De bevalling van Morris; mijn bevallingsverhaal

Het is dinsdag 23 juli, de dag dat ik uitgerekend ben. Toch wel een mijlpaal hoor, de 40 weken zijn helemaal rond. Hoe lang zal hij nog op zich laten wachten? Dat bleek niet zo lang te zijn ;-)!

Het is een ontzettend warme dag, zo’n 35 graden, en jeeee wat ben ik klaar met die warmte. Kay zet nog maar eens het badje op voor Flynn en mij om de dag een beetje door te komen en gaat om 12:00 naar zijn werk.

Begint het nu echt?

We hebben een rustige middag en rond een uur of 5 komt mijn vriendin Kaylee langs om te eten en bij te kletsen. Ik maak een simpele pasta voor ons en we eten gezellig aan tafel met z’n drietjes. Ik heb de hele dag al wel last van wat krampen en een raar gevoel in mijn buik maar dat heb ik al weken dus ik zoek er niet echt iets achter.

Om 18:30 breng ik Flynn naar bed en na zijn verhaaltje plof ik beneden op de bank. Ik begin nu echt een beetje menstruatie achtige krampen te krijgen en dit heb ik nog niet eerder gehad. Ze zeggen toch altijd dat het hiermee begint denk ik op dat moment nog.. Maar het stelt nog niet zoveel voor. We kletsen gezellig verder tot ik rond 19:00 echt het gevoel heb weeën te hebben.

Absoluut nog prima te doen maar wel écht een komen en gaan van kramp. Kay moet eigenlijk tot 21:00 werken maar hij had al een berichtje gestuurd eerder klaar te zijn en als hij om 19:30 de woonkamer binnen loopt stuitert hij zo’n beetje van blijheid; hoera de bevalling is uit zichzelf begonnen!

Ondertussen is Kaylee de weeën aan het timen en loop ik een beetje rond. Ze beginnen al snel echt vervelend te worden en dat had ik helemaal niet verwacht.. Dat het zo snel zou gaan. De weeën komen al snel regelmatig en houden ook al flink aan. We besluiten de verloskundige te bellen en zij komt er rond 20:30 aan. Ik blijk nog maar een cm ontsluiting te hebben. Ze geeft aan dat dit het moment kan zijn dat de bevalling doorzet maar het kan ook zijn dat het toch nog een beetje stagneert. Ze vraagt of we haar op de hoogte houden en als het echt verergerd gauw weer te bellen.

Well, that escalated quickly!

Ze is de deur nog niet uit of het begint al snel erger te worden. Ik lig eerst nog een beetje op bed maar al gauw is dat helemaal niet meer uit te houden, ik moet écht bewegen. Ik loop naar beneden en vraag Kay om voor de afleiding de televisie aan te zetten. Voor mijn gevoel kan dit nog wel uuuuren gaan duren namelijk. Mijn bevalling met Flynn duurde vanaf de eerste wee nog zo’n 15 uur dus dat het zo snel zou gaan had ik absoluut niet verwacht..

Ondertussen timet Kay de weeën en helpt hij mij door de al snel heftiger wordende weeën heen. Bij iedere wee hang ik als een zoutzak aan hem met mijn armen om zijn nek en beweegt hij mij heen en weer. De weeën zitten voornamelijk in mijn rug en worden sterker en sterker. Ik heb veel aan de ademhalingsoefeningen die ik geleerd heb van hypnobirthing en probeer vooral veel positief te blijven denken. Positieve mantra’s in mijn hoofd te herhalen haha.

We bellen een uurtje later de verloskundige weer en rond 23:00 is zij bij ons thuis. Ik blijk al 4 cm ontsluiting te hebben en we besluiten dan ook naar het ziekenhuis te gaan. Vlak voordat we in de auto stappen breken mijn vliezen. Het is geen overstroming zoals dat met Flynn was maar het blijft maar lekken en lekken.

Kay belt mijn zus en zij komt bij ons logeren om op Flynn te passen. Ik weet nog vaag dat ik in de auto stapte en mijn zus mij een kus gaf en zei dat het morgen allemaal voorbij is. En dat zinnetje herhaal ik duizend keer in de vreselijke autorit naar het ziekenhuis van Enschede. Morgen is dit allemaal voorbij. Morgen is Morris er. Morgen is dit allemaal voorbij..

Weeën opvangen in de auto is werkelijk verschrikkelijk kan ik je vertellen. Ha-le-lu-ja!

Alles valt in duigen.

We zijn om 00:00 op het ziekenhuis en ik blijk al 6 cm ontsluiting te hebben. De afschuwelijke weeën doen in ieder geval goed hun werk, de ontsluiting gaat echt snel nu! Ik had altijd zo’n grote mond over mensen die een snelle bevalling hebben; lekker makkelijk toch! NOU, er moet een hoop gebeuren in die korte tijd en die pijn was echt NIET MEER TE DOEN. Ik hoop met heel mijn hart dat ik het nog red om in bad te bevallen en probeer zo positief mogelijk te blijven ondanks de pijn maar als ik eenmaal in de kamer kom en op handen en knieën op de grond hang over een stoel blijkt dat mijn vruchtwater niet helder is. Morris heeft in het vruchtwater gepoept en helaas wordt mijn bevalling medisch. Een badbevalling is uitgesloten.

Dit is het eerste moment dat ik echt wil gillen. Ik ben zo ongelofelijk teleurgesteld en schreeuw al gauw dat als het toch medisch wordt ze er maar een ruggeprik in moeten zetten. Ik schreeuw het niet, ik smeek het gewoon. Ik ben echt heel erg overstuur en weet echt even niet meer waar ik het zoeken moet als ze mij vertelt dat ze niks gaan of kunnen doen voordat ik een half uur aan de CTG heb gelegen om te checken hoe het met Morris gaat.

Dit weet ik nog zo goed van de bevalling van Flynn en maakt me op dat moment echt GEK. No way dat ik een half uur op bed kan liggen met deze pijn. Ik moet bewegen om dit door te komen.. Maar dat is geen optie. Ik word al gauw op bed aan de CTG gelegd. Er wordt een infuus geprikt (waarvan ik helemaal niet heb meegekregen dat dat gebeurt is) en ik hou Kay vast alsof mijn leven er van afhangt. Kay helpt me door alle weeën heen door mijn rug te masseren, drukken en duwen zoveel als hij kan. Ik probeer te blijven ademen en in mijn hoofd te blijven zeggen dat het snel over is. Maar op dat moment is alle positiviteit uit mijn hoofd verdwenen en is het standje overleven.

In dat half uurtje heb ik nog eens 2 cm ontsluiting er bij gekregen en zitten we dus op 8 cm. Conclusie: je bent nu te ver voor een ruggeprik. De enige optie is een morfine pompje. NOU OPSCHIETEN DAN is het enige wat ik denk haha. Ik druk iedere seconde als één of andere junkie op die knop maar er lijkt niks geen verbetering in te komen. Uiteindelijk gaan misschien de allerscherpste randjes van de wee af maar het stelt voor mijn gevoel echt niks voor. De laatste 2 cm duren het langste maar als ik dan eindelijk 10 cm ontsluiting heb voel ik ze al opkomen.. Pers weeën!

Hij is er!

Bij de bevalling van Flynn heb ik geen pers weeën gehad en bevallen zonder pers weeën is zo ongelofelijk moeilijk. Je lichaam móet jou helpen om je kindje er uit te kunnen persen en als je dat niet hebt is het gewoon bijna niet te doen.

De pers weeën overvallen me zo erg. Ik raak er van in paniek en weet even niet wat ik er mee aan moet. Je lichaam is al uren overgenomen door pijn maar lijkt nu helemaal overgenomen te zijn door één of ander bizar natuurgeweld wat gewoon niet te stoppen is of waar je geen vat op hebt. Ik vond deze laatste fase écht verschrikkelijk en had tijdens de laatste minuten ook echt een paar flashbacks naar de bevalling van Flynn.. Heel naar! Gelukkig word ik goed begeleid door de verloskundige en de gynaecoloog en na een kwartier alles op alles te hebben gezet wordt Morris geboren.

Dat moment is echt niet te omschrijven en voelt nog steeds alsof het een film was. Alsof het niet echt gebeurde. De opluchting die ik voel is niet te beschrijven als Morris op mijn borst wordt gelegd. Hij ademt, hij is gezond, hij mag bij mij zijn.. Hij is er! Een minuut of 5 later komt de placenta ook vanzelf, Kay knipt de navelstreng door en Morris blijft nog meer dan een uur bij mij liggen terwijl ik gehecht wordt. Ook leggen we Morris gelijk aan om de borstvoeding te stimuleren en dat gaat eigenlijk gelijk heel erg goed.

Terwijl Morris wordt nagekeken door de kinderarts wordt ik lekker gedoucht en dat is ZO fijn na het enorme zweetfestijn. Vieze kleren uit, schone kleren aan en Morris ligt alleen maar te slapen. Ondanks dat ik mij voel alsof er een vrachtwagen over mij heen is gereden knap ik enorm op van de douche. We slapen allebei ook nog een paar uurtjes, ontbijten rond 8 en om 11:30 mogen we samen naar huis.

Het liep compleet anders dan ik had gehoopt en gewenst maar toch is het uiteindelijk allemaal goed gegaan en goed gekomen. Ik kijk er goed op terug en dat is het allerbelangrijkste <3!

Dat was mijn bevallingsverhaal.. Toch best ook weer heftig om zo op te schrijven maar wat ben ik blij dat hij er is. Onze lieve Morris!

Gerelateerde artikelen

7 reacties

  • Reageren
    Marloes
    10 september 2019

    Dat is inderdaad een heftig verhaal! Gefeliciteerd nog en geniet ervan!

  • Reageren
    Janneke
    10 september 2019

    Wauw, blijft bijzonder om te lezen. Fijn dat je er wel goed op terug kunt kijken <3 je hebt het wel maar mooi weer geflikt. Heeft Morris geen last meer gehad van het meconium trouwens? Wij moesten ook blijven doordat L. in het vruchtwater had gepoept en die hoeste de eerste dag nog een paar keer vruchtwater op blehg ;-)

  • Reageren
    Jeanine
    10 september 2019

    Prachtig geschreven💖

  • Reageren
    Audrey
    10 september 2019

    Balen dat het niet helemaal ging zoals gepland, maar fijn dat je er goed op terugkijkt! En nu lekker genieten!
    Audrey onlangs geplaatst…Budget-recept: gezonde vegetarische ovenschotel met courgette en aardappelMy Profile

  • Reageren
    Tineke
    10 september 2019

    Klinkt toch wel weer als een heftige bevalling, maar volgens mij echt een stuk beter dan je eerste bevalling. Fijn dat hij er nu al een tijdje is en hij gezond is. Altijd interessant om te lezen hoe iemand anders een bevalling ervaart.
    Tineke onlangs geplaatst…Favorieten van de nieuwe kindercollectiesMy Profile

  • Reageren
    Mariska
    12 september 2019

    Het klinkt echt inderdaad als een hele heftige bevalling, al heb ik er zelf geen ervaring mee. Heel veel geluk :) x
    Mariska onlangs geplaatst…The Body Shop deluxe adventkalender inhoud (SPOILER!)My Profile

  • Reageren
    Mama Marloes
    16 september 2019

    Wat bijzonder om te lezen. Iedere bevalling is uniek.
    Mooi geschreven, ik zat helemaal in je verhaal! Veel geluk met z’n vieren♡

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.