Positief opvoeden deel 3| Terrible two’s!

Het is al weer een tijd geleden dat ik deel 1 en deel 2 deelde met mijn kijk op positief opvoeden maar ik kreeg behoorlijk wat vraag naar een deel 3 nu we een jaar verder zijn en Flynn inmiddels niet anderhalf meer is maar al een flinke jongen van 2,5.

In deel 1 vertelde ik voornamelijk over hoe wat positief opvoeden voor ons betekent, hoe wij omgaan met regels en conseqent zijn in gedrag corrigeren en het gebruiken van bemoedigende taal. In deel 2 ga ik meer in op het leren omgaan met emoties, over het écht aandacht geven van je kind en hoe ik aankijk tegen risicovol spel.

Ik heb natuurlijk zelf mijn artikelen terug gelezen en ik ben stiekem best trots op deze blogs! Voor mijn gevoel heb ik echt heel duidelijk uitgelegd hoe wij er in staan en is hierin ook niet heel erg veel veranderd. Wat wél veranderd is is Flynn, mijn kleine anderhalf jaar oude snoetje is veranderd in een grote jongen die af en toe écht een grote boef is haha.

Wat is positief opvoeden voor mij?

Een kleine herhaling maar misschien wel fijn voor de volledigheid van dit artikel.

Ben jij zelf een vrolijk, positief en optimistisch mens? Dan zul je dit ook uitdragen richting je kinderen. Je kinderen leren door het voorbeeld wat jij ze geeft. Hoe jij in het leven staat, hoe jij dingen benaderd, hoe jij met andere mensen, emoties, je partner etc. omgaat. Alles wat jij doet heeft effect op je kind. Één van de belangrijke punten van positief opvoeden voor mij is dan ook dat je jezelf goed moet voelen. Tijd voor jezelf maakt, goed voor jezelf zorgt want hoe cliché het ook is: als jij goed in je vel zit ben je een veel leukere ouder. En dit is natuurlijk ook zo ontzettend logisch!

Ik zou mijzelf omschrijven als een positieve maar zeker consequente moeder. Flynn krijgt veel vrijheid maar ik vind bepaalde dingen heel erg belangrijk en we hebben bepaalde regels waaraan we ons behoren te houden. Kinderen vrij laten om zelf te spelen, oplossingen te bedenken, te laten klungelen, zelf die trap op te laten klimmen bij de glijbaan om ze het vertrouwen te geven wat ze zo verdienen.. Ik probeer dat allemaal heel erg te onthouden!

Toen kwamen de terrible two’s.

Nou, ik moet eerlijk zeggen dat die al wel een tijdje voor zijn tweede verjaardag kwamen ;-)! In ieder geval als het aankwam op nee zeggen. Wat hebben we al weer veel meegemaakt afgelopen jaar en wat doorloop je toch veel fase’s met elkaar.

Ik denk dat we nog vrij veel geluk hebben met hoe de terrible two’s aan ons voorbij lijken te gaan. Ik zal niet zeggen dat Flynn een engeltje is maar Flynn is over het algemeen een rustig en lief jongetje wat af en toe even flink de clown uit kan (en wil) hangen maar ook al heel goed weet wat wel en niet mag. Hij is geen ‘giller’ en echte driftbuien zijn op 1 hand te tellen. Ook is hij ontzettend sociaal en heel erg lief naar andere kindjes. Waar hij eerder nog wel eens ‘te’ lief was heeft hij het afgelopen jaar ook geleerd om voor zichzelf op te komen. Een mooie ontwikkeling vind ik! :) Wat bij ons de grootste struggle is geworden sinds zijn eerste verjaardag is eten en helaas is daar nog geen verandering in gekomen. Flynn eet ontzettend slecht en hij lijkt er steeds meer een strijd van te willen maken. Enorm lastig!

Het leren herkennen van emoties.

Schreef ik in deel 2 nog over dat het soms lastig is om met je 1jarige te communiceren over emoties weet Flynn nu al 4 emoties te benoemen. Blij, verdrietig, boos en druk. Ik vind dit zo knap!

Zoals ik al eerder schreef vind ik het heel erg belangrijk dat Flynn zijn emoties leert herkennen en leert dat deze er mogen zijn. Het feit dat hij nu zelf kan zeggen ‘mama, ik ben een beetje druk’ (wat voor hem betekent dat hij veel prikkels heeft ervaren) vind ik zo knap! En zo fijn ook om hier samen over te kunnen praten.

Het lastige is alleen wel dat hij soms wel 10x op een dag uit het niets zegt dat hij verdrietig is en hierbij ook non-verbaal een hele verdrietige houding aanneemt inclusief snikken en afhangende schoudertjes haha. Als ik vraag wat er aan de hand is is zijn standaard antwoord ‘ik weet het niet’.. En ik dus ook niet ;p! Ik wil hem dan serieus nemen omdat ik zijn gevoel wil erkennen maar soms denk ik ook: nu weeeet ik het wel hoor!! Haha!

Time-outs.

Die geven we ook nog steeds en werken als een tierelier! Veel mensen vinden time-outs en positief opvoeden niet samen gaan maar ik zeker wel. Zoals ik al eerder schreef:

Sommige mensen zien ‘straf’ geven als iets negatiefs, ik zie dat niet zo. Je kind heeft duidelijke regels nodig om zich veilig en geborgen te voelen. Door het hebben van regels biedt je JUIST duidelijkheid en dat is wat kinderen zo hard nodig hebben! Ik krijg soms het gevoel dat mensen denken dat hun kinderen alles van zichzelf maar moeten weten. Hoe weet een kind nou dat je niet mag slaan als een kind jouw speelgoed afpakt als het wel hun instinct is om dit te doen? JIJ bent er om je kind te leren wat sociaal acceptabel gedrag is.

En hier ben ik het nog steeds mee eens. Flynn kan inmiddels zelf al aangeven dat hij soms er nog niet klaar voor is om van de mat af te gaan omdat hij dan nog boos is. Hij mag mij dan zelf roepen als hij weer rustig is. Ik vind dat wij ook helemaal geen hele negatieve sfeer om die mat hebben hangen, hij zegt soms zelf dat hij wel even op de mat gaat zitten bijvoorbeeld. Ook merk ik dat hij soms gewoon even de tijd nodig heeft om zijn boosheid te verwerken. Even zelf uit het zicht gaan en hem bij mij laten komen en er dan over praten met elkaar werkt dan het beste.

Laatst was hij héél boos toen ik hem uit de auto haalde. Hij wou zelf uit de auto klimmen maar ik had dit niet in de gaten en tilde hem er al uit. Hij werd heel erg boos en begon met zijn armen te zwaaien waardoor hij mij (ik denk wel per ongeluk) sloeg. Als ik ERGENS boos om word.. Hij was boos, ik was boos. Ik had hem gelijk op de mat kunnen bonjouren maar ik besloot het even te laten en hem en zijn boosheid te negeren door te gaan beginnen met koken. Hij bleef zelf in de kamer en pakte al gauw een puzzel om mee te spelen. Na ruim een kwartier kwam hij bij mij en zei hij; ik kan weer lief zijn mama. Ikke niet boos meer.

Een constante afweging zoeken vind ik het tussen consequent gedrag belonen/bestraffen en soms dingen even te laten zijn zoals ze zijn en later het gesprek aan te gaan.

Relaxt en niet onzeker.

Ik zou mezelf ook omschrijven als een relaxte moeder. Ja ik ben consequent en ja ik vind bepaalde dingen heel belangrijk (‘MAG ik iets lekkers’, ‘dankjewel mama’ dat soort dingen) maar ik ben bijvoorbeeld totaal niet onzeker over het moederschap. Als ik sommige mommy’s online soms zie discussiëren over de kleinste dingen.. Ik kan heel moeilijk begrijpen dat mensen zich druk maken om die, in mijn ogen, onzinnige dingen. Ik doe het niet perfect maar niemand doet het perfect. Ik hou met heel mijn hart van Flynn en ik weet dat we ons best doen. Flynn is een gelukkig mannetje, wat willen we nog meer? :)

En zo gaan we lekker verder. Flynn wordt in september alweer 3 jongens, time flies when you’re having fun! ♥

Gerelateerde artikelen

1 reactie

  • Reageren
    Car
    26 juni 2018

    En heb je ook nog tips voor de terrible 2 buien haha. Mijn oudste zoontje is 2.5 en heeft me een fase op ’t moment! Slaan schoppen gillen. Geen idee waar het vandaan komt. Ik denk door tijdelijke veranderingen waar hij aan moet wennen. Hij moet op de trap zitten als hij ons of zijn broertje gaat slaan of schoppen maar hij vind dikke prima op de trap. Als ik naar ‘m toe kom om te praten en hij er af mag geeft ie me zo weer een pets. Denk dat ik’m gerust een uur kan laten zitten. Dus we zijn hard op zoek naar een manier om hier mee om te gaan. Lastig soms hoor!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge