Parijs

Parijs

Niet alleen Parijs maar heel Europa staat op zijn kop sinds vrijdagavond. Hoopte ik vrijdagavond nog, toen ik op tijd onder de wol kroop, dat het ‘nog mee zou vallen’, werd ik zaterdagmorgen wakker met het verschrikkelijke nieuws van de 128 doden en evenveel zwaargewonden. Een nachtmerrie. Ik neem Flynn in mijn armen, leg hem met zijn kleine lichaampje warm tegen het mijne en voed hem in bed terwijl ik zijn lieve hoofdje streel. Hij kijkt me aan mijn zijn onschuldige ogen en het enige wat ik denk is hoeveel kindjes hun papa of mama moeten missen na deze nacht. Hoeveel ouders hun kinderen verloren zijn, hoeveel mensen hun geliefden zijn kwijtgeraakt door deze monsters.

Monsters. Monsters met Kalashnikovs die vrijdagavond niet alleen zoveel mensen van het leven beroofden maar ook duizenden harten hebben gebroken.

Kleine Flynn, in wat voor wereld leven we.

De beelden van mensen die uit het theater rennen, van mensen die uit het raam hangen om aan de beesten met kalashnikovs te ontkomen, ik denk niet dat ik ze ooit zal vergeten. Parijs, het Parijs waar ik een half jaar geleden met Josianne een heerlijke week beleefde. Waar we rondzwalkten door de prachtige wijken, aten in kleine bistro’s, waar ik breed lachend een selfie maakte bij de Eiffeltoren..

Het komt dichtbij, heel dichtbij.

Steunbetuigingen op Facebook en Instagram stromen binnen. Er wordt massaal getweet, foto’s op instagram geplaatst met #prayforparis en duizenden mensen veranderen hun Facebook foto in een foto van de Franse vlag. Op de één of andere manier voelt dat goed, je weet dat je niks kan doen maar om op deze manier je steun te betuigen voelt goed.

Maar. Als ik rondscrol op mijn Instagram kom ik al snel de eerste verschrikkelijke reacties tegen onder de steunbetuigingen aan Parijs van bekende bloggers.

‘Het boeit me niet wat er in Parijs is gebeurd, iedere dag sterven er honderden mensen in Palestina en daar hoor je nooit iemand over!!’ En dit zijn nog de netjes verwoorde reacties, de verschrikkelijke scheldwoorden en doodwensen heb ik er maar even uit gelaten.

Bizar vind ik dit soort reacties. BIZAR. Meestal zijn dit reacties van jonge jongens/meisjes, onder de 20, die compleet uit hun dak gaan op social media. Allereerst begrijp ik niet hoe ze er bij komen dat je daar nooit iemand over hoort, het is zo’n beetje dagelijks in het nieuws! En ten tweede: het maakt me zo boos.

ZO enorm boos. Het ene sterfgeval is niet erger dan het andere sterfgeval. Ieder mens is er één en de dood van de ene is niet erger of minder erg dan het andere. Dat je je steun betuigt aan de slachtoffers van Parijs wil niet zeggen dat we niet meeleven met wat er in andere landen gebeurd. Het is geen ‘wedstrijdje’ wie het ‘zieligst’ is?

Maar Parijs.. Parijs komt dichtbij. Frankrijk is het land waar ik vroeger met mijn ouders op vakantie naar toe ging. Met mijn zussen op de achterbank, op naar de camping in Frankrijk. Parijs is de stad waar ik weekendjes heen ging met mijn zussen, waar ik afgelopen jaar nog was. Parijs is letterlijk dichtbij, misschien dat het daardoor anders voelt. Syrie, Palestina, Afganistan, het is allemaal meer een ver-van-je-bed-show. Frankrijk is een land waar wij ons als Nederland mee kunnen identificeren, waar je bijna allemaal wel eens geweest bent, waar misschien wel familie woont. Landen in het verre oosten zijn dat niet (of minder).

Dit maakt het niet minder erg wat daar gebeurd, maar dit komt letterlijk heel dichtbij en de angst dat dit iets voor ons als Nederlanders gaat betekenen zit er goed in. En laten we eerlijk zijn, als het om je eigen hachje gaat wordt je een stuk banger dan wanneer er dingen gebeuren tienduizenden kilometers hier vandaan.

Die verschrikkelijke reacties worden gelukkig overschaduwd door de geweldige reacties van de meeste mensen. Taxi chauffeurs in Parijs die kostenloos zoveel mogelijk mensen veilig thuis brachten, mensen die hun huis openden voor alle slachtoffers. Er werd zelfs een hashtag gemaakt (#porteouverte) zodat mensen via Social Media snel een veilig plekje zouden kunnen vinden bij compleet vreemden. Een man die met een piano achter zijn fiets naar de plek rijdt waar zoveel mensen stierven en Imagine van John Lennon speelt.

Tekenen van menselijkheid, tekenen van de normale mens die in vrede wil leven met elkaar. Tekenen van liefde.

Het zijn kleine tekenen van liefde maar deze zijn oh zo belangrijk in deze tijd. De tijd waarin angst de boventoon voert, precies wat IS wil. We minderheden, religies of vluchtelingen de schuld geven van dit soort verschrikkelijke daden. Laten we ons goed realiseren dat dit soort terrorisme niks te maken heeft met geloof. En laten we ons realiseren dat dit nou juist het gevaar is waar de vluchtelingen voor vluchten! Dit is de tijd dat we juist moeten proberen ons niet door angst te laten leiden maar door liefde. Kwaad met kwaad bestrijden zal nooit werken. Wat je aandacht geeft groeit is het gezegde en in deze kwestie vind ik dit zo waar. Kwaad groeit van kwaad, liefde groeit van liefde.

Er is ZOVEEL meer liefde in de wereld dan dat er kwaad is en laten we die liefde nou voeden. De liefde die je ziet in de kleine dingen. In de mantelzorger die wekelijks naar die oude dame gaat om voor haar te koken, de liefde die je op Schiphol voelt tussen alle mensen die elkaar verschrikkelijk gemist hebben. De kleine acts of kindness. Het helpen van een vrouw om haar kinderwagen in de trein te krijgen, de hond uitlaten omdat de buurman druk is of het doen van boodschappen voor je oma. Dingen die dagelijks op grote, wat zeg ik, massale schaal gebeuren. Blijf deze liefde voelen, voeden en aandacht geven en laat angst en kwaad niet overheersen.

Laten we proberen het goed te hebben met elkaar. Als iedereen goed is voor zijn/haar cirkeltje (familie, vrienden, gemeenschap, dorp of stad) zou de hele wereld er een heel stuk beter uit zien.

Dit pure kwaad is misschien niet direct met dit soort kleine dingen te bestrijden maar ik weiger mijn leven te laten beheersen door de angst die deze monsters zaaien.

Zoals ik al op mijn Instagram plaatste:

Schermafbeelding 2015-11-15 om 17.30.38

#prayforworldpeace

handtekening rosie

Gerelateerde artikelen

18 reacties

  • Reageren
    Simpel, met een snufje liefde
    16 november 2015

    Goed geschreven, helemaal waar!

  • Reageren
    Frauke
    16 november 2015

    Wat mooi geschreven en alles wat je zegt is zo ontzéttend waar! Ik bevraag me ook regelmatig in wat voor wereld we leven, het is vreselijk dat mensen opgroeien op plaatsen waar dit dagelijkse realiteit is enerzijds maar anderzijds is het inderdaad erg beangstigend dat het nu zo dichtbij komt. Maar het enige wat we kunnen doen is niét bang zijn, echt, want angst is een slechte raadgever. De kans is niet groter geworden dat het jou overkomt en die onmensen willen alleen maar paniek zaaien. Beter zijn we extra lief en tolerant tegenover iédereen, want niemand verdient dit onrecht! X

    • Reageren
      Roos
      16 november 2015

      Helemaal mee eens Frauke! <3

  • Reageren
    Janine
    16 november 2015

    Wauw, ZO MEE EENS!

  • Reageren
    Melle
    16 november 2015

    Wauw. Zo mooi! Echt. Ik kan het eigenlijk niet in woorden uitdrukken. Zo mooi verwoord, zo goed uitgelegd. Dankjewel :)

  • Reageren
    Michelle
    16 november 2015

    Wat heb je dit mooi beschreven..

  • Reageren
    kim
    16 november 2015

    Wat schrijf je prachtig <3

  • Reageren
    Simone
    16 november 2015

    Prachtig geschreven. Ik kan mij er alleen maar volledig bij aansluiten.

  • Reageren
    Sanne
    16 november 2015

    WAUW ! Dat is het enige wat ik kan zeggen. Ik reageer normaal nooit op je artikelen, maar volg al een tijdje je blog en ik vind het geweldig. Wat is DIT mooi geschreven, echt wauw Rosanne. Ik had gewoon kippevel terwijl ik dit las, echt heel erg goed geschreven en o zo waar..

    • Reageren
      Roos
      16 november 2015

      Dankjewel Sanne, wat ontzettend lief! <3

  • Reageren
    Mama van Vesper
    16 november 2015

    het is gewoon verschrikkelijk! Geen woorden voor!

  • Reageren
    Femke
    16 november 2015

    Wauw, mijn complimenten over hoe je dit hebt verwoord! Ik ben het compleet met je eens. Zoiets verschrikkelijks, ik heb er gewoonweg geen woorden voor…

  • Reageren
    Hanna @ eenbezigbijtje
    16 november 2015

    Je hebt het mooi kunnen verwoorden. Het is zo verschrikkelijk..

  • Reageren
    Linda
    17 november 2015

    Dit zou iedereen moeten lezen…….wat heb je dit mooi geschreven…

  • Reageren
    Rosalie
    17 november 2015

    Hey Rosie,
    Dit heb je heel goed verwoord!! Zo is het precies!! Wat een onzin dat het “niet belangrijk is wat er in Parijs is gebeurd aangezien er elke dag honderden mensen sterven in derdewereldlanden waar je nooit wat over hoort.” Ik heb die reacties ook veel voorbij zien komen. Inderdaad dat is niet eens waar en ten tweede waarom zou dit in Parijs dan minder belangrijk of verschrikkelijk zijn?! Echt goed verwoord! Iedereen zou dit moeten lezen. Misschien ga ik het wel op mijn Facebook plaatsen.

  • Reageren
    chucky1012
    17 november 2015

    Prachtig geschreven!

  • Reageren
    Anneloes
    17 november 2015

    Ik wou toch nog even reageren. Ik had de blog al gelezen, maar wist niet goed wat ik kom reageren.
    Wat een verschrikkelijk drama is het!
    Ik kan me heel goed voorstellen dat je je meer identificeert met Parijs, het is zo dichtbij! Ikzelf identificeer me niet echt met Parijs, of ik moet zeggen niet meer met Parijs dan met Syrië, Irak of Palestina. Ik identificeer me meer met andere mensen in het algemeen denk ik. Het is altijd verschrikkelijk als onschuldige mensen sterven, zomaar. Het is inderdaad geen wedstrijdje wie het zieligst is..
    Het is wel echt naar hoe sommige mensen reageren. Net of het minder erg is in Parijs omdat er één keer 200 mensen sterven ipv elke dag. Ik kan me er anderzijds ook wel in vinden, die opmerkingen. Ik vind het persoonlijk heel jammer dat er een minuut stilte was voor Parijs en niet bijv voor alle slachtoffers van IS. Desalnietemin ben ik wel stil geweest, om te bedenken en te bidden voor alle nabestaanden.

  • Reageren
    Erica
    17 november 2015

    Mooi verhaal. Het verwoordt veel van wat ik ook denk.
    Het heef mij ook gestoord dat mensen over andere plekken beginnen.
    Als je op een eerbetoon bent, wat dan ook is, ga je ook niet alle andere nare dingen erbij halen die elders ook gebeurd zijn. Dan kun je 24 uur per dag daarmee bezig zijn, continu. Omdat er continu overal op de planeet wel iets gebeurt. Als je dit eerbetoon aan deze slachtoffers niet begrijpt, dan heb je de essentie niet begrepen.In Libanon eren de Libanezen hun slachtoffers, Im Frankrijk eren de Fransen en in dit geval Europa hun slachtoffers.dat is gewoon logica.dat heeft inderdaad niets te maken met het feit dat we het hier niet erg vinden wat elders gebeurt. Ik kan ook met tranen in de ogen slachtoffers in waar dan ook betreuren. Het wordt zo’n zinloze discussie……..het voegt niets toe, lost niets op…….inderdaad lief zijn voor elkaar, de kleine dingen eren ! Kleine gebaren waarderen ! Dat is 1 oplossing alvast !

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.