Daar gaat ‘ie..

Over loslaten en alleen buiten spelen..

Nadat we de hele ochtend weg zijn geweest, daarna gauw een broodje hebben gegeten en ik een driftbui of 3 heb moeten oplossen en me heb moeten buigen over vraagstukken als: ‘wat eten luiaarden mam?’ en ‘waarom komt er regen uit de grijze wolken?’ plof ik op de bank neer. Ik ben ontzettend moe en hoop dat Flynn even zelf gaat spelen.

“Mag ik bij jou zitten mam?”

“Nee schat, je mag even zelf gaan spelen. Pak maar een puzzeltje of je visjesspel, mama wil eventjes liggen”.

Natuurlijk wil hij dit niet, ondanks dat het een stuk beter gaat is alleen spelen nog altijd niet favoriet. And it drives me craaaaazy op dit soort momenten.

Al snel klimt hij bij mij op de bank en ik heb geen puf meer om de strijd aan te gaan. Hij ploft tegen mij aan en vraagt gelijk of de televisie aan mag. Hoe vaak per dag zeg ik de laatste tijd ‘nee’? En hoeveel ‘waarom’ vragen beantwoord ik momenteel dagelijks? Ik zou het eens moeten gaan turven denk ik, toch wel lichtelijk geïrriteerd.

Flynn zit nog geen 10 seconden bij me als hij opspringt en uit het raam kijkt. Zijn buurjongetjes van 4 en 3 jaar zijn buiten op de skelters aan het spelen en natuurlijk horen zijn supersonische oren dit ;-)!

“Mag ik buiten spelen mam?”

“Ja natuurlijk” zeg ik gelijk “maar mama gaat nu nog niet mee, mama ging even 10 minuutjes op de bank liggen”. Dit gesprek heeft zich de afgelopen maanden al veel vaker afgespeeld en altijd eindigt het in dat ik mee moet of dat hij toch binnen blijft omdat hij niet alleen durft. Alleen is het nu opeens anders. Hij loopt naar de gang, trekt zijn laarzen en jas aan en wil al door de voordeur naar buiten lopen.

Ik weet niet wat mij overkomt.

“Wat doe je?’ roep ik! “Ik ga buiten spelen mam” en voor ik het weet hoor ik zijn kleine beentjes de oprit af rennen richting zijn vriendjes en sta ik als een hysterische hyena voor het raam ieder stapje in de gaten te houden. ‘Dit is goed Rosanne, dit is goed’ zeg ik tegen mijzelf.

Ik besluit even naar buiten te lopen en voor de 3728e keer uit te leggen tot waar hij mag spelen en hij kijkt me verveeld aan. Hij heeft dit riedeltje al heel vaak gehoord maar ik hoop dat die herhaling er juist voor zorgt dat het voor altijd in zijn oren geknoopt is ;-)!

En dan is het goed. Voor hem was het al goed maar ook voor mij is het goed. Daar gaat hij, mijn kleine grote jongen. Hij heeft een uur buiten gespeeld waarbij ze af en aan spelen bij de buurjongens in de tuin of op het veld voor het huis. Al gauw merk ik dat ik ook wat kalmer wordt. En dat ik blij ben dat dit de manier is geweest waarop het ging. Niet teveel over nadenken, het gewoon laten gebeuren.

Loslaten is een heel proces maar buitenspelen is ZO belangrijk en ik kan niet trotser zijn dan hoe het nu gegaan is. We hebben een veilig stukje voor ons huis (een hofje met 4 huizen), ik hou het in de gaten, de buren houden het in de gaten.. Wat een stap! <3

Gerelateerde artikelen

4 reacties

  • Reageren
    Irene
    5 april 2019

    Wat mooi! Je wil het zo graag maar het is tegelijk ook heel moeilijk. Goed aangepakt! :) En jullie zijn weer een stapje verder!
    Irene onlangs geplaatst…Hooggevoelig zijn. En hoe ik daar mee om ga.My Profile

  • Reageren
    Audrey
    5 april 2019

    Wat fijn, zeg! Kan me voorstellen dat je het superspannend vond, maar wat een goede stap is dit voor hem!
    Audrey onlangs geplaatst…Klein leed #6: de wc-editieMy Profile

  • Reageren
    Natasja
    5 april 2019

    Wat is dat op een prachtige natuurlijke manier gegaan. En wat heerlijk dat je zo’n hofje voor het huis hebt. Hier hebben we dat helaas niet dus als mijn dochter buiten wilt spelen moet ze eerst een vrij drukke straat oversteken en ik heb totaal geen overzicht meer over haar. Ik ben er nu dus nog wat voorzichtig mee. Maar ook haar zal ik binnenkort daarin toch echt meer moeten loslaten. Zo moeilijk!

  • Reageren
    saskia
    5 april 2019

    Wauw mooi geschreven en heel herkenbaar.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge