Alles over positief opvoeden(deel 2) | Leren omgaan met emoties & échte aandacht geven

In deel 1 van mijn blogs over positief opvoeden deelde ik hoe ik denk over goed voor jezelf zorgen als ouder en hoe dit effect heeft op je kind, over consequent zijn en duidelijkheid bieden én over het gebruiken van bemoedigende taal en waarom dit zo belangrijk is.

Vandaag wil ik jullie meer vertellen over hoe ik Flynn wil leren omgaan met zijn emoties, waarom ik vind dat échte aandacht voor je kind zo belangrijk is en over risicovol spel & je kind loslaten.

Kinderen leren omgaan met emoties.

Dat kinderen moeten leren lopen, praten, lezen en schrijven lijkt allemaal heel vanzelfsprekend te zijn. Maar dat kinderen moeten leren omgaan met hun emoties, daar denken minder mensen over na. Heb jij wel eens écht goed nagedacht hoe jij jouw kind leert omgaan met alles wat hij/zij voelt?

Boosheid bestraffen?

Ik heb mij hier de laatste tijd wat meer in verdiept en het klinkt allemaal zo ontzettend logisch. Hoe kan een kind nou van zichzelf weten hoe om te gaan met alles wat hij voelt? Emoties als blijheid en vrolijkheid worden als vanzelfsprekend en als positief gezien. Maar verdriet wordt vaak gauw weggewuifd (‘je bent toch een grote jongen????’) en boosheid wordt bestraft. Toen ik hier over na begon te denken vond ik dit eigenlijk vreemd want ik wil juist dat Flynn leert dat hij alles mag/kan voelen, zo lang hij maar weet hoe hij hier mee om moet gaan. Boos mag je zijn (emotie) maar iemand slaan omdat je boos bent (verkeerde uiting van je emotie) mag niet. Wij zijn zijn ouders en wij moeten hem hiermee leren omgaan. In dit geval moeten we hem dus leren omgaan met boosheid. En dat doen wij dan weer door consequent te zijn met regels en time-outs (zie deel 1). Daarnaast vind ik het benoemen van emoties heel belangrijk (‘ik zie dat je verdrietig bent schat, dat begrijp ik toch, het is ook heel vervelend als je je teen stoot’) zodat kinderen ook leren welke emotie zij voelen.

Iedereen heeft slechte dagen, jij ook!

Ik zou hier wel een heel blog aan kunnen wijden maar ik zal proberen het een beetje beknopt te houden ;-)! Iedereen is wel eens boos, iedereen heeft wel eens een slechte dag. Ook jouw kind. Wat wil je zelf graag als je je rot voelt? Juist graag die arm die om je heen geslagen wordt. Niet dat iemand nog bozer richting jou gaat doen, toch? Als Flynn boos is probeer ik juist rustig te blijven, op een rustige maar duidelijke toon met hem te praten, hem te knuffelen en te proberen hem uiteindelijk af te leiden met iets. Zodra hij beter kan praten en zijn gevoelens verbaal beter kan uiten zal ik hier meer met hem over gaan praten.

Natuurlijk is dit soms ook helemaal niet mogelijk en is hij zo driftig en opstandig als wat. Meestal laat ik hem maar even razen, negeer ik hem even en bied ik hem knuffels aan. Natuurlijk wil hij dit eerst absoluut niet maar na een tijdje wil hij dit vaak toch wel.. En anders probeer ik het met een boekje of neem ik hem mee naar de tuin om te spelen. Geeft hij een verkeerde uiting aan zijn boosheid zoals bijvoorbeeld ergens op slaan? Dan krijgt hij een time-out.

Geef je kind aandacht alsjeblieft!

Verwachten van je kind dat hij/zij zichzelf altijd maar zelfstandig vermaakt is gewoon niet realistisch. Je kind heeft aandacht nodig, vindt het geweldig als jij met hem/haar speelt en de aandacht echt alleen uitgaat naar hem of haar. Vaak denken we dat we onze kinderen best veel aandacht geven maar valt het in de praktijk toch echt tegen. Misschien is het wel logisch want iedereen is natuurlijk heel erg druk en zie dan maar eens (al) je kind(eren) echte individuele aandacht te geven.

Nou, mijn kind is zo druk!

Ik mag het ook niet horen dat mensen vaak zeggen: ‘mijn kind is ZOOOO DRUK’. En dat terwijl het kind 9 van de 10 keer voor de televisie of de Ipad zit. Are you kidding me? Logisch dat je kind druk is, je kind kan zijn/haar energie toch helemaal niet kwijt? Trek je laarzen aan, LAAT JE TELEFOON THUIS, en ga samen in de plassen springen, 30 x van de glijbaan of bouw die enorme blokken toren 6 keer opnieuw. Laat je kind helpen met gras maaien, afwassen en afdrogen, was uit de machine halen of pak een krukje bij het koken en laat je kind in de pan roeren (als ze iets groter zijn natuurlijk). Betrek je kind overal bij, het kost even wat meer moeite en tijd maar uiteindelijk is het toch heerlijk om deze tijd door te brengen met je kind?

De 10 minuten regel.

Heb je meerdere kinderen en wil je graag je kinderen allemaal individuele aandacht geven? Probeer dan eens te beginnen met 10 minuten individuele aandacht per kind en wees hier eens heel consequent in. Laat in die 10 minuten je kind kiezen wat jullie gaan doen. Een spelletje spelen, een boek voorlezen of juist iets heel geks (een fort bouwen onder de eettafel, een sokken gevecht houden?) maar je kind mag beslissen! Doe dit bij al je kinderen zodat ze echt even die één op één aandacht van mama krijgen. Op drukke werkdagen waarbij je de kinderen op moet pikken van school of de opvang en er zelf een 8 urige werkdag op hebt zitten hou je het lekker bij die 10 minuten maar misschien kun je op vrije of rustigere dagen hier meer tijd van maken. Kinderen zullen zich later echt niet herinneren dat je ze verwende met de zoveelste Barbie of Toet Toet auto maar die keer dat mama in de plassen met ze mee sprong ZEKER wel! ♥
En nog één ding: leg die telefoon weg. Hoe vaak ik het niet zie dat kinderen hun ouders iets willen vertellen of laten zien en papa of mama kan eeeeeigenlijk zijn/haar ogen niet van het beeldscherm afkrijgen en scheept het kind af met een ‘hmmmhmmm’. Leuk als je ubertrots je papa wil laten zien dat je binnen de lijntjes hebt gekleurd, leuk als je kind je wil vertellen hoe goed het vandaag ging op school. En wat denk je van de toekomst? Als kinderen het gevoel hebben dat papa en mama toch niet écht naar ze luisteren zullen ze later al helemaal niet met problemen bij je komen..!

Risicovol spel en je kinderen zelf laten leren.

Ik zal dit laatste stukje iets korter houden ;-)! Ik denk dat het heel erg belangrijk is om je kind los te laten, fouten te laten maken of lekker te laten klungelen en dingen zelf op laten lossen. Kinderen leren het beste door het zelf te doen, zelf de fouten te maken en zelf de oplossing te bedenken. Eerlijk is eerlijk, dit vind ik van alle bovenstaande punten het lastigst! Als Flynn bijvoorbeeld loopt te klungelen met de vormenstoof en een vierkant blokje door een driehoek wil duwen moet ik mezelf écht inhouden om hem niet gelijk te helpen! Natuurlijk kun je het uiteindelijk 1 keertje voordoen en daarna je kind weer laten spelen maar geef hem/haar de tijd om een oplossing te bedenken.

Daarbij hoort ook risicovol spel. We voeden onze kinderen zó anders op dan dat ze twintig, dertig, veertig jaar geleden deden. En dat is op bepaalde gebieden juist heel goed en op andere gebieden niet. Zo vind ik het zelf een hele slechte verandering dat kinderen bijvoorbeeld veel minder buiten spelen. Wanneer zie je nou nog kinderen boven in bomen hangen of slootje springen? Wel eens maar echt niet vaak. En ik begrijp het heel goed, als ik er aan denk Flynn vrij buiten te laten spelen of hem ondersteboven in een boom voorstel krijg ik al een steek in mijn maag.. Maar ik deed het zelf ook! Ik was altijd het meisje dat boven in de boom zat, slootje sprong als de beste, hutten bouwde, hele ‘tuinen’ maakte voor mijn zogenaamde slakkenfamilie en weet ik veel wat. Tuurlijk ben ik wel eens uit de boom gevallen, in de sloot gesprongen of kwam ik met bebloede knieën thuis huilend om mama.. Maar het hoort er JUIST bij. Als we onze kinderen overal voor willen blijven behoeden, alle problemen voor ze op blijven lossen leren ze deze vaardigheden niet zelf en worden het hele afhankelijke volwassenen.

Geloof er in dat je kind heel goed zelf de afweging kan maken wat hij/zij wel of niet kan. Blijkbaar is het wetenschappelijk bewezen dat kinderen niet snel (uitzonderingen daargelaten) dingen zullen doen die zij (nog niet) kunnen doen. Heb vertrouwen in je kind, houdt toezicht maar wees niet te ‘mieperig’ met dingen ;-)!
ZO! Dat waren weer een heleboel woorden ;-)! Ik ben ontzettend benieuwd wat jullie er van vinden, waar je het wel of niet mee eens bent of hoe juist hoe jij dingen aanpakt! We kunnen natuurlijk heel goed leren van elkaar! ♥

Gerelateerde artikelen

11 reacties

  • Reageren
    Miranda
    18 mei 2017

    Ik reageer eigenlijk nooit bij je maar dat ga ik nu wel doen. Wat een heerlijk stuk! Mijn kinderen zijn nu 6 en 9, en hoewel het kinderen zijn die zich zelfstandig kunnen vermaken zowel binnen als buiten, die heerlijk lui een filmpje kunnen kijken of even bijtanken door domweg spelletjes te doen op de tablet zijn ze voornamelijk buiten en lekker de boel aan het ontdekken. De balans daarin vinden vind ik belangrijk, ik heb reuma en extreme vermoeidheid en soms heb ik ook een middag dat ik graag bankhang.. en dat mogen mijn kinderen ook maar ik kan me zo vinden in je artikel. Vind het zelf heerlijk om even mee te spelen, puzzelen of wat dan ook. Gelukkig wonen wij in een dorp waar slootje springen, belletje lellen en boompje klimmen nog wel regelmatig gebeurt dus hier ook veel valpartijen en kapotte broeken.

  • Reageren
    Willemijn
    18 mei 2017

    Ik vind dit zo leuk en fijn om te lezen! Net als je eerste deel! Thanks voor dit. Opvoeden vind ik best een uitdaging dus ik vind het heel leuk om te lezen hoe andere mensen dit doen.
    Willemijn onlangs geplaatst…Oproep: deel jouw favoriete vega/vegan recept met onsMy Profile

  • Reageren
    Nathalie
    18 mei 2017

    Helemaal mee eens. Ik betrap me soms dat ik ook te vaak op de telefoon zit. Ik probeer nu , tenzij voor een foto, die GSM weg te leggen.
    Nathalie onlangs geplaatst…Een ‘fun’ 3e verjaardagsfeestjeMy Profile

  • Reageren
    Linda
    18 mei 2017

    Yes yes! Omgaan met emoties! Zooooo mee eens! Kinderen mogen hun emoties tonen! Maar idd op de juiste manier! Ik benoem ook altijd dat ze bos mogen zijn en dat ik het begrijp, maar dat ze dat mogen zeggen en niet slaan of schoppen. Ik merk dat die van 3 nu steeds beter kan verwoorden (was vrij laat met praten) en dat hij ook veel minder vaak echt heel boos en driftig is! Taal is zo belangrijk, maar ja hoe doe je dat. Hoe moet je dat zeggen.. eerst kon hij heel bos worden als z’n broertje weer eens wat afpakte, waardoor ik hem evt ook niet kon helpen. Hij gaf hem gelijk een klap. Nu kan hij zeggen: nee sten die is van mij. Waardoor ik ook allerter ben en in de gaten kan houden hoe het verder verloopt en evt kan ingrijpen/voorkomen dat het verkeerd afloopt.. ik heb ze alleen nooit een time out gegeven als ze boos zijn. Waarom niet en hoe ik het wel doet weet ik eigenlijk niet.. meestal knuffel ik ze en zeg ik dat ze boos mogen zij, dat ik het snap. En denk dat dat hier (gelukkig) voldoende is..

    Uitdaging in het leven zoeken! Soms heb je een hartverzakking, maar meestal gaat het gewoon goed. Ze vallen vaker over hun eigen voeten terwijl ze stil staan bij wijze van, dan dat er echt iets ergs gebeurt gelukkig!

    Bewuste aandacht en vertrouwen in alle opzichten is belangrijk..

  • Reageren
    Nellie
    19 mei 2017

    Kijk ik heb zelf geen kinderen dus ervaring hiermee.. nul komma nul..
    Maar ik vind je gedachte prachtig en neem hem voor de toekomst mee.

  • Reageren
    Sigrid
    19 mei 2017

    Heel leuk! En ook leuk om over na te denken, he?
    Ik ben alleen benieuwd hoe jij het idee van een time-out en gevoelens een plek geven met elkaar verbindt. Ik doe bijvoorbeeld niet aan time-outs omdat ik er nog niet over uit ben… Vond dit ook een interessant artikel: http://www.kroost.org/media/time-het-redelijke-alternatief-voor-het-strafstoeltje/

  • Reageren
    Eveline Fleur
    19 mei 2017

    Wat een mooi artikel weer zeg. Ik vind dit zo leuk om te lezen! Ik heb zelf geen kinderen, maar dat aandacht geven is iets waar ik erg graag op zou willen letten. Toen ik wat groter was wilde mijn moeder altijd naar rtl boulevard kijken tijdens het eten (er stond een tv-tje in de keuken waar ook onze eettafel stond) en als ik dan wat wilde vertellen kreeg ik vaak een ‘shhh’ te horen. Gelukkig wilde mijn vader wel naar mij luisteren en wist hij dat ik dit nooit leuk vond en hier gevoelig voor was. (ik ben altijd al heel gevoelig geweest voor kleine dingen hoor), maar daarom wil ik later altijd naar mijn kinderen kunnen luisteren als ze iets willen vertellen. Wat dat betreft heb je een hoop idealen als je nog geen kinderen heb. Ik ben benieuwd wat daar van over blijft als ik zelf moeder wordt haha.
    Eveline Fleur onlangs geplaatst…Zo houdt je jouw verlovingsring het langst mooiMy Profile

  • Reageren
    Inge
    19 mei 2017

    Wat een leerzaam artikel om te lezen! Ik heb zelf dan wel geen kinderen, maar ik probeer een aantal van deze punten ook toe te passen bij mijn oppaskinderen, zoals het gericht aandacht geven aan elk kind (ik ben dus geen oppas die zelf voor de tv zit terwijl de kinderen spelen 😉). En dat risicovol spelen! Zo mee-eens! Mijn beste herinneringen van vroeger gaan juist over die ene keer dat ik in de sloot viel tijdens slootje springen ;) haha!

    Misschien nog een kijktip: Ellen Fisher (ook vegan!) heeft laatst 2 video’s opgenomen over gentle parenting. Zij vindt de punten die hier besproken worden ook erg belangrijk. En haar kinderen.. wat een schatjes zijn dat!! Zoveel liefde in die familie, echt zo mooi om te zien!

  • Reageren
    Judith
    19 mei 2017

    AMEN!

  • Reageren
    miriam
    19 mei 2017

    Wat een leuke blog! Ik doe de opleiding spw (sociaal pedagogisch werk) ik vind het altijd zo interessant om dit soort blogs te lezen. Je schrijft op zo’n leuke manier :) ik heb hiervan al veel geleerd. Jouw manier van flynn opvoeden lijkt op de manier van celestin freinet. Dat is een psycholoog. Misschien leuk om op te zoeken. Heel fijn weekend :)

  • Reageren
    Nicetobeout
    19 mei 2017

    Je hebt me wel aan het denken gezet met deze blog! Interessant. Onze kleine is nu 9 maanden en het grote ontdekken is begonnen.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge