‘Sophie in de mentale kreukels’ over de burn-out | Happy mind

Het aantal mensen met burn-out klachten zijn de laatste jaren alarmerend hoog geworden. Meer dan 1 miljoen werknemers in Nederland heeft een burn-out gehad of heeft last van burn-out klachten. Dat is 1 op de 7 mensen. Een bizar hoog aantal! Ik keek het programma ‘Sophie in de mentale kreukels’ en dat zette mij enorm aan het denken.

Kennen jullie het programma ‘Sophie in de mentale kreukels’? Sophie Hilbrand maakt dit programma over burn-outs, waar ze vandaan komen, waarom krijgt de één ze wel en de ander niet en vooral ook: wat kun je er tegen doen? Ik zag vorige week de tweede aflevering en als je geïnteresseerd bent in dit onderwerp is het écht een aanrader.

De burn-out dus.

Wat is eigenlijk precies een burn-out?

Burnout is een psychologische term voor het gevoel opgebrand te zijn, geen energie of motivatie meer te kunnen vinden voor de bezigheden op het werk. Zit je op je werk voor langere tijd in een negatieve situatie zonder tot een oplossing te komen, dan kun je last krijgen van werkstress. Het is belangrijk om werkstress serieus te nemen omdat het kan leiden tot een burnout.

Bron

Tijdens het programma komen ook een aantal mensen aan het woord die een burn-out gehad hebben. Mensen die helemaal op zijn, zitten te huilen in de auto voor de ingang van hun werk of wel 22 uur per dag sliepen toen ze er eenmaal aan toe gaven. Compleet opgebrand dus, zoals de wetenschappelijke beschrijving ook aangeeft. Het klinkt vreselijk, verdrietig en eenzaam en ik ben ontzettend blij dat ik dit zelf nog nooit mee heb hoeven maken.

Jaren terug kon ik mij helemaal geen voorstelling maken van hoe zoiets zou voelen maar dat kan ik nu wel een stuk beter. Ook doordat ik door de jaren heen zelf echt wel ‘gekampt’ heb met dippen (dipjes wil ik niet zeggen), een tijd bij een psycholoog heb gelopen voor mijn bevallingstrauma en ook omdat ik zelf ook regelmatig te maken hebt(gehad) met werkstress, cliënten die onder je huid gaan zitten of dat je gewoon niet meer kunt zien hoe je alles voor elkaar gaat krijgen in een bepaalde tijd.

Burn-outs per sector.

En dan werk ik in de zorg. Een sector waar je veel werk moet doen maar ook psychisch zwaar werk doet. Je werkt met mensen, het gaat om mensenlevens en als jij een fout maakt kan dat grote gevolgen hebben voor iemands leven. Die druk? Ik kan mij steeds beter voorstellen dat, wanneer jij het lastig vindt om je grenzen aan te geven, een burn-out op de loer ligt. Wat wél het voordeel is van de zorg is het feit dat je (over het algemeen) veelal met sociale, empathische mensen werkt en dat het hierdoor soms makkelijker kan zijn om aan te geven dat je het psychisch zwaar hebt. Praat er over en wellicht kun je dan al een hele hoop voorkomen!

Tijdens het programma ‘Sophie in de mentale kreukels’ praatte zij tijdens een vrijdagmiddagborrel op de Zuidas in Amsterdam juist met mensen uit een andere sector: de financiële wereld. En laat dát nou een sector zijn waarin je het juist absoluut niet bespreekbaar kunt maken. Sophie praat hier met mensen van een jaar of 30 die gemiddeld zo’n 60 tot 80 uur werken. De werkdruk is hoog, mensen werken op basis van commissies en ‘tsja, als je €8000,- per maand wil verdienen moet je er hard voor werken’. Haleluja, €8000 euro? 60 tot 80 uur werken? In dit wereldje aangeven dat je het allemaal niet meer trekt? Dan kun je net zo goed rond gaan lopen met Loser op je voorhoofd. Het psychisch niet aankunnen is het tonen van je zwakte en volgens verschillende mensen wordt er echt op je neer gekeken als je hier aan toe zou geven. Mensen verdwijnen dan ook gewoon vaak een poosje i.p.v. dat er vertelt wordt dat iemand thuis zit met een burn-out. Vréselijk lijkt me dit.

Mensen tussen de 25 en 35 grootste risicogroep.

Waar ik best een beetje van schrok is dat  ik met mijn 26 jaar in de grootste risico groep val. Ik had verwacht dat dit meer een 35+ ‘ding’ is maar niets is minder waar. En eigenlijk is dit ook helemaal niet gek. Na er een tijdje over nagedacht te hebben klinkt het juist heel aannemelijk. In deze fase van je leven ben je meestal afgestudeerd, druk op zoek aan het uitzoeken wat je wil in dit leven, wat voor baan bij jou past.. En zie die baan dan nog maar eens te krijgen! Daarnaast gaan mensen om je heen serieuze relaties aan, huizen kopen, misschien wel kinderen krijgen. Misschien wil jij dit ook wel of denk je: no way! Daar ben ik helemaal nog niet aan toe. Je komt in een bepaalde leeftijdscategorie waarin je leven verandert van ‘lekker studeren, uitgaan, lol maken, uitslapen’ naar het maken van serieuze beslissingen. Er zijn zo ontzettend veel dingen om over na te denken in deze leeftijdsfase, zoveel serieuze keuzes te maken. Veel mensen zijn daar gewoon nog helemaal niet aan toe.

En juist die keuzes veroorzaken stressklachten. Niet gek als je bekijkt in wat voor wereld wij leven. Succesvol zijn lijkt tegenwoordig het hoogste goed te zijn. Van je baan tot je sociale leven, je interieur en hoe je eet. Hoe je er uit ziet en je liefdesleven tot een grote vriendinnengroep en zorgen voor je familie. Je moet een fantastische moeder zijn die mee gaat naar de schooltuintjes maar daarnaast ook een carriere hebben. En het zou ook nog leuk zijn als je minstens 5000 volgers op je Instagram account hebt ;-)! HOE DAN? We willen succesvol zijn op zóveel verschillende gebieden maar dit is gewoon niet mogelijk. En die druk die we onszelf (maar daarnaast ook de maatschappij) opleggen kan zorgen voor burn-out klachten.

Waarom maken we ons werk zo belangrijk?

Naast het hele ‘succesvol willen zijn’ plaatje denk ik dat daarnaast de grote vraag is: waarom maken we ons werk zo belangrijk? Als jij een leuke baan hebt met toffe collega’s en eigenlijk heel erg op je plek zit maar ondertussen wel keihard werkt denk je waarschijnlijk niet dat een burn-out op de loer ligt. Maar niets is minder waar. Ook als je teveel doet van wat je leuk vindt is het goed mogelijk dat je het op een bepaald moment niet meer aan kan. Dat je hoofd een keer aan de bel trekt of je lichaam er gewoon een keer mee kapt.

Toen ik nog op het audiologisch centrum werkte met mensen met oorsuizen was dit ook een regelmatig terugkerend onderwerp. Ik vind dit alles toch leuk? Waarom word ik er dan zo moe van. Eigenlijk heel logisch en dit kun je vrij makkelijk uitleggen aan de hand van de ‘energiebak’. Bij ieder mens komt er energie binnen op een dag en gaat er energie uit. Dingen geven energie en dingen kosten energie. Zo kun je bijvoorbeeld een dag shoppen super leuk vinden maar aan het einde van de dag toch doodmoe neerploffen op de bank. Toch? Als jouw energiebak normaal gesproken voor 100% gevuld is en je die dag voor 100% aan energie verspilt ben je in balans. Maar als je knetterhard werkt sta je vaak al moe op en is je bak bijvoorbeeld nog maar voor 75% gevuld. Misschien is je bak maar voor 50% gevuld omdat je een ziek kind thuis hebt, je veel zorgen maakt om je zieke broer/zus, een ruzie, of wat ook. Als je dan je dag begint met 50% aan energie maar wel voor 100% energie geeft heb je op een bepaald moment niks meer te geven. Doe je dit week na week, maand na maand.. Juist! Dan kun je nog zo’n leuk leven hebben, nog zo’n leuke baan hebben, maar ook DAN kan het teveel worden en ligt die burn-out misschien wel op de loer.

Goed voor jezelf zorgen is dus the key.

Waar ik denk dat het allemaal op neer komt is zorgen voor jezelf. Je kunt heel hard werken, alles uit het leven halen wat er in zit en succesvol zijn op heel veel verschillende gebieden maar verlies nooit jezelf uit het oog. Je eigen gevoelens, je eigen gezondheid. Wees niet hard voor jezelf maar luister naar jezelf. Loop je tegen iets aan? Werk er aan en stop het niet weg. Als je dit een aantal jaren wel doet kan het zo zijn dat je opeens tegen die burn-out aan loopt en dat al die weggestopte shit (van de afgelopen jaren) er in 1 keer uitkomt. Dán heb je pas een hoop werk te verrichten!

Ik hoop dat geen van jullie hier ooit mee te maken krijgt of mee te maken heeft gehad maar mocht het wel zo zijn zou ik het heel interessant vinden als je een reactie achter wil laten. Hoe ben jij er mee omgegaan? Hoe ben jij er ook weer uit gekomen? En hoe reageerde jouw omgeving er op?

♥♥♥♥♥♥

Gerelateerde artikelen

21 reacties

  • Reageren
    Josianne
    6 april 2017

    Ik heb geen echte burnout gehad, maar ik heb er wel dicht tegenaan gezeten. Dit kwam omdat ik én wilde verbouwen en verhuizen, een halve marathon wilde rennen, wilde werken, wilde freelancen en nog zo wat. Dat werd me uiteindelijk een beetje teveel. Ik ben met trillende handen naar de huisarts gegaan en die heeft gezegd dat ik moest stoppen met een paar opdrachtgevers. Ik heb het toen meteen een stuk rustiger aan gedaan en sinds het najaar gaat het weer een heel stuk beter! Al moet ik nog steeds wel uitkijken dat ik niet teveel hooi op m’n vork neem, hoe leuk alles ook is.
    Josianne onlangs geplaatst…Girlboss time – Hoe verdien ik mijn geld?My Profile

  • Reageren
    Marleen
    6 april 2017

    Ik heb een burn-out gelukkig nooit persoonlijk ervaren, maar mensen in mijn omgeving wel. Ik vond het ‘vanaf de zijlijn’ al ontzettend heftig. Je kunt anderen hier maar tot in een bepaalde mate bij helpen, zelf heb ik geprobeerd zowel beschikbaar voor ze te zijn om mee te praten/wat te doen maar er ook geen probleem van te maken als dat er gewoon nog even niet in zit.

    Toch herken ik persoonlijk ook heel erg die druk die je op jezelf legt om overal succesvol in te zijn. Gelukkig heb ik me op tijd kunnen realiseren dat ik nu ook al genoeg ben en doe :) Ik wil me nog steeds graag ontwikkelen, maar op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo. Ik denk dat je de spijker op zijn kop slaat met dat goed voor jezelf zorgen het allerbelangrijkste is!

  • Reageren
    Kaylin
    6 april 2017

    Wat een artikel en wat zet het mij weer terug aan het denken… Toen ik 17 was, werd mij voor het eerst gezegd dat ik moest opletten voor een burn-out. Nu zijn we bijna zes jaar verder en denk ik dat dit nog steeds het geval is… Twee zaken uit je blogje zijn zeer herkenbaar: ik werk in de zorg als verpleegkundige maar ik hou wel van mijn job dus ik geef me ten volle. Resultaat: ik ben heel erg moe en heb regelmatig hoofdpijn. Soms voel ik me ook “leeg” (kan het niet anders omschrijven). Ongeveer vijf weken geleden kwam ik inderdaad huilend toe op mijn werk maar ik heb gewoon mijn shift uitgewerkt… En hoe mijn omgeving reageert? Mijn vriendinnen zijn er voor me (degene die het weten teminste) en mijn vriend snapt niet hoe ik zo moe kan zijn…. Nuja ik probeer dag per dag te bekijken en vroeg of laat zal dit lichamelijke/geestelijke gevoel wel verbeteren toch.

    • Reageren
      Roos
      6 april 2017

      Hoe je dit beschrijft klinkt het echt alsof het slim is om misschien even een stapje terug te zetten en even aan jezelf te denken Kaylin <3! In de zorg is het zo gemakkelijk om jezelf voorbij te lopen! Lief zijn voor jezelf, niet te streng zijn voor jezelf. Als een vriendin naar je toe was gekomen met exact dit verhaal wat had je haar dan geadviseerd? Digitale knuffel vanaf hier! X
      Roos onlangs geplaatst…‘Sophie in de mentale kreukels’ over de burn-out | Happy mindMy Profile

  • Reageren
    Sandra
    6 april 2017

    Goed artikel! Ik ben net hersteld van een hele zware overspannenheid. Ik zat tegen een burn out aan. Ik heb veel geleerd het afgelopen jaar, waaronder jezelf heel hard tegen komen en je grenzen kennen. Ik ben veranderd en heb keuzes gemaakt. Onder andere om bij mijn huidige baan weg te gaan. Het is de beste keus van alles geweest! Ik heb het programma van sophi ook gezien. Ik moet de rest nog terug kijken. Voor mij natuurlijk reuze interssant. Heel toevallig ben ik nu bezig om op mijn blog een apart onderwerp over burn out, stress en alles wat erbij komt te gaan maken. Ik wil mijn ervaringen graag delen. Ik gun wat ik (en mijn gezin want die heeft er ook behoorlijk onder geleden) heb meegemaakt niemand toe. Het is inderdaad echt goed voor jezelf zorgen en je rust pakken wanneer dat moet.

  • Reageren
    Marjolijn
    6 april 2017

    Ik zit nu, as we speak, thuis met burn out achtig klachten. Het was mijn vriend die zei dat ik me ziek moest melden want ik kwam al tijden huilend thuis uit m’n werk. Of zat ik op m’n werk te janken op de wc. Gelukkig was de bedrijfsarts het volledig met mijn vriend eens en ben ik ziekgemeld. De balans is volledig zoek. En die moet ik gaan terugvinden met behulp van een psycholoog. Want alleen kom ik er niet uit.
    Wat jij ook schrijft is mijn eeuwige dilemma; waarom maken we ons werk zo belangrijk. Ik heb toch gestudeerd? Waarom werk ik dan onder mijn niveau? En waarom doe ik werk dat ik niet leuk vind? Ik vind het moeilijk.
    Ik kijk ook naar Sophie in de kreukels en het is allemaal zo herkenbaar, zat deze week weer huilend voor de tv omdat ik het allemaal zo herken.
    Fijn dat je hier aandacht aan besteedt, mag weleens uit de taboesfeer! (Ook bij mezelf want ik voel me nog steeds schuldig dat ik thuiszit)

    • Reageren
      Roos
      6 april 2017

      Wat ontzettend klote om te lezen dat je er midden in zit Marjolijn! Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt om mee te praten, te huilen en af en toe eens flink te knuffelen én dat je professionele hulp hebt waar je je goed bij voelt, waar het mee klikt en waarbij je jezelf open durft te stellen.
      Ik denk dat je eeuwige dilemma het dilemma van velen van ons is.. We studeren allemaal met een bepaalde droombaan in ons hoofd en dan ben je eindelijk afgestudeerd (na al die jaren keihard studeren en daarnaast nog bijbaantjes etc.) en dan kun je geen baan vinden. Of je krijgt wel een baan maar je vindt er geen **** aan. Of je vindt je droombaan (zoals ik ooit deed) maar kunt er door bezuinigingen niet blijven. ZO frustrerend!!!! I know the struggle en ik kan je dan ook niet HET antwoord geven. Waarin ik zelf wel heel erg in ben gegroeid is dat ik nu meer kan ‘berusten’ in hoe het is. Ik vertrouw er meer en meer op dat bepaalde dingen in je leven gebeuren met een reden en dat uiteindelijk altijd alles zijn weg vind. Dit is (bij mij) altijd nog zo geweest, hoe lastig sommige dingen ook waren, en daar probeer ik me aan vast te houden. Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke periode maar ook jij komt hier weer door! <3<3
      Roos onlangs geplaatst…‘Sophie in de mentale kreukels’ over de burn-out | Happy mindMy Profile

  • Reageren
    Mariska
    6 april 2017

    Ik vind het programma van Sophie ook erg heftig en herkenbaar! Ik kan niet zeggen dat ik met een burn-out thuis heb gezeten (gelukkig) maar ik weet wel dat ik er niet ver van af was. De dingen die zij benoemt zijn zo herkenbaar! Waarom willen we altijd alles zo goed en perfect doen?
    Mariska onlangs geplaatst…4 tips om uit dat dipje te komenMy Profile

  • Reageren
    Daisy
    6 april 2017

    Wat een goed artikel. Ik ben het helemaal met je eens dat voor jezelf zorgen zo ontzettend belangrijk is. En dat je ook hartstikke succesvol en gelukkig kunt zijn als je misschien wat minder werkt, of je werk niet op 1 zet, maar daardoor wel lekker in je vel zit. Ik heb het programma nog niet gezien maar dit ga ik zeker doen.

  • Reageren
    D.
    6 april 2017

    Ik zag je berichtje op insta stories en ben gelijk je artikel gaan lezen. Wat goed dat je hierover schrijft en zo hopelijk mensen kan waarschuwen en informeren.

    Ik zit nu momenteel ruim 2 weken thuis met burn-out klachten en zit er echt helemaal middenin. Ben 28 jaar en werk fulltime.
    Na een hele lange tijd (maanden lang) naast m’n eigen werkzaamheden ook het werk van 2 collega’s overgenomen te hebben is mijn emmertje helemaal overgelopen. Kon alleen nog maar huilen en had op een begeven moment zo’n lange lijst aan lichamelijke klachten dat ik het niet kon blijven ontkennen.

    Moet nu leren ontspannen als eerste maar dat lukt helaas nog totaal niet. Ben constant gestresst en opgejaagd en raak van de kleinste dingen compleet in paniek.
    Heb nu wekelijkse hulp van m’n huisarts, m’n fysio, een psycholoog en mindfulness coach. Hoop dat als ik me eenmaal weer kan ontspannen en rustig geworden ben langzaamaan met kleine stapjes vooruit ga.

    Ik had nooit gedacht dat mij zoiets zou overkomen en eerlijk…. ik had geen respect voor mensen die zulke klachten hadden. Begreep daar niets van en had altijd zoiets van.. stel je niet aan en doe je werk.
    Inmiddels weet ik wel beter. Sophie d’r programma zorgt er bij mij ook voor dat ik elke week huilend op de bank zit te kijken. Heel goed dat ze dit programma maakt!

    Tip voor iedereen die meeleest : hou jezelf goed in de gaten. Luister naar je lichaam en wacht niet net zoals ik totdat je een hele waslijst aan klachten heb.

  • Reageren
    Merel
    6 april 2017

    Ik zit nu nog steeds in een burnout. Bij mij kwam het vooral omdat ik het afgelopen jaar te veel op mijn bordje had genomen. Te weinig nee had gezegd tegen de dingen die ik niet leuk vond en te weinig naar m’n eigen ik geluisterd. In oktober knapte er echt iets in mij en ben ik overal mee gestopt. Toen kwam er ook nog uit dat ik een vitamine b12 tekort had. Dubbel pech zeg maar. Nu een paar maand later gaat het gelukkig steeds een beetje beter met me. Er zijn voor mijn gevoel steeds meer zonnige dagen. Hoewel er ook nog wel dagen zijn waar bij ik me niet lekker in mijn vel zit. Dat hoort er nou eenmaal ook bij. Ook met de hulp van het praten met een psycholoog heeft mij ontzettend geholpen.

    • Reageren
      Roos
      6 april 2017

      Hey Merel, wat ontzettend goed om te horen dat de zon weer meer gaat schijnen voor je! <3 En inderdaad, ups en downs horen er bij. Zodra de ups de overhand nemen weet je dat je op de goede weg bent. Ik duim voor je dat je je snel weer de oude voelt. Dankjewel voor het delen van je verhaal! XX
      Roos onlangs geplaatst…‘Sophie in de mentale kreukels’ over de burn-out | Happy mindMy Profile

  • Reageren
    Nicole
    6 april 2017

    Wat een interessant artikel!
    Het programma kende ik niet, maar ben nu erg benieuwd. Ik denk inderdaad dat het echt een probleem is wat veel voorkomt en dat er heel veel mensen zijn die er niet over praten. Zelf heb ik na mijn afstuderen een behoorlijke dip gehad. Ik was zo intensief bezig geweest met mijn afstudeeronderzoek dat ik daarna als het ware in een zwart gat viel. Ik wilde zo graag werken en niet thuis zitten, maar aan de andere kant had ik nergens zin in.

  • Reageren
    Food Love and Happiness
    6 april 2017

    Goed geschreven Rosanne, ik lees veel herkenningspunten. Het op vlakke vlakken succesvol willen zijn, of in mijn woorden het goed willen doen, is iets waar ik nog steeds dagelijks moeite mee heb. Ik kan enorm met mezelf in de knel zitten hierdoor. En hoewel ik me volledig kan voorstellen dat het uitspreken van een burn-out in de commerciële, financiële wereld nog veel lastiger is, vond ik het toen ik hier zelf mee te maken had ook lastig om toe te geven aan m’n werkgever, m’n collega’s, maar nog meer aan mezelf. Die ontkenning, en je eigen grenzen overschrijden, it’s a bitch.

    Ik moest er aan toegeven toen ik 5 jaar geleden bij m’n nieuwe werkgever startte. Op m’n 2e werkdag overleed m’n vader onverwacht (auto-ongeluk). Onze thuissituatie was niet goed, en een te lang verhaal, maar na jarenlang (14jr) geen contact met hem gehad te hebben, was dit net weer ontstaan en waren we een band aan het opbouwen. Dit plotselinge afscheid maakte veel los. Wederom terugkomend op die vervelende thuissituatie heb ik een maand later het contact met mijn moeder moeten verbreken, en in diezelfde periode liep mijn relatie van 8 jaar op zijn eind.
    Voor het eerst een leidinggevende functie, met alle uitdagingen die daar bij hoorden, en zóveel onrust prive gezien, was too much.
    Je letterlijk ziek voelen, leeg voelen, verdrietig zijn, alles kwam er bij kijken. Dit kon ik niet langer voor me uitschuiven en moest ik bespreekbaar maken. Enorm eng, maar iedereen om me heen was gelukkig erg begripvol. Tijd en ruimte nemen, dat mocht ik gelukkig. Vervolgens daar zelf ook aan toegeven, dus accepteren dat je je soms zonder reden (Ok de redenen zijn duidelijk) boos en verdrietig voelt, dit er laten zijn. Zelfs opzoeken had ik vaak nodig: bepaalde nummers opzetten en keihard meejanken en voor je uit staren.

    Gelukkig is aan die periode ook weer een eind gekomen, en ben ik er veel sterker uitgekomen. Mijn eigen grenzen bewaken (hier zelf niet overheen gaan) blijft een lastige hoor, but I’m learning 😉

    • Reageren
      Roos
      6 april 2017

      Wauw wat een verhaal Danielle, dankjewel dat je dat hier wou delen. Je verhaal klinkt echt ontzettend heftig en het klinkt eigenlijk zo logisch dat een mens (in dit geval jij) dit gewoon niet allemaal aan kan. En dan nog zo streng voor jezelf zijn of er niet aan toe willen geven want HOP gewoon doorgaan! Dat zit er op de één of andere manier zo in hé. Ik vind het heel knap dat je dit doorgekomen bent <3! EN dat je er sterker uitgekomen bent. Het is zo waar dat dit soort ervaringen je sterker maken. Stars can't shine without a little darkness, daar geloof ik echt in. Als je weet hoe naar het leven ook kan zijn waardeer je het leven des te meer als het goed voor je is.
      Roos onlangs geplaatst…‘Sophie in de mentale kreukels’ over de burn-out | Happy mindMy Profile

  • Reageren
    M
    7 april 2017

    Fijn om hierover te lezen! Hier geen Burn out maar wel klachten. Veel gespannen en vaak huilen. Alleen bij mij niet ivm het werk. Ik ga juist ontspannen naar mijn werk om mijn hoofd ‘leeg’ te maken. Leuk werk in de administratie met leuke collega’s. Zonder dit zou het denk ik slechter met me gaan.
    Bij mij is het juist de thuissituatie. Een hele lieve man en 2 hele lieve kinderen van 3.5 en 1.5 jaar. Alleen het kost me heel veel moeite om alles op orde te houden. Het huishouden, voor de kinderen zorgen en daarnaast nog quality time met m’n man vinden. Ik vind dit allemaal erg lastig. Vorig jaar pfeiffer gehad en nu helaas nog vaak erg moe. Nu ook een vitamine d tekort. Gelukkig heeft mijn man hier veel begrip voor als ik in het weekend eens een powernap doe. Alleen helaas zijn er ook vaak bezoekjes en uitjes in het weekend gepland. Dat kost erg veel energie. Ik ga vaak niet mee maar ook dat is niet fijn. Ik wil ook graag overal bij zijn. Ik zit bijna de hele dag binnen en heb nergens zin in. Even met de Kids naar het speeltuintje om de hoek doe ik niet alleen. Dat doen we na het eten met z’n 4en. Dan kunnen we het een beetje verdelen. Nog nooit met de 2 Kids gaan fietsen. Vind ik doodeng. We kijken van dag tot dag. Dat gaat nu goed. Soms een wat minder dagje maar die mindere dagjes worden gelukkig een stuk zeldzamer. Langzaam komen we er wel. En dat het thuis bijna altijd een zooitje is nemen we maar voor lief😄

  • Reageren
    Lilian
    7 april 2017

    Wat een heftige verhalen allemaal hierboven. Ik denk dat ik niet echt het karakter heb voor een burnout omdat ik te dromerig ben en te veel houdt van lezen met een glas wijn erbij ;-) Maar ik kan me wel voorstellen hoe zo’n burnout zich ontwikkeld. Vooral in de leeftijd van 25-35 inderdaad. Zelfs een boek lezen met een glas wijn erbij is tegenwoordig al bijna een soort ‘moeten’, omdat ons hele leven aan elkaar hangt van tijdplanningen en verplichte quality-time.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge