Klagen over je kinderen is not done

klagen

Klagen over je kinderen is not done.. Of is het juist fijn om even flink gal te spuwen zodat je er weer tegenaan kunt?

Dat moederschap niet alleen fantastisch is dat weet iedereen, met of zonder kinderen. Er zijn momenten dat je sterft van geluk en wel kunt janken omdat je kind zo’n ontzettend lekker ding is en er zijn momenten dat je je afvraagt waar je in vredesnaam aan begonnen bent.. En als dat niet het geval is dan komt het (denk ik) nog wel ;-)!

Laatst las ik een blog waarin een moeder best redelijk wat negatieve dingen vertelde over haar kind, het moederschap en dat het allemaal niet was wat ze verwacht had. Ik schrok hier best wel van. Ook om mij heen hoor ik geregeld moeders uitspreken dat ze het moederschap zwaar vinden, dat het lang niet altijd leuk is of dat het niet is wat zij er van verwachten en misschien wel anders gekozen hadden. Dit zette mij aan het denken.

Persoonlijk

Als ik naar mijzelf kijk denk ik dat ik over het algemeen niet veel klaag over het moederschap. Ik vind het moederschap ook 95% van de tijd hartstikke leuk. De keren dat ik klaag is vooral als Flynn in een sprongetje zit of ziek is. Als je nachten niet geslapen hebt en je geen flauw idee hebt wat voor truuk je nu weer uit je trukendoos moet toveren om die huilbui als-je-blieft te laten stoppen wil er nog wel eens iets in je hoofd opkomen of je mond verlaten waarvan je, in een betere periode, denkt: ‘moest dat nou’? Maar, als ik klaag, klaag ik tegen mijn man, zus of beste vriendin. Niet op mijn blog of aan Jan en alleman. Waarom niet?

Omdat ik het stiekem toch een beetje taboe vindt om te klagen over je kinderen, negatief te zijn over het moederschap. Misschien heel bekrompen van mij en niet om mensen te veroordelen maar zo voelt het. Allereerst omdat ik dan altijd denk aan al die vrouwen die ziekenhuis in ziekenhuis uit gaan, zichzelf injecteren met hormonen en iedere maand huilen als ze weer niet zwanger zijn geworden. En ten tweede denk ik vaak: wat had je dan verwacht? Dat het alleen maar leuk is? Had je dan gewoon geen realistische verwachtingen van het moederschap?

Maar kun je wel realistische verwachtingen hebben?

Nee je weet echt niet hoe het is om ouder te zijn als je zelf geen kinderen hebt. Ook niet als je vaak op je buurmeisjes past of een hond hebt.. (sarcasme druipt er af)! Dus een realistische verwachting van het moederschap hebben is waarschijnlijk ook ontzettend lastig. En waarom zou je niet gewoon mogen uitspreken wat je vindt? Het is niet zo dat je zegt dat je je kinderen niks aan vindt en niet van ze houdt ;-)! Waarom zou het taboe moeten zijn om te klagen over je kinderen, om hardop uit te spreken dat iets niet is wat je er van verwacht had?

We mogen tegenwoordig alles en overal onze mening over delen, waarom dan niet over het moederschap? En ook als deze negatief is. Dit maakt ons toch niet gelijk slechte moeders, we zijn alleen eerlijk.

Eigen instelling

En heeft een gedeelte ook niet met je eigen instelling te maken? Ja een groot gedeelte van je taken als moeder bestaat uit luiers verschonen, voeden, snottebellen wegvegen of snoeten schoonpoetsen en nee dat is ook niet mijn favoriete klusje maar hier sta ik helemaal niet bij stil? Het hoort er nou eenmaal bij dus hupsakee, even doorpakken en klaar is het weer! Als ik bij iedere luier of vieze snoet denk ‘hé verdorie moet ik alweer in de benen komen/alweer een poepluier verschonen/ ik heb hier helemaal geen zin in’ etc. dan maak je het voor jezelf ook veel zwaarder denk ik.

Als je voldoende tijd voor jezelf blijft maken en aan je eigen dromen/doelen blijft werken én daarnaast ook echt leuke dingen met je kinderen onderneemt en niet alleen maar thuis blijft hangen met je kids.. Zou dit niet ook al een groot verschil kunnen maken? Of is dit wel heel simpel gedacht?

Toch blijf ik het een lastig punt vinden en weet ik soms ook niet zo goed hoe ik er op moet reageren. Hoe sta jij hier in? ‘Klaag’ jij regelmatig over je kinderen en vind jij het onzin dat hier nog enigszins een taboe op ligt? En als je dit doet, doe je dit dan binnenshuis, op je blog of Facebook of vertel je het alleen aan je beste vriendin?

Ik ben benieuwd! Er zijn namelijk zoveel verschillende kanten, ik weet niet helemaal hoe ik er in sta.

handtekening Lifebyrosie.nl

Gerelateerde artikelen

12 reacties

  • Reageren
    Elisabeth
    10 juni 2016

    Ik vind dat je goede punten aanhaalt. Moeder zijn is geweldig, maar er zijn gewoon wat zwaardere momenten. Slaaptekort maakt het soms nóg iets zwaarder, en klagen gaat dan gewoon makkelijker. Het onglipt je, zeg maar. En ik vind dat je helemaal gelijk hebt hoor, als je zegt dat het ook grotendeels je eigen instelling is. Je kan zelf meer doen dan alleen de vervelende dingen. (al is dat misschien makkelijk praten voor ons, met slechts 1 kindje ;-) )
    Elisabeth onlangs geplaatst…10 vaderdag cadeau ideeën voor de hipste(r) vaderMy Profile

  • Reageren
    Nienke
    10 juni 2016

    Moeder zijn is niet altijd fantastisch geweldig, en soms zwaar. Maar ik denk dat je dat van te voren wel had kunnen weten. Ookal kun je je er nooit een echte voorstelling van maken. Ik klaag niet vaak (volgens mij nooit online) over mijn kind. Misschien dat ik wel eens dingen aanhaal die minder leuk zijn, maar zeker niet om te klagen. Meer om te laten zien dat het echte leven niet alleen maar perfect is. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik een ‘makkelijk’ kind heb. Ik weet niet hoe ik zou zijn bij een huilbaby. Al denk ik dat ik dan het klagen misschien tegen m’n moeder zou doen ;)
    Nienke onlangs geplaatst…Babydragen in de praktijk, ik ben geen echte draagmama.My Profile

  • Reageren
    Marieke
    10 juni 2016

    Ik vind dat je, zoals over alles, best af en toe mag klagen over het moederschap. Maar zoals bij alles vind ik ook dat je wel een beetje een leuk mens moet blijven :) Mensen die hun hele Facebook volzetten met dat alles zo vermoeiend is, díé vind ik vervelend. Of dat nou over hun kinderen gaat, of over de burenoverlast.

    Het argument “Allereerst omdat ik dan altijd denk aan al die vrouwen die ziekenhuis in ziekenhuis uit gaan, zichzelf injecteren met hormonen en iedere maand huilen als ze weer niet zwanger zijn geworden” vind ik juist echt dikke nonsens. Ik vind namelijk niet dat je, als je klaagt over dat je al een week niet hebt geslapen, zegt “oohohohoh ik zou iedereen heel erg afraden om aan kinderen te beginnen, het is het allerergste op aarde”. Nee, je wilt gewoon even kwijt dat er ook niet-leuke dingen aan zitten. Alsof mensen die werken niet mogen klagen over hun werk, omdat er ook werkelozen zijn die zich scheel solliciteren.
    Marieke onlangs geplaatst…In de prijzenMy Profile

  • Reageren
    Leonie van Mil
    10 juni 2016

    Ik kan ook wel eens klagen over mijn kleine. Maar direct erna voel ik mij weer heel schuldig. Sommige momenten zijn inderdaad heel zwaar en lastig, maar hij weet gewoon niet beter en ziek zijn uit hij zich in huilen. Ik vind het dan ook niet erg om hem lekker bij me te houden en te knuffelen. En het kost soms mijn nachtrust. Maar ik heb het er allemaal voor over. Ik kan mij geen leven zonder mijn mannetje inbeelden. En dus horen daar ook de minder leuke momenten bij
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Voor het eerst verkouden #1My Profile

  • Reageren
    Dorine
    10 juni 2016

    Ik denk er op veel punten net zo als jij…Hier drie kids in de leeftijd van 4, 2 en 0…best pittig soms en ja vind het heerlijk om soms tegen mijn man te klagen na een zeer vermoeiende dag waarin weinig rustmomentjes zaten, maar naar de buitenwacht probeer ik dat niet te doen..niet om de schone schijn op te houden. Dat lukt toch niet altijd (niet te verbergen met dikke wallen onder je ogen;-)maar omdat ik met het klagen over mijn kids ze echt tekort doe…! Ja ze zijn soms echt lastig in gedrag voor me, maar wat wil je als er een tand doorkomt of wat wil je als je oververhit bent van het weer of dat mama en papa je te laat naar bed hebben gedaan.of…of…en…en? Ik probeer altijd maar te bedenken dat tegenover die momenen dat ik sta te zweten bij een kassa ofzo;-) zoveel andere fijnere momenten staan….waarin ik geniet en trots ben en dat zij mij de liefste mama van de wereld vinden. Ik heb medelijden als ik iemand hoor die altijd klaagt over haar kids en over de vele kwaaltjes die haar kids heeft..Dan denk ik GENIET!!! en dan heb ik het zeker niet over de ouders met hun kind in een ziekenhuis, want die mogen van mij alle dagen klagen, maar gek genoeg doen zij dat vaak niet….en kunnen zij enorm genieten van hun kind ondanks de zorgen. Misschien hebben zij geleerd te genieten van de kleine dingen! Tel je zegeningen! Juist de kleine Geniet momentjes maken het moederschap zo groot…
    Na een baal en klaagdag bedenk ik me savonds wat niet goed ging en probeer de reden ervan te zoeken…en de volgende dag gaan we er weer voor…! Want mama zijn is zo mooi en dankbaar♡ zoooooo en nu op naar een ruzietje tussen broer en zus want ook dat hoort erbij;-)

  • Reageren
    Tineke
    10 juni 2016

    Klagen mag, vind ik, want het is ook retezwaar om de verantwoordelijkheid voor een mensen leven te dragen. En laten we eerlijk wezen; ze maken het je (onbewust natuurlijk) ook echt niet altijd makkelijk hoor. Maar klagen online vind ik not done. Simpele dingen kan best, maar je kinderen kunnen dat altijd teruglezen.. Je wilt toch niet dat je kind later leest dat je spijt hebt of had van het moederschap?
    Tineke onlangs geplaatst…PERSONAL | Nieuwbouw huis updateMy Profile

  • Reageren
    Lisa
    10 juni 2016

    Interessant artikel. Ik ben het vooral heel erg met je stuk over mindset eens, zo heb ik het eerste jaar van ons kind een stuk zwaarder ervaren dan mijn vriend omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Toch denk ik dat het ook heel erg aan je baby/kind ligt. Wij moesten het eerste jaar er minimaal zes keer uit per nacht en ja, dat is best vermoeiend als je ook overdag een gefrustreerde baby hebt. De enige met wie ik daar over kon/wou praten was mijn vriend. Hij is de enige die echt meemaakt hoe zwaar het kan zijn. Vriendinnen weten natuurlijk wel van de slechte nachten af maar ik zeur er niet veel over. Het hoort er nou eenmaal bij. Ik had overigens helemaal geen rooskleurige verwachtingen van het moederschap en ja, ik vind mijn kind de aller-aller-aller leukste en ik ben heel dankbaar maar ik zal niet de schijn ophouden dat het allemaal rozengeur is als iemand er om vraagt. Ook niet online of op insta. Soms is het ook fijn herkenning te creëren.

  • Reageren
    Linda
    10 juni 2016

    Moederschap vind ik zelf geweldig. Maar ik heb ‘makkelijke’ kids. En ondat ik idd ook dingen voor meself doe (3 dagen werken, afspreken met vriendinnen en met zn tweeen dingen doen) Tuurlijk zijn er ook momenten dat ik ze liever achter het behang plak of omdat ze ziek zwak en misselijk zijn. Maar verder niks mee te doen. Maar ja niet alle kinderen zijn makkelijk.
    Mogelijke moeilijkheden bespreek ik binnenshuis en evt. met vriendinnen. Maar ik vind het niet perse fout om het openbaar te maken. Het geeft wel een reëel beeld van hoe Moederschap eigenlijk is en dus niet altijd rozengeur en maneschijn.. dus voor mensen die het achteraf verkeerd hebben ingeschat hadden misschien vaker de moeilijkheden van, met en over kinderen moeten lezen.
    Maar zeuren over teveel poepluiers en ander ongein en even je ei kwijt moeten voor evt tips is voor mijn gevoel wel een verschil!

    Verder goed artikel om eens over na te denken

  • Reageren
    Nynke
    10 juni 2016

    Ach, wat is klagen.
    Het is heel fijn om moeder te zijn, maar dat betekent niet dat ik de hele dag vol van energie achter haar aan ga en alles regel oid. Een mama mag ook best een moe zijn of zeggen dat het even wat zwaarder is na een aantal gebroken nachten bijvoorbeeld. Persoonlijk vind ik dat niet gelijk klagen, maar wel gewoon realistisch. Voor ik onze dochter kreeg hoorde ik ook liever de echte verhalen over het moederschap (inclusief de nachten waarin je misschien net 1 uur slaapt, spuug en poep over je heen, gegil aan je oren) dan alleen maar de rozengeur en maneschijn verhalen. Niks voor mij, haha. En spuug, poep en gegil hoort gewoon bij kindjes, zo simpel is dat :)

  • Reageren
    Milou
    10 juni 2016

    Ik denk dat het inderdaad een kwestie is van: huppatee, gewoon doen! Net als met alle “vervelende” dingen. Ja, ik heb ook wel eens geen zin om naar de stad te moeten fietsen. Maar daar denk ik gewoon niet aan, ik dóe het gewoon.
    Verder heb ik qua moederschap nog niet echt dingen die ik niet leuk vind om te doen, maar zoals je al zegt, dat komt heus nog wel. ;) mijn baby is pas 12 weken oud namelijk. Wel heb ik, toen Mees een week oud was, wel eens ’s nachts bij de zoveelste huilbui tegen mijn vriend huilend gezegd: waarom wilde ik dit ook alweer? Maar meer om aan hem aan te geven hóe moe ik was, dan dat ik het echt meende. Want Mees is het mooiste dat mij is overkomen! Verder denk ik dat ik ook niet echt klaag, maar wel vraag ik soms om advies op twitter, of maak ik er een grapje over. Het is ook best fijn namelijk als andere moeders zeggen: oh dat deed pietje ook toen, maar dat was met 3 maanden over. Daar haal ik toch weer steun uit. ;)
    Milou onlangs geplaatst…Mees is geboren!My Profile

  • Reageren
    Yvette
    13 juni 2016

    Wat heb je het weer mooi verwoord! Ik vind het prachtig, maar ik snap ook helemaal dat mensen het prachtig vinden om een leven zonder kinderen te hebben. Ik wens voor iedereen met een kinderwens dat ze mooie gezonde kinderen mogen krijgen en af en er ook af en toe over mogen klagen…maar er vooral van mogen genieten. Heel veel en heel lang. X
    Yvette onlangs geplaatst…Top 5 kindergerechten door StephanieMy Profile

  • Reageren
    Madelaine
    14 juni 2016

    Ik vind dat je gewoon reel moet zijn, ik ben ook gewoon realistisch erover op mijn blog. Niet alles is leuk, niet alles is stom. Het is fijn om een soort herkenning te lezen maar ik vind het hele ‘dit kan je niet meer doen als moeder’ erg storend.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge