Deze bijzondere tip maakte dat mijn kind zelf leerde spelen (na ALLES geprobeerd te hebben).

Na 4 jaar lang geen minuut met plezier zelf gespeeld te hebben veranderde dat van de één op de andere dag na een telefonisch gesprek met een kindercoach én een gesprek met mijn zoontje. Ik vertel je mijn verhaal!

Nooit zelf spelen. NOOIT.

Ik heb het al wel eens vaker laten vallen, zowel hier als op mijn Instagram, maar al van heel jongs af aan worstelen wij met het feit dat Flynn niet zelf wil en kan spelen.

Vaak krijg ik dan reacties van moeders met ‘mijn kind speelt ook niet graag zelf hoor, vaak een half uurtje en dan stopt hij alweer!’ of ‘ja mijn kind heeft ook een periode dat hij niet goed zelf speelt’. Soms kon ik dan wel gillen van frustratie. Mijn kind heeft namelijk nog nooit langer dan een paar minuten ergens zelf mee gespeeld en nee het is ook geen periode. Het is nooit anders geweest!

Ik kan je niet vertellen wat dat met je doet. Hoe hard mensen ook hun best doen om te begrijpen hoe het voelt, als je zelf een kind hebt wat goed speelt kun je het je bijna niet voorstellen. Iedere seconde van iedere minuut van iedere dag heb je je kind om je heen, vaak letterlijk hangend aan mijn been. De hele dag vraagt hij wat ik doe, waarom ik dat doe en waarom ik niet met hem speel. Als ik hem probeer uit te dagen tot spel wil hij dat alleen als ik met hem mee doe. Zo niet: dan wordt hij boos, verdrietig, gekwetst tot op het bot. Als hij bij mij aan tafel zit te kleien en ik bijvoorbeeld iets in mijn agenda opschrijf is het al niet goed genoeg. Mijn vingers moeten letterlijk de klei aanraken. Het is de gehele dag strijd. Spelen is iets geworden wat als straf voelt voor hem in plaats van iets wat super leuk moet zijn. Wat ik zelf ook ontzettend moeilijk vond was het gevoel dat je het nooit goed doet als moeder. Wat je ook doet, hoeveel je ook met hem speelt, zodra je iets anders gaat doen is alle tijd die je samen gespeeld hebt weer vergeten. Het is nooit genoeg en dat is zo ontzettend moeilijk.

Misschien voel je mijn frustratie tussen de regels door en ergens vind ik dat heel erg. Ik hou zielsveel van hem en hij is het leukste, liefste en meest sociale kind wat ik ken, maar je energielevel daalt en daalt en je tolerantie niveau ook. WAAROM ga je niet zelf spelen? WAAROM heb je altijd anderen nodig om te spelen? Want dat is het ‘m: samen spelen kan hij als de beste. Hij is super sociaal!

Jaren hoopte ik dat het wel zou verbeteren als hij wat ouder zou worden, hij meer vaardigheden zou leren, hij misschien ergens interesse in zou krijgen en zich daar helemaal op zou gaan storten maar dat gebeurde niet. Als ik er op terug kijk is het met Flynn ook nooit anders geweest. Ook als baby moesten wij, buiten het slapen om, altijd in de buurt zijn. In de box was het al snel huilen maar zette ik hem in de wipstoel bij mij als ik ging douchen, sporten of koken dan was het allemaal prima en was hij de meest blije baby die je je bedenken kan.

We probeerden alles.

Je krijgt natuurlijk van Jan en alleman advies. ‘Probeer ‘gewoon’ eens dit’ of ‘doe ‘gewoon’ eens dat!!’ Net alsof ik zelf niet uren gegoogled heb en alle truken uit mijn trukendoos gehaald heb ;-)! Het is natuurlijk ontzettend lief bedoelt maar de gemakkelijkheid waarmee dat soms gezegd werd zorgde alleen maar voor meer frustratie bij mij.

We probeerden namelijk alles. Veel speelgoed aanbieden of juist al het speelgoed weg halen zodat hij maar heel weinig keuzes hoefde te maken. Samen beginnen met iets en na een kwartiertje zeggen dat mama nu iets anders gaat doen en hij lekker zelf verder mag spelen. Een kookwekker zetten om af te bakenen hoeveel tijd hij zelf zou moeten spelen. Nieuw speelgoed aanbieden. Hem niet laten kiezen uit al zijn speelgoed maar alleen 2 opties bieden. Een geheel dagschema met pictogrammen waarop hij precies kon zien wanneer er wat van hem verwacht werd.

Niets hielp. Hij heeft gewoon geen interesse in speelgoed of spelen. Met andere kindjes of met papa & mama: GRAAG. Alleen? No way.

Je probeert de situatie te accepteren zoals die is.

En er zijn absoluut iets betere periodes en hele slechte periodes geweest. Ik vond het bijvoorbeeld ook best spannend om weer zwanger te zijn, als je super moe bent ook nog iedere seconde van de dag je kind moet vermaken.. Maar eigenlijk heeft de zwangerschap ons alleen maar heel erg goed gedaan. Flynn vindt het namelijk heerlijk om met mama op bed te liggen, filmpjes kijken, boekjes lezen, knuffelen en kletsen tegen zijn kleine broertje in mijn buik ;-)! Lucky me!

Ik besloot hulp in te schakelen.

Na de geboorte van Morris stond natuurlijk zijn hele leventje even helemaal op z’n kop en dat heeft best even tijd gekost voor alles weer rustig was. Toen de rust thuis eenmaal weer terug was begon ik steeds meer met mijn man te praten over of we eventueel niet eens met Flynn ‘moesten’. Het zelf spelen veranderde totaal niet en als je dan ook nog een baby te verzorgen hebt de hele dag is de tijd er gewoon he-le-maal niet meer om je kind de hele dag te vermaken.

Daarnaast begon ik mij ook een beetje zorgen te maken. Kinderen leren en ontwikkelen zich natuurlijk door spel. Ik weet dat Flynn super goed kan spelen, zo lang het maar met anderen is, maar toch was er iets in mij dat zei dat we er iets mee moesten. Helemaal niet groots of zwaar of omdat ik denk dat er iets mis is met hem maar wél om ons als ouders tips te geven om hem tot spel te krijgen.

Mensen hebben vaak heel veel moeite met het inschakelen van hulp omdat het voelt dat je het dan zelf niet aan kan of zelf iets fout doet of ‘faalt’ als ouder.. Voor mij voelde dit absoluut niet zo! Ik denk zelf dat het alleen maar goed is om aan de bel te trekken als je er zelf niet meer uitkomt en dat het aangeeft dat je dingen signaleert en een actieve houding hebt wat betreft de ontwikkeling van je kind.

Via Instagram kwam ik toen bij kindercoach Marijke terecht van Mijn kind en ik. Ik stuurde haar een berichtje, we maakten een telefonische afspraak en ik voelde gelijk een klik met haar. Ik vond Marijke super vriendelijk, totaal niet veroordelend en juist heel geruststellend.

En toen stelde ze die ene vraag.

Na een tijdje gepraat te hebben stelde ze deze vraag.. ‘Hoe is je bevalling van Flynn eigenlijk geweest?’ Het eerste wat ik dacht was: ‘heb je een uurtje?’ (humor is mijn afweermechanisme) en eigenlijk vond ik het ook een hele bijzondere vraag. Wat heeft de geboorte van Flynn nou te maken met het feit dat hij niet goed zelf kan spelen?

Al gauw vertelde ik haar over de vreselijke bevalling van Flynn en de nasleep die dat gehad heeft. Hoeveel verdriet ik gehad heb over wat er gebeurt is, over hoe vreselijk ik het vond dat ik zo zwak was dat ik de eerste weken niet zelf voor hem kon zorgen, over mijn therapie om alles te verwerken etc. etc. Toen vroeg Marijke mij: ‘heb je hier eigenlijk wel eens met Flynn over gepraat?’

‘Nee natuurlijk niet’ dacht ik toen. Hoe praat je hierover met een klein kindje, hij is al zo gevoelig en ik zou hem al helemaal niet verdrietig willen maken!

Marijke vertelde mij dat dat een heel goed idee zou kunnen zijn, om op een hele kinderlijke manier aan Flynn te vertellen hoe het ging toen hij geboren werd. Dat niet alles helemaal goed ging en dat de dokters mama beter moesten maken en dat we daarom niet zo veel samen konden zijn terwijl mama dat wel heel graag had gewild.

Het lijkt namelijk alsof Flynn onze constante nabijheid en een bepaalde bevestiging nodig heeft en dit kan er mee te maken hebben dat hij, doordat de bevalling zo zwaar was en hij de eerste dagen van zijn leven amper bij mij is geweest, daarvan iets opgeslagen heeft in zijn lijfje. Hij weet zelf ook niet waarom hij die constante drang voelt om dicht bij mij te zijn en niet tot spel komt, dit gebeurt voor hem ook in zijn onderbewuste.. Maar het zit er wel!

Ondanks dat ik het heel bijzonder vond nam ik het advies van harte aan en diezelfde avond, toen we aan tafel gingen, begon Flynn zelf over de geboorte van Morris. Dit was een mooie manier om hierop in te haken!

Dus praatte ik met Flynn over zijn geboorte.

Ik vertelde hem dat hij liever nog niet uit mama’s buik wou komen en dat het daarom heel lang duurde. Dat het voor hem ook echt niet fijn zou zijn geweest dat het allemaal zo lang duurde maar dat we heel blij waren toen hij er eindelijk was! Helaas voelde mama zich niet helemaal lekker en moesten de dokters mama opereren en mama’s buik weer beter maken. Papa bleef altijd bij jou en knuffelde heel veel met jou en mama kwam zo snel mogelijk.. Maar omdat mama een beetje ziek was kon ik jou niet zoveel bij mij hebben en dat maakte mij heel verdrietig want ik wou ZO graag bij jou zijn!

En weet je wat Flynn zei?

“Mama, ik was toen ook heel verdrietig.” (jullie snappen dat mijn hart hier in 1000 stukjes brak)

“Dat snap ik schat! We waren allebei heel verdrietig want we wouden zo graag samen zijn.”

“Maar nu zijn we niet meer verdrietig toch mam?”

“Nee schat, nu niet meer. We zijn nu voor altijd samen en kunnen zoveel knuffelen als we willen!”

En wat gebeurde de volgende dag toen hij uit school kwam?

Hij speelde.

Alleen. Uit zichzelf. Met zijn speelgoed. Zonder te mopperen. Zonder 100x mama te roepen.

En sindsdien speelt hij elke dag zelf. Iedere dag een beetje beter en langer. Hij pakt uit zichzelf speelgoed om te gaan spelen, verzint dingen om te doen en laatst toen ik onder de douche stond kwam hij naar boven lopen, doet de badkamerdeur open en zegt: “mam, ik ga op mijn kamer spelen!” Je snapt dat ik heel vrolijk “PRIMA” riep terwijl ik van binnen het grootste ongeloof ooit voelde haha.

Onze dagen zijn compleet veranderd, ik kan dingen doen.. Ik heb daadwerkelijk tijd om dingen te doen! Ik vind het zelf eigenlijk nog steeds heel erg moeilijk om te geloven dat dit, zoiets kleins, een gesprekje van een paar minuutjes, ons hele leven verandert heeft. Iets in Flynn verandert heeft. Maar ik ben Marijke on-ge-lo-fe-lijk dankbaar! Dit was iets waar ik zelf nooit achter was gekomen.. Zo zie je maar dat je soms gewoon andermans expertise nodig hebt! ♥

Ik wil met dit artikel absoluut niet zeggen dat dit jou ook gelijk gaat helpen maar het is het proberen waard mocht je een soortgelijke situatie hebben meegemaakt met je kindje als ik. Een vreselijke zwangerschap of bevalling kan niet alleen bij de moeder herinneringen achterlaten maar ook bij een baby, hoe bijzonder dat ook klinkt.

Leg vooral de nadruk op het feit dat je je kindje begrijpt, dat het niet gek was dat jullie allebei verdrietig waren maar dat het nu niet meer zo is en dat je voor altijd samen bent. Dat je nu zoveel kunt knuffelen als je wil en mama altijd in de buurt is!

Wie weet heeft één van jullie er iets aan, ik kan het soms nog steeds bijna niet geloven! <3

Voor de duidelijkheid: dit is op geen manier gesponsord of een samenwerking! :)

Gerelateerde artikelen

16 reacties

  • Reageren
    Lia
    7 februari 2020

    <3 prachtig hoe je het weet te verwoorden, ik voel de liefde en opluchting. ik ben zelf zwanger en vind het heel fijn om jouw blogs te lezen, bedankt <3

  • Reageren
    Audrey
    7 februari 2020

    Wauw, wat onwijs bijzonder dit! Superfijn voor jullie allebei dat hij nu gewoon alleen gaat spelen!
    Audrey onlangs geplaatst…Mijn favoriete Vlaamse woorden (+ het allerlelijkste Vlaamse woord ooit)My Profile

  • Reageren
    Barbara
    7 februari 2020

    Oh wat fijn! En ontzettend mooi vind ik het ook. Krijg er gewoon tranen van in m’n ogen. Prachtig!

  • Reageren
    Daniek
    7 februari 2020

    Wat een ontzettend mooi en hartverwarmend “verhaal”.
    Hulp vragen is nooit erg :)
    Fijn voor jullie en voor Flynn dat dit hoofdstuk beetje bij beetje afgesloten kan worden.
    Geniet er van!

  • Reageren
    Merel
    7 februari 2020

    Jeetje, tranen in mijn ogen. Wat fijn dat met wat voelt als een klein gesprekje met je kind zoiets groots kan worden opgelost. Heel blij voor Flynn en voor jou!

  • Reageren
    Myra
    7 februari 2020

    Wauw, wat fantastisch fijn! Het schijnt dat kinderen zich nog lang de tijd in de buik en de bevalling kunnen herinneren, maar dat het ook traumatisch voor een kind kan zijn daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Ik ben heel blij voor jullie en ook voor Flynn! Ik ga dit zeker onthouden.

  • Reageren
    Karine Elijzen
    7 februari 2020

    Wauw, tranen in mijn ogen. Dat dit het verschil kan maken. Superfijn voor jullie allemaal!

  • Reageren
    Yvette
    7 februari 2020

    WoW! Wat mooi om te lezen en fantastisch dat Marijke de handvaten kon geven!

  • Reageren
    Sharon
    7 februari 2020

    Kippenvel, heel erg bijzonder. Ik zou er ook nooit aandenken om dit te vertellen aan je kindje. Fijn dat het rust heeft gegeven bij jullie!

  • Reageren
    Audrey
    7 februari 2020

    Wat onwijs bijzonder, zeg! En superfijn voor jullie allemaal dat hij nu eindelijk ook alleen durft te spelen.
    Audrey onlangs geplaatst…Mijn favoriete Vlaamse woorden (+ het allerlelijkste Vlaamse woord ooit)My Profile

  • Reageren
    Lisannr
    7 februari 2020

    Wauw, wat mooi. Tranen in mn ogen hoor, dat je kind dat zo zegt. Wat zit er eigenlijk veel in zo’n kleintje waar wij ons helemaal niet van bewust zijn. Super fijn voor jullie allemaal dat Flynn nu lekker zelf kan spelen!

  • Reageren
    Nynke
    7 februari 2020

    Het niet zelf kunnen spelen is echt onwijs herkenbaar hoor. Hier kan ze alleen iets alleen doen als ze tv kijkt.. Verder moet je er idd altijd bij en mee bezig zijn.
    Ontzettend fijn dat dit voor jullie helpt! Hopelijk blijft dit zo! :)
    En dat Flynn toen ook verdrietig was.. Hoe lief!

  • Reageren
    Marjolijn
    7 februari 2020

    Wauw… Tranen in mijn ogen man! Wat bijzonder en wat ontzettend fijn om te lezen ❤️

  • Reageren
    Kathy
    8 februari 2020

    Jeetje, wat bijzonder! Ik moest echt even slikken toen ik Las wat Flynn zei, over dat hij ook verdrietif was.. pfff 😢 Bizar dat een bevalling zó veel impact kan hebben op het kindje! Maar hoe fijn dat hij nu zelllf zo goed kan spelen. Zowel voor jou/Jullie als voor hem!

    • Reageren
      Roos
      12 februari 2020

      Ongelofelijk he.. Ik moest mezelf ook echt in bedwang houden om niet in huilen uit te barsten! <3 zo zo zo blij met hoe het nu gaat!

  • Reageren
    Tamara
    11 februari 2020

    Wauw!!! De reactie van Flynn breekt inderdaad je hart, probeerde mijn tranen echt in te houden toen ik dat las. Heeel herkenbaar dat je kind niet zelf wil spelen, nog geen seconde, hoor de hele dag alleen maar ‘mama, wil je met me spelen’ Als ik nee zeg wordt er niet gespeeld door haar en gaat ze op de bank zitten of mij achterna lopen. De bevalling zelf viel wel mee bij mij, maar de kraamtijd was alles behalve relaxt. Ik kreeg angsten voor ongeveer alles, durfde niet meer naar buiten toe en wilde alleen maar slapen. Met therapie is het allemaal goed gekomen, maar wellicht heeft dat ook effect gehad. Bedankt dat je dit mooie verhaal met ons wilde delen <3
    Tamara onlangs geplaatst…10x make-up fouten die iedere vrouw weleens heeft gemaaktMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.