De dagen na de bevalling

Flynn bevalling

Allereerst, ontzettend bedankt lieve allemaal voor al die super lieve reacties op mijn bevallingsverhaal. Het deed mij zo goed om al jullie lieve woorden en verhalen te lezen. Veel van jullie vroegen of ik het inmiddels al wat meer een plekje heb kunnen geven en ja dat heb ik. De eerste dagen na de bevalling waren vreselijk, de eerste weken waren ook heel moeilijk maar ik merk dat de angst die ik gevoeld heb langzaam aan het wegebben is en het allemaal wat meer een plekje aan het krijgen is. Gelukkig!

Mijn bevallingsverhaal eindigde met het geluk dat ik Flynn eindelijk in mijn armen kon houden maar het herstel verliep een heel stuk lastiger dan ik verwacht had.

Zoals ik al vertelde in mijn bevallingsverhaal had ik na al die tijd eindelijk mijn baby vast. Flynn zat vast aan allerlei draadjes, had plakkertjes op zijn borstje voor zijn hartslag, hij had een infuusje in zijn hoofd en een enorm ei en een grote wond op zijn hoofd van de vacuum pomp. Door het harde trekken met de vacuum pomp aan zijn hoofdje heeft de huid voor een groot gedeelte los gelaten en heeft hij een wond van minstens 5 cm doorsnee op zijn hoofdje. Het lijkt alsof de huid gewoon helemaal verschoven is. ZO zielig.

Ik schrik heel erg van al die toeters en bellen aan zijn kleine lichaampje en hoe hij daar ligt in enkel een luiertje op een warme ‘plaat’. Gelukkig mag hij naast mij blijven liggen en kan ik naar hem kijken.

Medische fout?

Al vanaf het moment dat ik de afdeling op word gebracht merk ik dat ik verschrikkelijk nodig moet plassen. Tijdens de ruggenprik en bevalling heb ik een catheter in gehad die er een aantal keren in en uit gehaald is. Ik heb nu geen catheter meer dus Kay haalt de verpleegkundige om mij naar het toilet te brengen. Helaas is dit geen goed idee want ik val bijna flauw als ik op de bedrand zit, maar ik moet ZO nodig plassen. Ik word gek voor mijn gevoel en dat zeg ik ook tegen de verpleegkundige. Jaa, jaa ik haal wel een catheter. 15 minuten later is ze er nog niet weer en ik kan wel huilen. Ik zeg tegen Kay dat ik echt in bed plas als ze niet snel komt. Ik heb zoveel pijn.

Uiteindelijk komt ze en wat blijkt.. Er zit bijna anderhalve liter urine in mijn blaas. ANDERHALVE LITER. Tijdens de operatie is het infuus met vocht er gewoon in gebleven maar het catheter was er uit. Al die tijd heb ik dus vocht toegediend gekregen maar hebben ze er niet aan gedacht om een catheter in te brengen. Conclusie: mijn blaas is veel te erg opgerekt door de fout die zij gemaakt hebben en ik moet minstens 3 dagen een catheter in om mijn blaas rust te geven. Dit houdt in dat ik sowieso 3 dagen in het ziekenhuis moet blijven. Achteraf had ik anders ook niet eerder naar huis gekund maar ik was zo boos. En logisch dat ik GEK werd als er anderhalve liter urine in je blaas zit!!

Terwijl Kay bij me op de uitslaapkamer was heeft hij eindelijk onze ouders en zussen kunnen bellen om te vertellen dat Flynn geboren was en natuurlijk willen zij graag komen kijken. Ik weet dat ze geweest zijn maar ik kan me er eigenlijk amper iets van herinneren. Ik had zoveel pijn en ik was zo duf en moe. Het enige wat ik weet is dat heb ik zitten janken als een klein kind samen met mijn zus. Ik weet ook nog dat ik wel 10x gevraagd heb of iemand mij kon wassen en schone kleren aan kon doen want ik lag nog steeds in de kleding waarin ik bevallen was.. Uiteindelijk werd ik op bed gewassen want ik mocht niet meer uit bed i.v.m. het flauwvallen en krijg ik schone kleren aan. Godzijdank want wat voelde ik me smerig.

Slapen

Ik was zo moe, compleet uitgeput en ik wou zo graag slapen maar dat kon ik niet. Iedere keer als ik mijn ogen dicht deed zag ik de gynaecoloog trekken, trekken en trekken. Als ik mijn ogen sloot voelde ik de paniek alweer opkomen. Overdag is dit naar maar vooral de nachten waren vreselijk. Kay ging iedere avond rond een uur of 10 naar huis om te slapen en was er ’s morgens om half 9 weer. Er was geen ruimte op de kamer om te blijven slapen en ook al was die er wel geweest dan was het nog beter voor hem om naar huis te gaan. Hij moest ook echt even bijtanken want natuurlijk was het voor mij zwaar maar voor Kay net zo goed. Je vrouw dit allemaal moeten zien doorstaan en er zelf niks aan kunnen doen. Daarnaast zorgde hij overdag zoveel mogelijk voor Flynn. Hij verschoonde Flynns luier en legde hem aan mijn borst. Ook hielp hij met kolven en zorgde hij ervoor dat ik at want ik had totaal geen eetlust en lag alleen maar met mijn ogen op half 7 om me heen te koekeloeren. Daarnaast moest hij Flynn aangeven, geboortekaartjes regelen en iedereen op de hoogte houden over alles.

Ik heb 3 nachten lang wakker gelegen en gehuild. Vrijdag op zaterdagnacht heb ik geslapen en daarna woensdag op donderdag nacht pas weer. Af en toe viel ik een uurtje of een half uurtje in slaap maar schrok ik weer huilend wakker. Of door een nachtmerrie of doordat Flynn huilde. Ik voelde me zo machteloos. Als Flynn begon te huilen moest ik op de knop drukken zodat de verpleegkundige kwam om hem te helpen. Soms duurde dit wel 10 tot 15 minuten en lag ik maar naar hem te kijken, probeerde ik een liedje voor hem te zingen en hield ik zijn handje vast. Ik kon nog geen centimeter verplaatsen in bed zo zwak was ik dus Flynn helpen kon ik niet.

Je hebt geen idee wat dat psychisch met je doet als nieuwe moeder. Ik voelde me zo verschrikkelijk, zo minderwaardig. Je baby huilt en jij kan niks. Ik kon hem niet optillen, zelf verschonen of bij me tillen. Ik lag in bed en deed heel hard mijn best om positief te blijven en me te realiseren dat de bevalling voorbij was en dat het nu alleen maar beter kon gaan. Maar wat moeilijk was het. Het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt.

Bloedtransfusie

Maar ik voelde me maar niet beter worden. Uiteindelijk werd op dinsdag besloten dat ik een bloedtransfusie zou krijgen. Ik had behoorlijk wat bloed verloren tijdens de bevalling en de operatie en mijn ijzergehalte was zo laag dat dit weken tot maanden kon duren voor mijn lichaam dit zelf op zou lossen. Ik kreeg een aantal zakken bloed toegediend en een paar uurtjes later begon ik me al beter te voelen. Ik kon mijn ogen weer wat beter open houden en ik ben die avond gaan douchen. Zo ontzettend fijn, wat knapt een mens daar van op!

Met Flynn ging het op dinsdag ook een heel stuk beter. Zijn infuusje mocht uit, de plakkertjes van zijn borst en hij mocht in een gewoon wiegje bij me liggen. Kay deed Flynn voor het eerst kleertjes aan (♥) en Flynn wordt officieel ‘ontslagen’ uit het ziekenhuis. Maar omdat ik moet blijven blijft hij natuurlijk ook nog!

Stuitje gebroken/gekneusd

Ik begrijp maar niet waarom ik zoveel pijn blijf houden en ik vraag me af wat ik nou daadwerkelijk voel. Mijn buik doet vreselijk pijn van het enorme drukken en duwen er op tijdens en na de bevalling (om mijn placenta er uit te krijgen) maar dat kan ik wel hebben. Het zijn niet mijn hechtingen waar ik pijn aan heb, het lijkt meer richting mijn onderrug te gaan. De gynaecoloog komt nog even kijken hoe het met me gaat (hij noemt me de vrouw met zo ontzettend veel pech!!) en hij geeft aan dat hij denkt dat er iets niet goed is met mijn stuitje. Hier had ik zelf NOOIT aan gedacht, wie denkt er nou dat je iets met je stuitje kan krijgen n.a.v. een bevalling maar het blijkt dus iets te zijn wat veel voorkomt bij een vacuüm bevalling! Door de ontzettende kracht waarmee er getrokken wordt kan het zo zijn dat je stuitje ontwricht raakt of zelfs kan breken. Fijn, hoera, eindelijk goed nieuws!!!!!!! Gelukkig blijkt dit nu mee te vallen. Ik zou nog wel een half jaar last kunnen hebben maar na een maand of 2.5 heb ik er nog amper last van. Lang zitten op een harde stoel gaat nog steeds niet lang maar als dat het enige is prijs ik mezelf gelukkig ;-)!

Eindelijk naar huis

Het is nog even de vraag maar woensdagmiddag mag ik dan toch naar huis. Ik realiseer me dat het lastig gaat worden thuis zonder alle hulp van het ziekenhuis, een toilet boven en iemand de 24 uur per dag voor Flynn zorgt maar ik heb Kay en we krijgen kraamhulp. Het komt goed dat weet ik zeker.

En dat komt het natuurlijk ook!

Tijdens de eerste dagen thuis krabbel ik verrassend snel weer op. Ik blijf pijn houden, soms heb ik nu na 4 maanden nog last van mijn buik en stuitje, en ik blijf moe maar wat wil je. Dat is niet gek natuurlijk! Maar ik kan na een week eindelijk Flynn zelf een schone luier aan doen en dat is echt zo’n geweldig moment. Helaas gaat plassen heel moeilijk en blijk ik toch nog een fikse blaasontsteking overgehouden te hebben aan het hele catheter avontuur maar ach, dat overkomen we ook wel weer ;p!

Ik heb er nog over nagedacht om psychische hulp te zoeken maar ik denk dat het niet nodig is. Ik ken mezelf heel erg goed en nu 4 maanden later blijkt ook wel dat het niet nodig is geweest. Nachtmerries over de bevalling heb ik niet meer, ik kan er nog wel eens verdrietig om zijn maar de grootste angst is gelukkig weg.

Het was echt de zwaarste periode uit mijn leven die ik hopelijk nooit meer over hoef te doen maar als ik dan Flynn in mijn armen hou en zie hoe gezond en gelukkig hij is, is dit het natuurlijk allemaal zo waard geweest. Ik hou met iedere cel uit mijn lichaam van dat kleine jongetje en hoe verschrikkelijk het ook was, ik zou het zo weer overdoen voor hem. Het is bizar hoeveel je van je kind houdt.

Maar zoals ik al eerder zei, het cliché dat je je hele bevalling vergeet zodra je je kind ziet.. Dat ging voor mij niet op ;-)!

handtekening rosie

Gerelateerde artikelen

43 reacties

  • Reageren
    chucky1012
    2 februari 2016

    Prachtig geschreven!
    Fijn dat jij je verhaal verteld hebt en dit zal andere vrouwen zeker helpen die misschien ook iets hiervan herkennen die geen fijne herinneringen hadden tijdens een bevalling.
    Ik hoop dat het nu veel beter met je gaat want zoiets gun je niemand….

    Xoxo

  • Reageren
    Milou
    2 februari 2016

    Jeetje wat heftig allemaal zeg. Die eerste dagen moeten echt verschrikkelijk geweest zijn als ik het allemaal zo lees. Gelukkig ben je daarna nog wel snel opgeknapt, maar toch. Uiteraard is het het allemaal waard geweest maar daar had je op dat moment weinig aan. Gelukkig is alles goed gekomen!

  • Reageren
    love367
    2 februari 2016

    Oh wat erg allemaal wat je meegemaakt hebt. Zo veel dingen in zo weinig dagen. Heftig, dat is wat ik lees.
    Snap goed dat dit goed verwerkt moet worden. En je dit niet allemaal even verteld.
    Ben blij om te lezen dat het met jou en Flynn goed gaat.

  • Reageren
    Dorien
    2 februari 2016

    Lieve Rosie, wat is jouw verhaal heftig. Bevallen is geen pretje, maar bij jou heeft het echt niet mee gezeten. Wat mooi dat je dit zo open en eerlijk met ons deelt. Gelukkig is alles nu goed en kunnen jullie met z’n drietjes lekker genieten!

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Dankjewel! Ja dat doen we zeker! :) <3

  • Reageren
    Josianne
    2 februari 2016

    Wat een verhaal Rosie, ik kan me nog niet eens half zo goed als jij inbeelden hoe dit voor je is geweest. Ik ben blij dat je nu weer goed bent opgeknapt en echt kunt genieten van Flynn!

  • Reageren
    Rosanne
    2 februari 2016

    Wow, wat een heftig verhaal. Wat moet dit aangrijpend zijn geweest, zo moeilijk. Jemig. Wat goed dat je er inmiddels zo bovenop geklommen bent, power!

  • Reageren
    Lieke
    2 februari 2016

    Wat een indrukwekkend verhaal! Jeetje, wat knap van je dat je er zo goed doorheen ben gekomen!

  • Reageren
    Annagreet
    2 februari 2016

    Wauw, wat heb jij wat meegemaakt. Ik was nog van plan om op je bevallingsverhaal te reageren, maar nu hierbij.

    Wat ontzettend knap dat jij dit allemaal durfde te vertellen. Ik heb met tranen in mijn ogen je bevallingsverhaal gelezen.

    Wel ontzettend fijn dat het nu beter gaat en dat je het langzaam een plekje geeft. Ik wens jou en jouw gezinnetje heel veel hoop, liefde en gezondheid toe!

  • Reageren
    Olga
    2 februari 2016

    Ik vind het heel erg om te lezen wat je mee hebt moeten maken. Je kindje met een wond en jij ook in de kreukels. Vind het heel naar dat ze je zo hebben laten wachten en niet verschoond hebben toen je klaar was. Het is niet met opzet gebeurd, maar ik kan niet nalaten te zeggen dat ik het wel heel slordig vind. Dit gun je niemand. Ik wens je toch nog veel kracht toe bij het verwerken van alle kleine dingen en mocht het ooit wel nodig zijn: schaam je niet om een keer met iemand te praten. Al is het eenmalig. X

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Het zal inderdaad niet met opzet gebeurd zijn maar juist dat soort dingen kunnen je zo goed doen als dat gewoon allemaal netjes gebeurd! En daar zou ik me zeker niet voor schamen :)! Ik denk juist omdat ik zelf ook in het vak zit dat die drempel voor mij lager is. Ik weet hoe belangrijk het kan zijn :)!! Liefs X

  • Reageren
    Margot
    2 februari 2016

    Oh pff, ook dit deel is heftig! Goed om te elzen dat het inmiddels wel beter met je gaat en dat je het allemaal goed kan verwerken. Sterkte in in geval nog!

  • Reageren
    Drie
    2 februari 2016

    Wat een heftig verhaal en wat knap dat je dat zo kunt opschrijven. Na een niet al te makkelijke zwangerschap ook nog eens een zware bevalling en eerste kraamweek. Echt respect hoe je hiermee omgaat. Maar wat heb je er een mooi zoontje voor terug gekregen.
    Wat ik me wel afvraag: als je ooit voor een tweede kindje wilt gaan, durf je dan wel weer op de natuurlijke manier te bevallen? Zoiets blijft je hele leven bij je denk ik.

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Jawel. Zoals ik er nu over nadenk kijk ik meer op tegen een volgende zwangerschap dan een bevalling. 9 maanden vreselijk voelen of 3 dagen hel.. ;-)! EN ik denk: zo erg als dat het nu was kan het toch niet weer worden..!! Al is dat naïef want erger kan altijd natuurlijk maar ik probeer graag positief te denken!

  • Reageren
    Nina
    2 februari 2016

    Pff, heb met tranen in mijn ogen dit verhaal gelezen (ik ben bijna uitgerekend, lekker slim ook van me…) Wat moet jij door een hel zijn gegaan! Ik hoop echt dat je er helemaal bovenop komt en ik vind het super dapper dat je dit deelt met je lezers.

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Komt vast hartstikke goed bij jou meid! :) Heel veel succes! En dankjewel voor je lieve woorden <3!

  • Reageren
    Anneleen
    2 februari 2016

    Lijkt me een vreselijke ervaring… Gelukkig was alles in orde met jullie lieve Flynn en ben jij ook helemaal goed hersteld! Die fouten die ze in het ziekenhuis gemaakt hebben, vind ik toch wel schandalig. Ik kan me niet voorstellen dat je een pas bevallen vrouw in haar vieze kleren laat zitten?! En dat ze een katheter vergeten in te brengen? Hier zou ik dan weer heel kwaad om worden…

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Stom he! Ik was ook vreselijk kwaad.. Maar ja :)! Gebeurd is gebeurd! Hopelijk gaat het een volgende keer een stuk makkelijker ;-)! XX

  • Reageren
    Romy
    2 februari 2016

    Jij hebt het echt niet getroffen zeg, wat een nare nasleep van de bevalling. Ik kan me zo goed voorstellen dat je daar nog nachtmerries van hebt gehad. Natuurlijk ben je stapelgek op je kind maar dat neemt niet weg dat het wel heftig was allemaal. Fijn dat het nu beter gaat!

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Precies dat! Het houden van je kind heeft niks te maken met hoe alles gegaan is en hoe dat je achtervolgd! XX

  • Reageren
    Jess
    2 februari 2016

    Pfff ik vond mijn herstel al moeilijk. Die blaasproblemen heb ik ook gehad. Ik voel ng steeds niet dat ik moet plassen. Ik voel men litteken trekken als die heel vol zit, gelukkig kan ik het wel ophouden. Ik heb ook momenten gehad dat de vroedvrouw pas 30 min later kwam en Ellie huilde van de honger. Machteloos voel je je dan. Zou eigenlijk niet mogen. Ik heb het ng altijd niet helemaal een plaats gegeven. knap van je!

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Hai Jess,
      Herstel kun je echt niet met elkaar vergelijken hoor! Jij zal het ook heel lastig hebben gehad, daar doet mijn verhaal natuurlijk niks aan af! Vervelend zeg dat je nog steeds last hebt van je blaas :(! En dat machteloze gevoel is echt ver-schrik-ke-lijk! Ik hoop voor je dat je het snel een plekje kan geven <3!

  • Reageren
    Femke
    2 februari 2016

    Gelukkig dat je het nu wel een plekje hebt kunnen geven zeg.. Het klinkt zo ontzettend naar en vreselijk… Wat ben jij dapper geweest!! <3 Jullie hebben inderdaad een prachtig kindje gekregen Roos <3

  • Reageren
    Daniëlle
    2 februari 2016

    Jeetje joh, wat akelig allemaal zeg! Heel heftig! Gelukkig kunnen jullie nu lekker genieten met zijn drietjes!

  • Reageren
    Elisa
    2 februari 2016

    Hoi lieve Rosanne,
    Ik schrik wel echt van je verhaal. Ik heb ook net pas je bevallingsverhaal gelezen. Ik volg je al langere tijd maar die was me even ontgaan.
    Je hebt echt een verschrikking moeten doorstaan. Vreselijk vind ik dat voor je.
    Ik heb 5 maanden geleden ook een kindje gekregen, een meisje :) via een natuurlijke keizersnede. Ze lag in stuit en na een mislukte draaipoging mocht ik kiezen tussen een stuitbevalling of een keizersnede. Ik ben zo blij met mijn beslissing. Het ging zo voorspoedig en fijn allemaal.
    Ik hoop voor je dat alle nare herinneringen en gevoelens steeds meer een plekje mogen krijgen. Het is gelukkig allemaal niet voor niets geweest.
    Liefs

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Hai Elisa,
      Dankjewel voor je lieve woorden! Wat fijn dat je zo goed kan terug kijken op je bevalling! Dat lijkt me heerlijk :) Ik ga er gewoon vanuit dat ik dat bij een volgend kindje wel ga krijgen ;-)! Veel liefs X

  • Reageren
    Sabine
    2 februari 2016

    Jeetje, wat een heftig verhaal zeg. Ik vind het ontzettend dapper en knap van je dat je het met ons gedeeld heb en ook dat je zo positief gebleven bent! Ik had altijd het idee dat een bevalling alleen heel naar was op het moment zelf, maar nu ik dit lees besef ik pas dat er veel meer bij komt/kan komen kijken. Dit heeft mij oprecht een heel nieuw niveau van respect voor moeders gegeven.

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Dankjewel Sabine! Ik begrijp wat je bedoeld met dat je denkt dat het alleen op het moment zelf vreselijk is. Wat de pijn betreft voel ik dat wel zo. De pijn is op dat moment echt echt echt afschuwelijk maar dat ben ik inmiddels alweer zo vergeten. Het is vooral dat ik zo bang was om dood te gaan wat me nog wakker houdt s’nachts. Die angst heb ik soms nog zo levendig in mij.

  • Reageren
    Jose
    2 februari 2016

    Ik ben sprakeloos…. Wat heb je een heftige bevalling gehad & wat waren de dagen erna ook zuur! Ik heb slechts 1 opmerking: Wat ben je sterk!!! <3
    Ik hoop dat je emotioneel ook snel hersteld en dat je in de toekomst wel een nieuwe zwangerschap en bijbehorende bevalling aan durft te gaan. Ik gun jullie een prachtig, groot gezinnetje!

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Dankjewel lieve Jose, dat hoop ik ook. Maar ik kan er al langzaam aan weer aan denken dus ik weet zeker dat dat goed komt :)! Liefs <3!

  • Reageren
    Jose
    2 februari 2016

    Ik ben sprakeloos…. Wat heb je een heftige bevalling gehad & wat waren de dagen erna ook zuur! Ik heb slechts 1 opmerking: Wat ben je sterk!!! <3
    Ik hoop dat je emotioneel ook snel hersteld en dat je in de toekomst wel een nieuwe zwangerschap en bijbehorende bevalling aan durft te gaan. Ik gun jullie een prachtig, groot gezinnetje!

  • Reageren
    Nal
    2 februari 2016

    Met tranen in mijn ogen ,die vervolgens van mijn wangen stroomden, heb ik je verhalen gelezen. Ik heb zelf ook geen makkelijke bevalling en de dagen erna dus ik vond het heel herkenbaar. Vooral hoe machteloos je je kan voelen..je kind huilt en jij moet op een knopje drukken zodat iemand jouw kindje kan troosten vreselijk is dat!

    Ik vond het heel bijzonder om jou verhaal te lezen! En heel knap hoe je ermee om gaat!
    Positive thinking!!!

    • Reageren
      Roos
      3 februari 2016

      Ach Nal, het was niet mijn bedoeling om mensen aan het huilen te maken!! Vreselijk is dat he om anderen voor je kindje te moeten laten zorgen :(! En dankjewel voor je lieve woorden, doet me goed! Veel liefs! X

  • Reageren
    Inge
    3 februari 2016

    Heftig om dit allemaal mee te maken! Gelukkig krijgt het steeds meer een plekje. Dit gun je natuurlijk niemand. Sterkte nog! Geniet van je gezinnetje!

  • Reageren
    Isabel Cristina
    3 februari 2016

    Jeetje wat heftig! Heb net beide verhalen gelezen! Fijn dat alles goed gaat met jou en Flynn maar wat was het afzien. Ik hoop dat je de bevalling en de dagen erna een plekje kan geven, je hebt het in ieder geval ontzettend goed gedaan! X

  • Reageren
    Melle
    3 februari 2016

    Je verhaal van de bevalling en deze post van de dagen daarna hebben me echt diep geraakt. Wat heftig allemaal en wat ontzettend knap dat je dat met ons deelt en zo uit dit hele verhaal bent gekomen. Je bent echt onwijs sterk! Zo bewonderingswaardig! Xx

  • Reageren
    Nynke
    3 februari 2016

    Sowieso geloof ik er niks van dat je je bevalling spontaan vergeet zodra je je kindje in je armen hebt (en ik had, afgezien van de placenta die ook niet echt los wilde laten maar het geluk net op tijd toch deed en en behoorlijke ruptuur echt een bevalling uit het boekje), maar wat jij hebt meegemaakt..
    Het beeld van je kleintje met een wond op zijn hoofdje, dat doet me echt pijn..
    Gelukkig gaat het nu een stuk beter met je. Ik denk dat dat je er nu posts over kunt schrijven al wel een teken is dat je het ‘een plekje kunt geven’, het kunt gaan verwerken. En lekker genieten van die kleine hummel!

  • Reageren
    Jeske
    10 februari 2016

    Tranen in mijn ogen kreeg ik… Die dagen erna zijn zo heftig. Zelfs als je een ‘normale’ bevalling gehad hebt. Dit is wel een hele fijne manier om het te verwerken. Juist er over praten helpt enorm. Hoe raar het ook klinkt, maar ik vond mijn bevallingen de mooiste dagen uit mijn leven. Denk eraan terug met een enorm fijn gevoel. Ik hoop dat dit jou ook ooit nog gegund is. En nu lekker genieten van z’n eerste hapjes ;-) x Jess
    (ps. mocht je het leuk vinden: http://demamacompany.nl/streeploze-ramen/ hier staat het verhaal van de geboorte van mijn jongste dochter waarbij de oudste heeft helpen doorknippen van de navelstreng!)

  • Reageren
    Jeske
    10 februari 2016

    Tranen in mijn ogen kreeg ik… Die dagen erna zijn zo heftig. Zelfs als je een ‘normale’ bevalling gehad hebt. Dit is wel een hele fijne manier om het te verwerken. Juist er over praten helpt enorm. Hoe raar het ook klinkt, maar ik vond mijn bevallingen de mooiste dagen uit mijn leven. Denk eraan terug met een enorm fijn gevoel. Ik hoop dat dit jou ook ooit nog gegund is. En nu lekker genieten van z’n eerste hapjes ;-) x Jess

  • Reageren
    Rosalie
    10 februari 2016

    Jeetje wat een heftig verhaal! Ik heb je bevallingsverhaal gelezen en dat vond ik al zo super heftig. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat het in dit verslag alweer veel eerder beter zou gaan. Maar zelfs ná de bevalling is er nog heel veel gebeurd en heel veel fout gegaan! Ik vind het echt echt mega slordig. Ik weet dat ze tegenwoordig veel bezuinigingen doen en dus ook in de zorg waardoor deze dingen meer gebeurden, maar dat is toch schandalig?! Ik vind het echt heel erg dat ze je in dezelfde kleding hebben laten liggen en dan ook nog die fout met die katheter!! (Ja ja we halen je zo uit bed)….. Geen woorden voor. En dan ook nog eens je stuitje gekneusd. Sjonge jonge… Maar wat fijn dat Kay (althans zo klinkt hij) zo lief en hulpzaam is!! Een dikke pluim voor mannen zoals hem (ik heb zelf ook zo’n man die zulke dingen zou doen en dat is zó fijn). Maar zoals al vaker gezegd: wat ben je sterk!! En ik gun het je van harte dat hij zo’n makkelijke baby blijft zijn en een lief kind wordt.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge