Maak je toch eens niet zo druk!

Hoe vaak ik dit zinnetje in mijn leven al wel niet gehoord heb.. Ontelbaar! Ik geef toe, het leven zou een stuk makkelijker zijn als ik mij niet druk zou maken om al het onrecht in de wereld. Maar hoe zou de wereld er uit zien als niemand zich ergens druk om zou maken?

Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel, altijd al gehad. Daarnaast ben ik ook nog eens heel gevoelig en is mijn empatisch vermogen nog-al groot. Of ik nou onrecht zie voor mijn deur, in de supermarkt, op social media of in het nieuws.. Het raakt mij altijd. En mijn mond dichthouden? Dat blijft een moeilijk punt.

Maar wil ik altijd mijn mond dichthouden? Wil ik mij ‘eens niet zo druk maken’? Nee!

Het zou een stuk makkelijker kunnen zijn..

Eerlijk is eerlijk, het zou soms een stuk makkelijker zijn als ik mij niet overal zo druk om zou maken. Dat Thierry Baudet uitspraken doet over abortus of verkrachtingen en ik zou denken ‘wat een asshole’ en daarna weer verder zou gaan met mijn dag. Of wanneer iemand voorkruipt bij de kassa ik niet de noodzaak zou voelen iemand er op te wijzen hoe onbeschoft dit is. Het zou een hoop emoties en stress voorkomen maar wordt de wereld hier beter van? Als iedereen altijd maar zijn of haar mond dicht zou houden?

Mensen helpen, dat is wat ik wil!

Het is niet voor niets dat ik maatschappelijk werker geworden ben. De keuze voor deze studie maakte ik voornamelijk omdat ik graag ‘mensen wou helpen’, wat dat op je 16e dan ook mag betekenen, en uit het gevoel van rechtvaardigheid. Ik heb het zo goed, iedereen zou het zo goed moeten hebben!

Ik kwam er al gauw achter dat de wereld een stuk oneerlijker in elkaar zat dan wat ik tot dan toe gewend was in mijn fijne gezinnetje in Twente. Ik liep in de eerste maanden van mijn opleiding stage bij Vluchtelingenwerk en moest mijn tranen op de fiets naar huis vaak in zien te houden. ’s Avonds in bed piekerde ik mij suf. Hoe kan ik nou zoveel geld uitgeven aan kleding, lunchen met vriendinnen en uitgaan terwijl deze mensen NIKS hebben?

Letterlijk NIKS!

De jaren er na leerde ik in mijn stages en later in het werkveld jonge meisjes kennen die letterlijk alleen op de wereld waren. Met ouders die niet meer in beeld waren of zelf een beperking hadden. Meisjes uit het loverboy circuit. Daklozen zonder enige hoop op een beter leven. Families die leefden van 40 euro per week. Meisjes die seksueel misbruikt waren door familie leden. Mensen met zware psychische problematiek waar niemand naar leek om te kijken.

Hoe kan het dat dit gebeurt?

Waarom doet niemand hier iets aan? Waarom hebben zij zo weinig en ik zo veel? Wie kan hun helpen? Wat kan ik hier aan doen? Hoe kan het dat het zo oneerlijk verdeelt is in de wereld?

Grote vragen voor een meisje van 16 maar het sterkte mij wel enorm in mijn wil om mijn studie goed af te ronden.

Nog steeds, 12 jaar later, zijn dit vragen die ik mij regelmatig afvraag. Helemaal hoe de wereld er op dit moment uit ziet. Met de opkomst van extreem rechts in Europa, Trump aan de macht in Amerika, Rusland die zich nergens iets van aantrekt, de klimaatveranderingen.. Ik weet niet eens waar te beginnen met waar ik mij allemaal zorgen om maak.

Niet temperen maar aanmoedigen!

Altijd kreeg ik te horen dat ik in mijn eentje de wereld niet zou kunnen veranderen, laat staan te redden.. En ondanks dat ik dit begrijp en inmiddels weet dat dit ook niet gaat lukken kan ik mij nog steeds een gesprek met één van mijn docenten zo goed herinneren.

Hij was de eerste die mij niet temperde in mijn idealisme maar juist zei dat hij dit niet veel meer zag, het ongelofelijk mooi vond en vond dat ik door moest studeren! Er voor moest gaan! Hogerop moest zien te komen zodat ik beleidsmatig dingen zou kunnen veranderen binnen een organisatie waar mijn hart naar uit ging. Misschien wel de politiek!

Ondanks dat het doorstuderen niet gelukt is denk ik nog vaak aan zijn woorden en hoe fijn het is als iemand je begrijpt, je idealisme en uitgesprokenheid waardeert in plaats van tempert en je aanmoedigt je uit te spreken.

Want hoe zou de wereld er uit zien als niemand zich uitspreekt over misstanden in de maatschappij?

Hoe zou de wereld zich hebben uitgesproken als feministen er niet voor gezorgd hadden dat wij als vrouw stemrecht zouden krijgen? Hoe zou Amerika er uit hebben gezien als Oprah Winfrey het immense taboe rondom incest en seksueel misbruik niet zou hebben doorbroken? Hoeveel meisjes zouden geen onderwijs gekregen hebben als Malala zich niet had uitgesproken?

En wat denk je van alle rangers in natuurgebieden over de hele wereld die hun leven riskeren om het uitsterven van bedreigde diersoorten tegen te gaan. Mensen die strijden voor gelijke rechten voor mensen van kleur. Alle mensen die demonstreren tegen klimaatverandering en rechten voor de LGBTQ gemeenschap. Alle bodypositivity activisten die er voor zorgen dat meer en meer mensen inzien dat je uiterlijk niet je waarde bepaald.

Dit zijn ook allemaal individuele personen! Allemaal mensen die zich ‘druk maakten’ om iets en besloten niet hun mond dicht te houden maar er voor te gaan. Voor verandering, voor bewustwording, voor rechtvaardigheid.

Wij zijn de maatschappij!

Want het is precies wat het meisje hier boven op het plaatje zegt: ‘we blame society but we ARE society’. WIJ zijn de maatschappij. Wij met elkaar maken de maatschappij! En als iedereen altijd maar zijn of haar mond zou houden zal er ook nooit iets veranderen.

Dus spreek je uit, demonstreer, ga het gesprek aan met mensen die anders denken, STEM, schrijf een blog of schreeuw vanaf het dak naar iedereen die het horen wil.

Je bent niet te aanwezig, je bent niet te bazig of te overdreven. Laat je niks wijs maken! De wereld heeft jou en jouw stem nodig!

Let’s go girls!

Gerelateerde artikelen

11 reacties

  • Reageren
    Fem
    29 mei 2019

    Ik maak me nou eenmaal druk, dat hoort bij mij. Maar omdat je qua praktische hulp werkelijk niets aan me hebt, en echt met mensen werken niets voor mij is (mijn “filter” is niet goed genoeg), heb ik me gestort op het beleid. Eerst naast mijn werk, in de politiek, en sinds dit jaar heb ik de overstap gemaakt van het bedrijfsleven naar de zorg, zodat ik mijn hoofd én mijn hart kan meenemen naar mijn werk.

    • Reageren
      Roos
      29 mei 2019

      Goed dat je jezelf zo goed kent en hierin keuzes hebt gemaakt die bij jou passen! <3

  • Reageren
    Anna
    29 mei 2019

    Wat een prachtig artikel, je hebt het zo mooi verwoord! Ik ben het helemaal met je eens. En wat mooi dat de reactie van je docent je nog altijd is bijgebleven <3
    Anna onlangs geplaatst…20 dingen waar ik in mei blij van werd!My Profile

    • Reageren
      Roos
      29 mei 2019

      Ja dat sommige dingen je zo bij kunnen blijven he! :) Zegt maar weer hoe belangrijk woorden zijn!

  • Reageren
    Audrey
    29 mei 2019

    YES! Heel mooi stuk, ik ben het helemaal met je eens.
    Audrey onlangs geplaatst…Plog: Katwijk & OegstgeestMy Profile

  • Reageren
    Meike
    29 mei 2019

    Mooi artikel, goed dat je je platform hiervoor gebruikt. Ik herken me wel in de wereld niet kunnen veranderen in je eentje, maar laat me ook niet ontmoedigen :-)

    • Reageren
      Roos
      29 mei 2019

      Dankjewel Meike! De hele wereld misschien niet maar wel een paar levens <3!

  • Reageren
    Jenn
    29 mei 2019

    Goed gezegd!
    Jenn onlangs geplaatst…Gelezen | Aan alle jongens van wie ik hield (trilogie) van Jenny HanMy Profile

  • Reageren
    Darina
    30 mei 2019

    Heel mooi verwoord! En ik ben het helemaal met je eens!
    Darina onlangs geplaatst…Een dagje Antwerpen in foto’sMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.