Hoe het moederschap mij veranderde

Lifebyrosie 1

Ik blijf het roepen: voor mijn gevoel ben ik na de geboorte van Flynn echt niet opeens een ander persoon geworden. Ik heb nog steeds mijn lange haren niet ingewisseld voor een kort pittig kapseltje, maak me nog steeds iedere dag op, ga dansen met mijn vriendinnen in de kroeg en aan de hele dag over Flynn praten maak ik me (na even stiekem navraag gedaan te hebben ;p) ook niet schuldig.

Toch vind ik dat ik op één vlak wel veranderd ben: ik ben angstiger geworden. Of het te maken heeft met mijn nare bevalling of het gewoon het feit is dat je nu verantwoordelijkheid draagt voor een kind, ik weet het niet. Maar het feit ligt er: ik voel mij niet zorgeloos meer. Ik ben een heel stuk angstiger geworden sinds Flynn er is en ik vind het vreselijk.

Meerdere keren per dag heb ik visioenen van dingen wat er met Flynn kan gebeuren. Als ik de trap op loop vraag ik me af hoe ik moet handelen als ik zou struikelen of door mijn enkel zou gaan. Hoe zorg ik er voor dat ik ‘onderop’ val en Flynn boven op mij? Slaapt hij een nacht lekker door, schrik ik om 7 uur wakker en spring ik uit bed om te checken of hij nog wel ademt. Loop ik met de kinderwagen over het spoor, bedenk ik mij binnen hoeveel seconden ik Flynn uit de kinderwagen zou kunnen krijgen voordat de trein er is, mocht de kinderwagen vast komen te zitten.

En dit is ZO NIET MIJ?!

Natuurlijk, ik heb 2 gekke angsten (boten en vleermuizen) maar aangezien ik niet op Texel of in een grot woon heb ik hier in mijn dagelijks leven bijna nooit last van. Verder zou ik mijzelf helemaal niet als een angstig persoon zien. Maar nu is deze angst opeens zo levendig aanwezig in mijn dagelijks leven dat ik zelf soms gewoon schrik van mijn gedachten.

Nee het is niet zo dat het iedere dag even erg is of dat het me belemmerd in dingen maar ik schrik soms gewoon van de dingen waar ik opeens over nadenk. Doemscenario’s die opeens vorm krijgen in mijn hoofd. Ik snap er niks van! Waar komt dit vandaan en wat kan ik er mee?

Het gaat niet zo ver dat ik niet meer rationeel nadenk. De gedachten komen in mijn hoofd op en 9 van de 10 keer schud ik deze van mij af en denk ik snel aan leuke dingen. Maar even checken of hij nog ademt? Ik kan het toch vaak niet laten om even om de deur te kijken. Want stel dat ik het nu NET die keer niet zou doen en er zou wat zijn. Dan zou ik dat mezelf toch nooit vergeven?!

Medemommy’s, HELP! Is dit hartstikke herkenbaar voor jullie en is het een kwestie van vertrouwen krijgen of ben je als moeder gedoemd om je dagelijks zorgen te maken en de meest belachelijke doemscenario’s in je hoofd te creëren?

handtekening rosie

Gerelateerde artikelen

17 reacties

  • Reageren
    Milou
    20 februari 2016

    Pfff ik herken het en ik ben nog niet eens moeder! Ik heb altijd wel van die gekke angsten gehad maar sinds ik zwanger ben is het echt 100x erger! Ik denk steeds dat m’n huis in de fik staat als ik weg ben (maar hoe moet dat dan met m’n katten!?!!) of dat er ingebroken wordt… Pfff en dan nog niet eens gesproken over hoe vaak ik check dat de deur echt dicht zit. Ik hoopte dat het na mijn zwangerschap minder zou worden maar vrees dat het aleen maar erger wordt!

  • Reageren
    linda
    20 februari 2016

    Ik heb er geen last van, gelukkig, het lijkt me beangstigend. Al hoewel er heus wel eens iets (ademen de kids nog wel als het later is dan normaal, enz.) door m’n hoofd spookt. Maar dagelijks en eigenlijk wekelijks sowieso niet.
    Als je denkt dat het niet normaal is (of te vaak naar jouw mening), ga eens informeren bij een huisarts, ook omdat je aangeeft dat het zo niet jou is.
    Dat je je zorgen maakt is natuurlijk normaal als nieuwbakken moeder, maar je moet jezelf er wel ‘prettig’ bij voelen. (Voor zover je je prettig kunt voelen bij je zorgen maken)

  • Reageren
    chucky1012
    20 februari 2016

    Ik denk dat het normaal is en dat andere moeders er ook last van zullen hebben.
    Of ze denken dit als ze zwanger zijn.
    Maar denk aan de mooie dingen die je met je kindje kan doen…….

    Xoxo

  • Reageren
    demallemolenmoeder
    20 februari 2016

    Ik vind het dubbel. Aan de ene kant herken ik het. Ergens vind ik het ook bij het moederschap horen en vooral als je net moeder bent. Het is ook een enorme verantwoordelijkheid zo’n klein kindje. Aan de andere kant als het té erg wordt dan is het natuurlijk niet “gezond”. Gelukkig is dat bij mij niervet geval. Hopelijk ook niet bij jou. Het moederschap veranderd je wel als mens. Dus ook dat herken ik.

  • Reageren
    Manon
    20 februari 2016

    Oh ik had dat ook in het begin maar naar mate wordt het steeds minder! Ik durfde hem eerst ook niet makkelijk achter te laten bij opa en oma want “wat als…” maar dat is nu ook stukken minder. Wel ben en blijf ik angstiger dan voor ik een kind had maar dat is denk ik wel logisch maar doemscenario’s heb ik voor het dagelijks leven niet meer echt. Wel gaan we van de zomer vliegen en ja, dat soort dingen vond ik al spannend maar met kind erbij krijg ik dan ook allemaal doemscenario’s (zuurstofmasker enzo…)

  • Reageren
    Anne
    20 februari 2016

    Precies dit heeft mijn vrouw inderdaad ook. Ze wil het liefst ’s nachts vijf keer bij onze baby kijken of ze nog wel ademhaalt, bijvoorbeeld. Ik heb er daarentegen helemaal geen last van en ben juist veel relaxter dan ik vantevoren had verwacht. Geen idee of dat ergens ook nog hormonaal is (want: mijn vrouw heeft onze dochter gebaard), daar ben ik dus ook eigenlijk best benieuwd naar!

  • Reageren
    joyce
    20 februari 2016

    Ooo dit is denk ik precies zoals ik zou zijn als ik een kindje heb! Sinds wij een hondje hebben, heb ik ook altijd gekke gedachten. Misschien is dit een rare vergelijking, maar als ik dit stuk lees is het nu al herkenbaar. Laat staan als ik een kindje heb! Wat vervelend dat die gedachtes steeds opkomen! Ik denk/ hoop dat dit af gaat nemen als Flynn groter wordt, maar ik denk dat het erg normaal is om deze angsten te hebben. Je bent gewoon verantwoordelijk voor je kleine mannetje. Gelukkig kan je die gedachten goed van je af zetten, want de meeste angsten zijn helemaal niet nodig!

  • Reageren
    Sylvia
    20 februari 2016

    Een vriendin van die in dezelfde periode bevallen is als jij heeft precies hetzelfde, we hadden het er toevallig begin deze week over. Hoewel je altijd zorgen zult houden, gok ik dat het met de tijd wel afzwakt.

  • Reageren
    Dionne
    20 februari 2016

    Wat naar om te lezen dat je hier zo’n last van hebt. Lijkt mij absoluut niet prettig. Hopelijk verdwijnt die angst snel!

  • Reageren
    Adinda
    20 februari 2016

    Ja! Herkenbaar! En mijn dochter is nu 5 jaar en heb er nog steeds last van. Als ze op een klimmers zit, ben ik bang dat ze valt. Dat soort dingen, ik heb mezelf al aangeleerd om niet te kijken bij zulke dingen. Ik heb het ook bij verschillende dingen dat ik er over nadenk, maar probeer het zo min mogelijk te laten beïnvloeden en dat is soms best lastig, omdat je allemaal doem scenario’s is je hoofd haalt

  • Reageren
    Inez
    20 februari 2016

    Hoi Hoi,

    Ik herken het wel alleen ik heb dat bij mijn eerste gehad, ik bleef het liefste de hele dag bij hem en keek wel weet niet hoe vaak op zijn kamer of alles nog wel goed ging. Ik heb dat midden in de nacht niet gehad.
    Ik heb er nu een 2e bij en bij hem heb ik er helemaal geen last van. Dus ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat het je eerste kindje is en je bent bezorgd. Ik denk ook dat het een kwestie van loslaten is..Maar O wat is dat moeilijk..

    Het kan natuurlijk ook nog een deel met je bevalling te maken hebben want wat ik heb gelezen is die behoorlijk heftig geweest.

    groetjes Inez
    .

  • Reageren
    Jess
    20 februari 2016

    Zoo herkenbaar. Ik kan het ook hebben met kijken naar tv of een film. Wat als dit ons zou overkomen. Ik heb doorheen de dag vaak rare gedachten. Wat als ik in de lift vast zit, gelukkig geef ik borstvoeding. Wat als ik Ellie laat vallen. Werkt de babyfoon wel, en 100 keer gaan kijken….
    Hopelijk wordt het wat minder, want het is best vermoeiend.

  • Reageren
    Dita
    20 februari 2016

    Ja herkenbaar hoor. Ik heb dit ook zo nu en dan. Hopelijk wordt het straks wel minder erg.

  • Reageren
    Forever38.com (Vera)
    20 februari 2016

    Ja, dit is herkenbaar hoor, en volgens mij ook heel normaal voor een moeder. Maar het wordt allemaal minder. Alles went, en vergeet niet dat je momenteel ook nog erg veel hormonen in je lijf hebt. Die maken alles ook nog even wat heftiger. Ik zou me er dus vooralsnog niet al te druk om maken, en gewoon doen waar jij je goed bij voelt.
    Groetjes, Vera

  • Reageren
    Heidi
    21 februari 2016

    Wat mooie geschreven meid.

  • Reageren
    Jodi - liefthuis
    22 februari 2016

    Ik herken het heel erg, hoe vaak ik a niet bang ben geweest van de trap te vallen en wat dan te doen?
    Ik denk al heel mijn leven in rampscenario’s, of beter gezegd ik bedenk me in een reuzenrad wat er gebeurt als het karretje ineens afbreekt haha
    Ik vind het enige voordeel nu tegenover de zeangerschap, dat ik hem nu kan zien en echt kan checken hoe het is. In mijn buik bleef het soms een beetje vaag met een rustige baby.
    Ik denk dat het er bij hoort, ik denk ook dat het minder wordt maar het zal altijd een stukje blijven.

  • Reageren
    Jeske
    24 februari 2016

    Dat is best hel herkenbaar. Maar bij mij komt het met vlagen. Het gaat helaas niet meer weg (in mijn geval). Regelmatig haal ik me nu al scenario’s in mijn hoofd als mijn dochters de puber leeftijd gaan bereiken. Met social media enzo… Andere zorgen dan van de trap vallen, die veranderen dus naarmate ze ouder worden.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge