best deed. De psycholoog heeft me geleerd trots op mezelf te zijn, te laten zien hoe dapper ik eigenlijk geweest ben, alles heb doorstaan en zo verschrikkelijk lang geperst heb op eigen kracht. Kijk eens hoe sterk je geweest bent!

En ook, kijk nu naar jezelf. Je hebt zoiets verschrikkelijks meegemaakt maar ook dit gaat weer voorbij. Je gaat verder met je leven, pakt de draad weer op, je overkomt dit ook weer! Kijk hoeveel je aan kunt! Dat soort dingen :)!

Wat heeft het mij gebracht

Het was een heel heftig proces maar hallo wat heeft dit mij geholpen. Natuurlijk is het nog steeds soms moeilijk, helemaal als ik foto’s kijk van de eerste weken bijvoorbeeld, maar ik kan er nu zoveel beter mee omgaan! Ik huil niet meer iedere keer, ik ben trots op mezelf hoe sterk ik geweest ben. Hoe ik 2.5 uur lang geperst heb op eigen kracht bijvoorbeeld. Zag ik het eerst als falen omdat het niet gelukt is, denk ik nu jeeeeee wat een prestatie. En ik heb het niet op gegeven. Ik had passief kunnen liggen en niks meer kunnen doen maar zelfs op het laatst gaf ik nog alles wat ik had, ondanks dat ik eigenlijk niet meer kon.

Zo, over girlpower gesproken ;-)!

Mocht je in dezelfde situatie zitten als ik en twijfelen over therapie kan ik het je alleen maar aanraden!

Na meer dan 1000 woorden laat ik het hier bij. Het is een heel persoonlijk artikel geworden dus ik hoop dat jullie hier rekening mee willen houden in de comments :)! Altijd spannend om zoiets persoonlijks te publiceren.

handtekening Lifebyrosie.nl

Gerelateerde artikelen

26 reacties

  • Reageren
    Kirsten
    3 november 2016

    Het enige wat ik wilde zeggen is dat je echt een topper bent! Dit is zo dapper van je, maar zo mooi dat je dit deelt. Dankjewel

  • Reageren
    Gerdi
    3 november 2016

    Wat super dapper dat je het verhaal gedeeld hebt! Hopelijk kunnen andere jonge moeders er wat mee die in dezelfde situatie zitten..
    Gerdi onlangs geplaatst…Zoon vs Dochter | Het verschil | Deel 1: de BevallingMy Profile

  • Reageren
    Linda
    3 november 2016

    Heftig allemaal hoor, maar super knap dat je deze stap toch gezet hebt en zo zie je maar, wie niet waagt wie niet wint.

    Maar even serieus (was ik natuurlijk al) maar zijn er echt mensen die het in hun botte *** halen om hier ook maar 1 raar woord op te reageren?

    Iig nogmaals en nog steeds serieus! Top gedaan!

  • Reageren
    Milou
    3 november 2016

    Oh meis ik zit zo te huilen om je verhaal weer! Het hoort niet zo te gaan, het hoort niet zo’n ervaring te zijn… Ik kan je alleen maar heel erg veel sterkte wensen.
    Milou onlangs geplaatst…Mees is geboren!My Profile

    • Reageren
      Roos
      3 november 2016

      Ah dat is niet de bedoeling hoor! En nee het hoort inderdaad niet zo te gaan but shit happens! :) En het komt allemaal weer goed!

  • Reageren
    Willemijn
    3 november 2016

    Wat een mooi stuk om te lezen! Ik heb enorme bewondering voor je openheid. Fijn om te lezen dat je nu trots op jezelf kunt zijn, want dat is alleen maar heel terecht. :-)
    Willemijn onlangs geplaatst…Mijn favoriete stamppot receptenMy Profile

  • Reageren
    Anouk
    3 november 2016

    Wat een krachtig artikel….je mag onwijs trots zijn op jezelf!
    Het getuigd van moed om toe te geven aan die gedachtes en gevoelens en kan alleen maar zeggen dat ik respect heb voor de manier hoe je er mee om gaat!
    Xxliefs

  • Reageren
    Ayelet
    3 november 2016

    Een ver van mijn bed show, want ik ben nog helemaal niet met kinderen bezig, maar wat ga je hier goed mee om zeg! Heel knap dat je hulp hebt gezocht en wat fijn dat het je zo helpt. Heel veel sterkte verder!

  • Reageren
    Nienke
    3 november 2016

    Wat een goed artikel! Heel dapper dat je er over schrijft, en er hulp voor hebt gezocht! En fijn dat het je helpt natuurlijk :) Het lijkt me ook voor vrouwen die hetzelfde hebben mee gemaakt fijn om erover te lezen, en misschien helpt het mensen om ook de stap te zetten tot hulp zoeken.
    Nienke onlangs geplaatst…De eerste verjaardagMy Profile

    • Reageren
      Roos
      3 november 2016

      Precies, vooral dat laatste! Heb er zoveel aan gehad, hoop dat anderen die er net zoveel verdriet nog van hebben misschien aangezet worden om ook de stap te nemen! :) XXX

  • Reageren
    Loes Johanna
    3 november 2016

    Wat ontzettend knap dat je dit deelt. Heel fijn om te lezen dat je voor jezelf deze (goede) keuze hebt gemaakt, daar mag je ook zeker trots op zijn. Heel veel respect!
    Loes Johanna onlangs geplaatst…Zwanger: ik deed mee aan Moeders voor Moeders!My Profile

  • Reageren
    Michelle
    3 november 2016

    Oh Rosanne wat heb je dit eerlijk beschreven en wat vind ik dat dapper van je! Ik heb het je al vaker gezegd, maar ik had je zó’n andere ervaring gegund. Zo fijn dat therapie je zo veel andere inzichten geboden heeft en dat je nu trots kunt zijn op hoe sterk je bent geweest. Alleen maar ontzettend terecht!
    Michelle onlangs geplaatst…26 WEKEN BORSTVOEDINGMy Profile

    • Reageren
      Roos
      3 november 2016

      Dankjewel en i knooooww, had mezelf ook zo’n andere ervaring gegund ;-)! Misschien komt die in de toekomst nog! Daar hoop ik op! <3

  • Reageren
    Inge
    3 november 2016

    powerwomen!!

  • Reageren
    Sabrina
    3 november 2016

    Ik zit hier met kippenvel en tranen in mn ogen. Wat een mooi artikel en verder weet ik gewoon echt niet hoe ik mn waardering voor jou moet omschrijven! Echt girlpower ja!

  • Reageren
    Annelies
    3 november 2016

    Ik vind het ontzettend dapper dat je hulp gezocht hebt in de eerste plaats al en dat je dit ook met ons wilt delen. Hoedje af!
    Annelies onlangs geplaatst…Tot ziens oktober, welkom november!My Profile

  • Reageren
    Sara | MevrouwMiauw
    3 november 2016

    Wauw, echt kippenvel bij het lezen van dit artikel. Je raakt me echt met je persoonlijke en tegelijkertijd “nuchtere” manier van schrijven. Zó mooi om te lezen dat je nu (geheel terecht!) trots op jezelf bent. Ontzettend knap van je dat je dit op deze manier hebt aangepakt. Weer een bewijs dat je ontzettend sterk bent! Want dat dit niet gemakkelijk is geweest, geloof ik absoluut. Topper.
    Sara | MevrouwMiauw onlangs geplaatst…Straatkatten Arnhem #2My Profile

  • Reageren
    Jessica
    3 november 2016

    Jeetje wat ontzettend dapper dat je dit met ons durft te delen!
    Jessica onlangs geplaatst…Ik heb PCOS – Week van de vruchtbaarheidMy Profile

  • Reageren
    Lies
    3 november 2016

    Wat goed dat je deze stap gezet hebt en wat fijn dat het je zo geholpen heeft! Oh en 2,5 uur persen😳😳???? Daar mag je zeker trots op zijn, wat een enorme prestatie!! Ik kon niet meer na een uur, was kapot. Hele dikke respect voor deze enorme prestatie! Reageer niet vaak maar lees altijd wel je blogs en moest hier even op reageren 😉

  • Reageren
    Michelle (mama van Julia)
    4 november 2016

    meid wat een krachtig artikel!
    top prestatie die je toen neer hebt gezet en nu door er zo open over te zijn!
    had je ook niet dat rond zijn 1e verjaardag alle “wonden”weer open gaan alsof het net is gebeurd? mijn dochtertje word zondag 1 maar vind t wen heftige periode ervoor

  • Reageren
    Eveline
    5 november 2016

    Knap dat je de stap naar de psycholoog hebt durven eetten.
    De eerste stap is de moeilijkste, dus vanaf nu kan het alleen maar beter gaan! ^^

  • Reageren
    Nynke
    7 november 2016

    Wat goed dat je de stap hebt gezet om naar een psycholoog te gaan. Het is echt niet niks wat je hebt meegemaakt, dat moet je niet onderschatten.
    Nav deze post heb ik je bevallingsverhaal nog eens gelezen en wauw.. Je mag inderdaad trots zijn op jezelf. En ook heus wel eens huilen als je eraan terug denkt.

  • Reageren
    Jenn
    10 november 2016

    Heftig hoor, maar wat knap dat je dit deelt en dat je de stap hebt genomen om hulp te zoeken. Je mag zeker trots zijn op jezelf!
    Jenn onlangs geplaatst…Tips voor hardlopen in het donkerMy Profile

  • Reageren
    Kirsten
    11 november 2016

    Superknap dat je dit gedeeld hebt! Heel dapper. Ik ben blij om te lezen dat je er nu beter mee om kunt gaan. Hopelijk zet dat nog verder door! Veel succes met het verdere proces. Het is soms zwaar, maar uiteindelijk is het de moeite waard, geloof mij (en je psycholoog)

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge