Alles over positief opvoeden! (DEEL 1)| Happy mom

Opvoeden: de moeilijkste taak op de wereld als je het mij vraagt. Ik vertel je vandaag alles over hoe wij Flynn (nu anderhalf jaar) opvoeden, vanuit welke gedachte en uitgangspunten, wat wij belangrijk vinden en hoe wij bijvoorbeeld omgaan met ‘stout’ gedrag, slaan en driftbuien.

Ons uitgangspunt is positief opvoeden. Voor mijn gevoel hebben mensen bij positief opvoeden vaak een beetje een zweverig idee? Dat het alleen maar haleluja is, negatief gedrag genegeerd wordt (en dus niet aan gewerkt wordt) en dat nee zeggen uit den boze is. Dat is absoluut niet hoe ik positief opvoeden zie.

Positief opvoeden begint bij jezelf.

Ben jij zelf een vrolijk, positief en optimistisch mens? Dan zul je dit ook uitdragen richting je kinderen. Je kinderen leren door het voorbeeld wat jij ze geeft. Hoe jij in het leven staat, hoe jij dingen benaderd, hoe jij met andere mensen, emoties, je partner etc. omgaat. Alles wat jij doet heeft effect op je kind. Één van de belangrijke punten van positief opvoeden voor mij is dan ook dat je jezelf goed moet voelen. Tijd voor jezelf maakt, goed voor jezelf zorgt want hoe cliché het ook is: als jij goed in je vel zit ben je een veel leukere ouder. En dit is natuurlijk ook zo ontzettend logisch.

We ervaren allemaal in meer of mindere mate stress, verdriet en het zit ons allemaal wel eens tegen. Als je je zo ontzettend rot voelt is het natuurlijk ontzettend moeilijk om positief, leuk en aardig richting je kinderen te doen. Je hebt gewoon minder geduld. Gek is het niet, leuk is het ook niet.

Probeer dus altijd tijd voor jezelf vrij te maken, dingen te doen waar jij gelukkig van wordt. Als jij een gelukkig mens bent is de kans veel groter dat je gelukkige kinderen opvoed. Ik weet nog zo goed dat toen Flynn een maand of 3/4 was, ik een weekendje naar mijn vriendin in Amsterdam ging. Ik kreeg van meerdere personen berichtjes op mijn blog en Instagram met opmerkingen als: ‘GOH, dat je daar alweer aan toe bent zeg?!?! Dat was ik toen echt nog niet, ik wou alleen maar bij mijn kind zijn’. Natuurlijk maakt mij dat onzeker op zo’n moment, dat soort opmerkingen met steken onder water zijn nooit leuk maar ik had het ZO nodig. Even uit die baby modus en gewoon weer even Rosanne zijn. En dan denk ik maar: dit is hoe IK het doe, dit is wat MIJ een leukere moeder maakt en dat is het belangrijkste.

Volgens mij komt bij de geboorte van je kind ook de geboorte van chronisch schuldgevoel bij moeders. Doen we het wel goed? Ik kies er bewust voor om ook hier positief in te staan: ja ik doe het goed. Natuurlijk ben ik ook wel eens veel te ongeduldig, te makkelijk of gewoon even niet leuk maar ik WEET dat ik meer van Flynn hou dan woorden kunnen beschrijven, dat ik er alles aan doe om goed voor hem te zorgen, hem zoveel mogelijk liefde te geven en het goede voorbeeld te geven dus ik spreek dit ook gewoon bewust uit (in het kader van een positieve mindset) ;-)! Ik vind mezelf een goede ouder. Geen perfecte, wel goed. Wat anderen ook vinden ;-)!

Stel duidelijke regels op en wees consequent.

In het eerste jaar viel er voor mijn gevoel nog weinig op te voeden maar sinds dat Flynn de magische leeftijd van één jaar heeft gehaald, en helemaal sinds hij is gaan lopen, is het opvoeden écht van start gegaan. Op het televisiekastje klimmen, op de televisie slaan, gooien met boeken, eten en alles wat je je bedenken kan, achter de katten aan vangen, in de winkelstraat op de grond gaan liggen brullen en als hij echt heel boos is kan hij soms zelfs Kay of mij wel eens slaan.

Waar is mijn lieve, rustige baby gebleven? ;-)

Kay en ik praten veel met elkaar hier over en stellen vaste regels op wat wij acceptabel vinden en wat niet. Ik denk dat je je altijd moet blijven realiseren welke leeftijd je kind heeft en wat kun je van je kind verwachten? Ik merk dat heel veel ouders het bijvoorbeeld jong vonden dat ik Flynn met een maand of 15 al een zogenaamde ‘time-out’ gaf door hem bij de muur te zetten. Ik vond dit niet omdat ik merkte dat Flynn héél goed wist hoe de vork in de steel zat ;-)! Het voelde niet oké om hem bijvoorbeeld op de gang te zetten maar een ‘strafplekje’ in mijn gezichtsveld bevalt heel erg goed. Wees hier ook consequent in! Ik geef Flynn 2 waarschuwingen en als hij dan niet luistert zet ik hem bij de muur. Ik vertel hem waarom hij hier moet staan en wat voor gedrag ik wél van hem wil zien. Een voorbeeld: ‘Flynn, mama zet jou bij de muur omdat je op de bank blijft springen en je weet dat dit niet mag. Mama wil dat jij op de bank zit’. Hij blijft dan een seconde of 30 staan, we knuffelen met elkaar en daarna is het ook weer goed. Dit is zo belangrijk! Blijf niet boos op je kind, hij heeft zijn straf gehad, nu is het ook weer klaar. Pak een boekje, ga samen met de trein spelen, maak er even een positief moment van.

Sommige mensen zien ‘straf’ geven als iets negatiefs, ik zie dat niet zo. Je kind heeft duidelijke regels nodig om zich veilig en geborgen te voelen. Door het hebben van regels biedt je JUIST duidelijkheid en dat is wat kinderen zo hard nodig hebben! Ik krijg soms het gevoel dat mensen denken dat hun kinderen alles van zichzelf maar moeten weten. Hoe weet een kind nou dat je niet mag slaan als een kind jouw speelgoed afpakt als het wel hun instinct is om dit te doen? JIJ bent er om je kind te leren wat sociaal acceptabel gedrag is.

Vind je het moeilijk om een inschatting te maken van wat jouw kind al begrijpt of wat je mag verwachten? Informeer jezelf dan goed. Alles heeft te maken met je eigen verwachtingen: je kunt niet verwachten van een kind van 2 dat hij een uur lang stil in een stoeltje kan zitten in een restaurant. Daar is hij qua hersenontwikkeling, energieniveau en ontwikkelingsniveau nog helemaal niet toe in staat. Verwacht dit dan ook niet van hem/haar want dan wordt het een strijd en een negatieve ervaring voor jullie allemaal.

Nog een laatste puntje: leg niet op iedere slak zout. Natuurlijk moet je consequent zijn maar het is soms ook maar net hoe je tegen dingen aan kijkt. Je kind moet ook de ruimte krijgen om te ontdekken.

Complimenteer en gebruik veel bemoedigende taal

Voor mijn gevoel één van de belangrijkste uitgangspunten van positief opvoeden. Complimenteer je kind. Bij sommige mensen gaat dit al vanzelf, andere mensen moeten hier meer bij nadenken. Maar DOE het! Ik moet heel vaak denken aan de volgende quote:

The way you speak to your child becomes their innervoice.

Hoe zou jij willen dat je kind tegen zichzelf praat?

Ik complimenteer Flynn veel gedurende de dag. Als hij bijvoorbeeld lekker aan het spelen is, als hij de juiste dierengeluidjes maakt, als hij het speelgoed weer netjes opruimt, als hij zijn bordje leeg eet. Je kind zal echt (op deze leeftijd) nog lang niet altijd begrijpen wat je bedoelt maar als je het op een lieve toon zegt met een positieve non-verbale houding is het al goed. Ik merk hoe Flynn straaaaalt als we weer eens een ‘applausje voor jezelf’ doen (ik klap en Flynn klapt voor zichzelf) als hij zijn speen netjes in bed legt als we naar beneden gaan. Hoe blij hij kijkt als ik hem aanmoedig om te dansen door zelf ook gek mee te doen met hem of rondjes door de lucht te zwieren. Ik vertel hem meerdere malen per dag hoeveel ik van hem hou, hoe trots ik op hem ben en ik hoop dat hij zich hierdoor zo geliefd voelt dat hij zich, naarmate hij ouder wordt, realiseert dat wij ALTIJD van hem zullen houden. No matter what. 

Met bemoedigende taal bedoel ik bijvoorbeeld: ‘Probeer het zelf maar eens op te lossen, mama weet zeker dat jij het kan!’. Wees je kinds grootste cheerleader ;-)!

 

Ik had niet verwacht dat ik zo lang van stof zou zijn maar ik vind het belangrijk om bepaalde dingen wat meer toe te lichten. Vandaar dat ik het in 2 delen ga schrijven. In het volgende deel vertel ik hoe ik denk over het leren omgaan met emoties, risicovol spel en het geven van échte aandacht als ouder.

Ik hoop dat jullie het interessant vinden! Als jullie vragen hebben laat die dan zeker achter, ik kan altijd nog een deel 3 schrijven haha ;-)!

Nog een kleine disclaimer: hoe ik het beschrijf zijn onze uitgangspunten en hoe het ons lukt om Flynn op te voeden in 80 procent van de tijd. In die andere 20% verliezen wij ook wel eens ons geduld, willen we liever eens wat tijd voor onszelf en zitten we met onze handen in het haar hoe we DIT NU WEER op gaan pakken ;-)! I’m only human after alllllll!

Gerelateerde artikelen

16 reacties

  • Reageren
    Eveline Fleur
    11 mei 2017

    Wat een fijn artikel zeg. Ik ben zelf (nog) geen mama, maar heb wel kleine neefjes en nichtjes. Ik merk bijvoorbeeld nu al dat Opa geen grenzen stelt en dat bij hem alles mag. Dit resulteert in het spelen met bepaalde dingen wat niet helemaal de bedoeling is, zoals bijvoorbeeld waxinelichthouders van glas (ook voor de kinderen gevaarlijk!). Ik zou dit mijn eigen kinderen later goed willen leren, zodat ze ook weten hoe ze zich bij anderen moeten gedragen. :) Maar goed, het begint inderdaad allemaal bij de beste bedoelingen. Lijkt me in sommige gevallen best lastig om op 1 lijn te zitten met je partner, of gaat dat bij jullie heel makkelijk? :) x
    Eveline Fleur onlangs geplaatst…Mijn nagellak stashMy Profile

    • Reageren
      Roos
      16 mei 2017

      Grappig dat je dat opvalt bij opa! Het is inderdaad soms ontzettend lastig omdat familie/vrienden, opa’s en oma’s er soms andere gedachten wat betreft de opvoeding op na houden. Daar lopen wij ook wel eens tegen aan. Ik denk altijd maar dat dat dan maar is hoe het bij opa en oma is maar thuis gelden onze regels! En als ik het er echt niet mee eens ben maak ik het bespreekbaar, wij blijven zijn ouders en maken uiteindelijk de beslissingen over ons kind.
      Kay en ik zijn het ook wel eens over dingen oneens hoor! Veel praten met elkaar hierover helpt altijd :)! Zijn er gelukkig nog nooit niet uitgekomen!
      Roos onlangs geplaatst…Change of mindset: mijn rotochtend en de oplossing!My Profile

  • Reageren
    Lien
    11 mei 2017

    Herkenbaar artikel. Ik probeer mijn bijna anderhalf jarige zoon ook positief op te voeden maar soms is het wel lastig. Ik probeer bijvoorbeeld een alternatief te bieden ipv alleen nee zeggen. Driftbuien vind ik wel heeel lastig. Naast dat mijn kind ontdekt heeft dat ie zich laat vallen en blijft liggen als ie zn zin niet krijgt kan dat ook overgaan in een enorme driftbui. Net nog. 20 minuten liggen brullen krijsen en bonken bij t kdv in de gang met ophalen. Ik dacht ik laat m maar uitrazen en til m niet op maar na 20 minuten was mijn geduld echt op en heb ik m bij kop en kont gepakt en in de auto gezet. Kon wel huilen. Nog geen manier gevonden om hier mee om te gaan. Thuis negeer ik m tot zn huiltje veranderd en dan troost ik m. Ik probeer niet boos te worden want hij moet leren omgaan met die woede en ik wil hem de ruimte daarin geven maar man wat is dat moeilijk!

    • Reageren
      Roos
      16 mei 2017

      Dat alternatief bieden probeer ik ook vaak te doen. Niet ingaan op jammeren maar gewoon vragen of we samen met de auto’s gaan spelen. Kan vaak al wonderen doen haha ;-)! Driftbuien zijn ook SUPER lastig. Ik probeer zelf met Flynn heel rustig te zijn en heel rustig en zachtjes tegen hem te praten, hem te knuffelen en hem dan met iets af te leiden. Maar vaak werkt dit ook helemaal niet en zou ik hetzelfde als jou gereageerd hebben. Je kunt soms ook niet anders? Flynn kan ’s morgens ook enorm kwaad worden bij het aankleden maar hallo ik moet soms ook gewoon op tijd op het werk zijn en dan heb ik daar gewoon geen tijd voor. Klinkt misschien een beetje hard maar het is wel hoe het is! Ontzettend lastig, i feel you!
      Roos onlangs geplaatst…Change of mindset: mijn rotochtend en de oplossing!My Profile

  • Reageren
    Jeanine
    11 mei 2017

    Hele goede tips dit :-) ik vind dat het hier wel wat positiever kan af en toe. Het zijn enorme schurken en tegelijkertijd echte lieverds. Momenteel ook bezig met minder mopperen en meer duidelijk en positiever zijn. Werkt goed.

  • Reageren
    Maria
    11 mei 2017

    Mooi artikel heb je geschreven! Leerzaam om zo punten van hoe je opvoed zo eens te lezen. In een vorig artikel zei je dat je veel leest ober opvoeding. Heb je daarin nog tips/aanraders?

  • Reageren
    Linda
    11 mei 2017

    Bij ons mag heel veel! Over de salontafel klauteren bijvoorbeeld en er vanaf springen (zelf aangeleerd) maar ze weten ook donders goed dat dat niet overal mag.. ze klimmen ook niet elke dag op de tafel. Heel soms en vooral als we niet naar buiten konden ivm het weer o.i.d. even energie kwijt.
    ze mogen hier zelf de trap oplopen(al sinds ze iets konden klimmen), omdat ik liever heb dat ze het goed leren en het niet meer interessant vinden, dan wanneer ik het verbied en ze het juist wel interessant vinden.
    Ik las iets over driftbuien. Ik benoem altijd dat ze boos mogen zijn en dat ik snap dat het niet leuk is dat ze hun zin niet krijgen! Als we bij zo’n auto staan in de stad dan weet ik dat ik een boos jongetje kan verwachten als we weg gaan. Daarom bereid ik ze voor dat we zo gaan. Bij de oudste (3jaar) tel ik tot 10 en dan gaan we! en bij de jongste (1.5 jaar) zeg ik al op tijd dat we zo gaan en zeg maar daaag of doeeiii en dan zwaait ie al netjes met z’n handje en zegt dan ook doeeiii! En meestal gaat het goed.

    Afleiden van iets wat ze doen wat niet mag helpt hier ook. Als de jongste de hond weer probeert op te jagen roep ik hem al, kom maar we gaan met de blokken spelen. En benoem dan ook dat als we ziva plagen, ze boos kan worden.

    Tsja en voor de rest is het gewoon steeds weer uitproberen en ontdekken wat werkt.. alle kids zijn anders en alle ouders zijn anders. Wat voor de een werkt hoeft voor de ander niet te werken. Ik kan alleen consequent zijn als ik er ook echt achter sta. Wat betreft het klimmen op de tafel; ik wou dat ik dat vroeger mocht en onze tafel kan het hebben. Op de tv slaan bijv. is een absolute no go. Kan het kapot dan mag het niet, anders meestal wel! Bij ons zitten ze “als straf” in hun kinderstoel vast. 1 minuut bij 1 jaar, 3 minuten bij 3 jaar. Ik benoem dan vooral het gedrag wat ze wel moeten doen. Bij slaan om aandacht: Je moet je broertje aaien of de hand zachtjes vasthouden. Of bij het afpakken van speelgoed; mag ik het speelgoed terug ik was aan het spelen (bij die van 3 uiteraard)

    Tsja en vooral heel veel kusjes, knuffels en complimentjes!

    Ben benieuwd naar deel 2
    Vraagje trouwens, gebruik je deze opvoeding door eigen inzicht of door opleiding of bijv. voorbeeld van je ouders?

    Liefs Linda

    • Reageren
      Roos
      16 mei 2017

      Je hebt helemaal gelijk dat het echt een kwestie is van uitproberen en kijken wat werkt! Volgens mij doe je het super :D! Gaaf dat je ze zoveel vrijheid geeft om lekker (gek) te spelen!
      Ik denk dat het een beetje van allemaal is hoe ik hier bij kom. Ik ben van mezelf al een heel positief mens, heb veel geleerd over opvoeding tijdens mijn opleiding en mijn werk als maatschappelijk werker en ook dingen vanuit mijn eigen opvoeding. Daarnaast lees ik graag over opvoeding, over hoe kinderen leren bijvoorbeeld en probeer ik vooral mezelf te informeren over alle opties die er zijn en hoe ik het nog beter kan doen :)!
      Roos onlangs geplaatst…Change of mindset: mijn rotochtend en de oplossing!My Profile

  • Reageren
    Frank
    12 mei 2017

    Ik vind het leuk om te lezen hoe het er ergens anders aan toe gaat. Zelf herken ik veel in je verhaal vooral het taalgebruik, consequent en de positieve opvoeding vinden we belangrijk.
    Frank onlangs geplaatst…Wanneer uiterlijk er niet toe doet.My Profile

  • Reageren
    Vivian
    14 mei 2017

    Wat mooi geschreven! Ik heb zelf dan wel geen kinderen, maar ik vind het wel heel inspirerend om te lezen hoe jij dit aanpakt en hoe je erin staat. Ik denk dat jouw/jullie idee van positief opvoeden inderdaad heel belangrijk is, gewoon die positiviteit uitdragen en ervoor zorgen dat je zelf gelukkig bent en positief kunt blijven. Volgens mij wordt het onderschat hoe belangrijk dat is voor de ontwikkeling van een kind! Ik spreek uit ervaring, mijn ouders hebben me ook heel positief opgevoed – me letterlijk geleerd om positief te zijn – en daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.
    Vivian onlangs geplaatst…Lights & shadows | Waarom ik O’G3NE awesome vindMy Profile

  • Reageren
    Lisan
    15 mei 2017

    Ik ben zwanger en vind dit een hele fijne benadering om te lezen. Ben zo benieuwd wat er straks allemaal op mij afkomt, vind dit alvast interessant om te lezen!

  • Reageren
    Rianne
    15 mei 2017

    Onze pleegzoon is ongeveer van dezelfde leeftijd als Flynn. Ik denk dat we dezelfde opvoedingsstyle hebben. Time out geven wij ook, ook begonnen rond dezelfde leeftijd. Zelfs met aanmoediging van onze pleegzorgbegeleider. En het werkt echt!!

    Perfecte ouders zijn er niet. De wereld is niet perfect.

    Leuk om stukjes over opvoeding en jullie Flynn te lezen.

    • Reageren
      Roos
      16 mei 2017

      Wat leuk om te horen dat jullie er ook zo instaan! :) En het hoeft ook absoluut niet perfect, dat verlang ik ook niet van mezelf of van iemand anders! Als je maar kan zeggen dat je alles met liefde doet denk ik altijd :) XX
      Roos onlangs geplaatst…Change of mindset: mijn rotochtend en de oplossing!My Profile

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge