If not now, when? Alles over mijn struggles met dromen, doelen en vooral TIJD.

Soms grijpt het me aan, de tijd. Het idee dat je een beperkte hoeveelheid tijd hebt op deze wereld en de vraag of ik alles uit mijn leven haal wat er in zit. Want doe ik dat? Leef ik het leven wat ik wil leven of wacht je met het uitvoeren van dromen en doelen tot ‘de tijd rijp is’? En wat als die tijd nooit komt?

De ‘juiste tijd’ bestaat niet.

Allereerst geloof ik er niet in dat er een ‘juiste tijd’ is voor iets. Ik denk dat er al-tijd redenen zijn om bepaalde dingen niet te doen, om te denken dat het nog niet de juiste tijd is. Neem nou het dromen over een kindje en de stap maken om er voor te gaan. Is er ooit een tijd dat je allebei een vaste baan hebt, een prachtig huis hebt, genoeg geld op de bank hebt, je relatie op z’n best is en je lichamelijk in perfect shape bent? En dan nog. Je vaste baan kan ook opeens ophouden, je kunt een financiele tegenvaller hebben, je kunt een blessure oplopen waardoor je heel lang niet kunt sporten.. Houdt dat dan in dat je er maar nooit voor moet gaan? Natuurlijk niet.

Ik geloof er in dat dingen vaak zijn weg wel vinden! De ‘juiste tijd’ bestaat voor mijn gevoel dan ook niet. In ieder geval niet qua feiten, wél qua gevoel!

En dan is er nog je omgeving.

Maar stel nou dat het voor jouw gevoel helemaal de juiste tijd is om voor een bepaalde droom te gaan. Dat het voor jouw gevoel dus NU de juiste tijd is. Maar deze droom heeft zoveel voeten in aarde dat het ook effect heeft op je omgeving, misschien je vriend of man. En die zit op dit moment in een compleet andere levensfase en zit helemaal niet te wachten op zo’n drastische verandering. Wat dan? Ik realiseer me heel goed dat je keuzes maakt in het leven, dat je dromen en doelen hebt maar dat niet al deze dromen en/of doelen haalbaar zijn in het leven. Maar dat het lastig is om binnen een relatie op 2 compleet verschillende punten in het leven te staan herken ik heel goed.

Op verschillende punten in het leven staan.

Ik moet zeggen dat wij hier meerdere van deze fases meegemaakt hebben binnen onze relatie en op dit moment (in kleine mate) weer op zo’n punt staan. We zijn allebei rond dezelfde tijd afgestudeerd en hebben allebei een compleet ander pad gevolgd wat betreft het vinden van banen. Ik heb zo’n 4/5 jaar gewerkt als ambulant begeleider met af en toe een andere baan er bij naast. Kay heeft eerst veel meer gezocht naar wat hij nou echt wou en heeft sinds anderhalf jaar helemaal zijn droombaan gevonden. En ik? Ik ben sinds de komst van Flynn zoekende.

Zoekende in alles, niet alleen op werkgebied hoor. Ik moet zeggen dat ik een ontzettend leuke baan getroffen heb waar ik me heel happy in voel maar eerlijk is eerlijk, ik ben nog steeds aan het worstelen om alle ballen in de lucht te houden. Bij mij heerst veel meer de vraag: halen wij alles uit ons leven? Leven wij ons leven omdat wij hier de keuzes voor gemaakt hebben of deinen we een beetje mee met wat het leven ons brengt? En wat als wij nu alle touwtjes zelf in handen zouden hebben, wat zouden we dan kiezen? Wat als tijd, geld en omstandigheden geen rol zouden spelen?

Pieker de pieker.

En zo pieker, peins, mijmer en droom ik al dagen en weken. Wil ik niet wat meer avontuur? Willen we niet nog naar het buitenland? Moet ik nou eens eindelijk die eeuwige onrust de kop indrukken of is het juist goed om hierover na te denken? Om kritisch naar je leven te kijken en niet over 20 jaar ‘wakker te worden’ en te denken SHIT, ik had toen beter naar mijn gevoel moeten luisteren! Begrijp me niet verkeerd, ik ben ontzettend gelukkig met mijn leven hoe het nu is, er gebeuren super mooie dingen en ik ben blijer dan blij met mijn 2 mannen. Ik bedoel het ook allemaal helemaal niet negatief! Ik vind het fijn om over belangrijke dingen in het leven na te denken, hier met elkaar over te sparren en te bedenken hoe we allebei het maximale uit ons eigen leven kunnen halen. En dat SAMEN.

Soms zou ik willen dat ik wat meer mijn mond dicht zou houden maar op dit gebied niet. Ik deel alles met Kay hierover en juist dit soort gesprekken brengt je weer dichter bij elkaar dan het eeuwige ‘hoe was het op je werk schat?’ ‘Doe jij Flynn zijn pyjama aan dan maak ik zijn fles’ ‘En, hoe heeft Flynn geslapen op de crèche?’ haha ;-)! Ik denk dat de ouders onder mijn lezers dit wel herkennen.

Dus bij deze van mij de vraag aan jou: evalueer jij jouw leven wel eens of ‘leef jij het gewoon’? Wat zijn jouw dromen/doelen? Ben jij er NU hard mee aan het werk of schuif je ze nog even op voordat voor jouw gevoel de tijd juist is? Ik ben heel erg benieuwd :)!

Gerelateerde artikelen

11 reacties

  • Reageren
    Frank
    19 april 2017

    Ik evalueer het leven eigenlijk nooit en ik leef het gewoon. Mijn vrouw heeft op haar werk doel voor ogen en gaat daar ook vol voor. Ik zelf heb qua werk geen echte doelen meer, maar voor mijn blog daarin tegen wel… zoveel mogelijk mensen blij maken met mijn verhalen. En ik denk dat als ons gevoel zegt dat wij klaar zijn voor een tweede kindje dat wij dat gevoel achterna gaan.
    Frank onlangs geplaatst…That’s how the love story began.My Profile

  • Reageren
    Sophie
    19 april 2017

    Ik herken het ook. Met name als ik langere periodes vrij ben door mijn studie of juist tijdens mijn studie. Zeg maar gerust zodra ik niet op reis ben en dat is toch wel 75% van het jaar. Dan twijfel ik ook of ik er wel genoet uithaal. Maar goed… soms is rust ook gewoon even goed in het leven maar het maakt je vaak rusteloos. ;-) Hopelijk mag jij iets vinden waar je je naast je twee mannen in kan storten zodat jij het gevoel hebt dat je meer uit je leven aan het halen bent!

  • Reageren
    Eveline Fleur
    19 april 2017

    Herkenbaar hoor. Ik hou er ook altijd van om over de dingen in het leven na te denken en te kijken wat ik nu eigenlijk wil. Zo zou ik heel graag van mijn blog mijn werk willen maken, zodat ik mijn uren zelf in kan delen en daarnaast wil ik mijn eigen merchandise gaan verkopen, gewoon voor de liefhebber.

    Daarnaast wil ik binnen mijn huidige fulltime job een stempel kunnen drukken en extra waarde toe kunnen voegen. Zo zou ik naar een andere functie willen groeien, omdat de functie waar ik voor aangenomen ben wat simpeler is dan wat ik allemaal kan. Gelukkig zien ze dit ook!

    Beide dingen hebben dus met werk te maken, want dat is het enige wat mij nog wat onrust geeft. Prive gaat het gelukkig allemaal fantastisch en zou ik het niet anders willen. Hooguit heerlijk op vakantie samen met mijn verloofde.

    Ik hoop dat je jouw avontuur kan vinden! Is het niet in de vorm van een grote reis, dan wellicht in de kleine dingen, door spontaan een onbekend straatje in te rijden of een film te kijken die je normaal nooit zou kijken. Xx
    Eveline Fleur onlangs geplaatst…Mijn Personal Body Plan ervaringenMy Profile

  • Reageren
    Marleen
    19 april 2017

    Ik ben vanaf januari heel erg bezig met de vraag ‘wat wil ik nu in mijn leven?’, dus ik zit nu volop in de evaluatie fase ;) Ik heb hiervoor al veel acties ondernomen, zo ben ik een kookcursus gaan volgen en in juni staat er een wijncursus op de planning! (eten en wijn zijn grote hobby’s :p)
    En in deze zoektocht ben ik dus ook op het idee van die eigen blog gekomen. Daarbij merk ik nu wel dat ik wat ‘uitstelgedrag’ aan het vertonen ben, vanwege gedachten als ‘maar ik kan nog helemaal niet goed fotograferen’, ‘ik moet het allemaal nog beter/mooier opschrijven’ en ‘het is vast handiger pas na onze vakantie te beginnen’. Maar misschien moet ik maar gewoon beginnen! Er zal inderdaad altijd wel een reden zijn om het uit te stellen.

    Ik vind het heel knap trouwens dat Kay en jij hier zo over kunnen praten, daar kan ik nog veel van leren als binnenvetter.

    Ik wens je heel veel succes met je zoektocht! :)

  • Reageren
    Sabrina
    19 april 2017

    super herkenbaar. te veel nadenken, te veel willen en te weinig ballen om op tafel te kloppen (hier dan toch :-)). Ik zoek nog steeds mn weg en ja ben 30+er, moeilijke weg met te veel hindernissen en heb al paar keer verkeerde weg genomen.
    Sabrina onlangs geplaatst…Mijn kids hebben weer een sprongETJE…My Profile

  • Reageren
    Danique
    19 april 2017

    Ik heb zelf heel erg het gevoel dat wij vrouwen veel te veel willen en moeten van onszelf. We leggen de lat veel te hoog, waardoor we ons zulke vragen gaan stellen. De druk om alles in je leven voor je 30e te bereiken is veel te hoog. Ik denk dat dit voornamelijk komt omdat we door bijvoorbeeld social media ons telkens vergelijken met anderen. Zij hebben een bepaald doel behaald, dus wij moeten dat ook. Ik vind het een lastig onderwerp..
    Danique onlangs geplaatst…Even bijkletsen #2My Profile

  • Reageren
    Linda
    20 april 2017

    Ik leef mijn leven vooral. Soms denk ik wel eens: “wat een burgerlijk gedoe met m’n gezinnetje” maar juist daar geniet ik van. Ik werk dit schooljaar (juf) 4 dagen! En 1 ding weet ik zeker! Dat doe ik amenooitniet meer, max 3 dagen! Wij hebben nu 2 kids (3 en 1.5) we hebben de wens voor een 3e! Ik mis echt veel voor mijn gevoel, we doen ze alleen maar naar de opvang (en opa en oma) waardoor wanneer je iets in het weekend hebt je schuldig voelt dat je weer weg gaat.
    Dit was even noodzaak, na 6 jaar invallen nog geen vaste baan! En dit was een kans om in ieder geval weer een jaar onder de pannen te zijn, in de hoop hiervoor beloond te worden! Tsja afwachten!
    Perfecte situatie is er niet denk ik en dromen heb je altijd! Maar ik geniet vooral van het moment! En op dit moment ga ik ervan genieten dat ik vanaf vrijdag 2 weken meivakantie heb! Maar eerst morgen een vrij dagje gezellig burgerlijk met de kids.. beetje wandelen, keuvelen, spelen, gek doen, lunchen, niks doen, en eigenlijk vooral doen waar we zin in hebben! :-)

  • Reageren
    Lisa
    20 april 2017

    Ik vind het af en toe heerlijk om zo over alles na te denken! Ik was kraamverzorgster en besloot opeens om toch juf te willen worden. Ik had een goede baan en heb alles opgegeven en studeer nu weer. Dat is voor mijn man en mij best een dingetje. Want we kunnen nu niet meer doen en laten wat we willen. Wel weet ik dat ik het voor het goede doel doe.

  • Reageren
    Bianca
    21 april 2017

    Ik had altijd best veel dromen, maar helaas liep het leven anders. Mijn grootste droom vroeger was om arts te worden. Helaas werd ik 3x uitgeloot voor de studie geneeskunde en ben ik uiteindelijk psychologie gaan studeren. Ook ontzettend leuk, maar niet wat ik altijd gewild heb. Daarna heb ik jaren gerevalideerd vanwege een ongeluk waar ik chronische pijnklachten aan heb overgehouden en de jaren daarna werden in beslag genomen door onze kinderwens die helaas onvervuld bleef. Sindsdien (ongeveer 2 jaar nu) staat mijn leven eigenlijk stil. Ik ben nu 37 jaar en, voor mijn gevoel, staar ik naar een lege toekomst en weet ik echt even niet meer wat ik wil met mijn leven. Dus dromen hebben, is mooi, maar ook niet zaligmakend. Ik wil nu vooral leven ipv overleven. Nu nog zoeken wat dat ‘leven’ voor mij dan precies inhoudt ;-)
    Er wordt vaak gezegd dat het leven maakbaar is, maar helaas heb je niet alles zelf in de hand. Toch geloof ik er wel oprecht in dat alles een reden heeft. Ondanks alles ben ik best gelukkig. Ik kan niet alles meer door de pijn, maar werk nog wel fulltime en geniet enorm van kleine dingen en de tijd met mijn man en onze harige ‘kindjes’. Als het leven noodgedwongen kleiner wordt, worden kleine dingen groter en voor mij is dat geluk (geworden).

  • Reageren
    Daisy
    21 april 2017

    Wat een goed stuk! Ik vind veel dingen heel herkenbaar. Ik ben op een bepaalde manier ook bang om belangrijke dingen in het leven steeds maar uit te stellen en er dan later achter te komen dat ik het eigenlijk anders had willen aanpakken. Ook het gevoel het maximale uit het leven te moeten halen herken ik heel erg.

    Met mijn werk heb ik lang zitten worstelen, omdat ik merkte dat dit niet mijn ding was. Als ik er nu op terugkijk dan was ik gewoon ongelukkig toen. Ik heb toen mijn baan opgezegd en ben nu rustig verder aan het zoeken naar iets nieuws. Best een enge sprong in het diepe, maar het heeft zoveel moois opgeleverd. Ik was zo bang dat ik mijn leven maar zo door zou laten kabbelen en er dan op mijn 40e achter zou komen dat ik het toch allemaal anders had willen doen op werkgebied.

    Ontzettend herkenbaar wat je hier allemaal schrijft (ik heb nog geen kinderen hoor, maar het gevoel bedoel ik). Best fijn om daar een soort van herkenning in te voelen, zo van: ik ben niet de enige die zo denkt. Het feit dat je hier zo mee bezig bent en over na denkt geeft denk ik al aan dat jij die stap al voor bent, dat jij het maximale uit je leven wilt halen. Probeer alleen niet alleen maar bezig te zijn met wat gaat komen en wat je nog allemaal wilt, maar geniet ook van hoe het nu is 🙂

  • Reageren
    Vivian
    22 april 2017

    Lastig onderwerp is dit! Ik herken het nadenken erover wel: vaak denk ik ”oh ik zou dit of dat graag willen doen maar misschien moet ik daar nog even mee wachten” of iets in die trant. Het is niet zo dat ik in een sleur raak of meer zou willen dan wat ik nu heb, het is meer inderdaad dat ”if not now, when?”-gevoel dat je bij sommige dromen bekruipt, dat gevoel van ”gaat het er wel ooit van komen”? En dan is het natuurlijk een afweging die je maakt: of je zórgt dat het ervan komt, of je laat het op zijn beloop. Denk dat zulke dingen heel erg op gevoel moeten werken, maar dat je ook niet moet wegstoppen wat je eigenlijk graag zou willen.
    Vivian onlangs geplaatst…Studie-update | Ik ga afstuderen!My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge