Hoe maak je de stap om voor een tweede kindje te gaan als je eerste zwangerschap/bevalling traumatisch was?

Het maken van de keuze om voor een tweede kindje te gaan nadat je een traumatische zwangerschap en/of bevalling hebt gehad is niet makkelijk. Daar weet ik alles van. Ik deel vandaag hoe wij hier mee om zijn gegaan en wat mij hielp in dit proces in de hoop dat ik één van jullie hier misschien mee zou kunnen helpen.

Mijn zwangerschap en bevalling.

Zoals je misschien wel weet was mijn zwangerschap allerminst leuk. Ik voelde mij vanaf dag 1 compleet uitgeput en sleepte mijzelf door de dagen heen. Ik was niet moe maar echt kapot, uitgeput tot in mijn tenen. Ik werkte en ik sliep. Dat was alles wat ik 9 maanden deed. De rest deed Kay.

Allerlei ‘kleine kwaaltjes’ maakten de zwangerschap nog zwaarder en toen ik met 30 weken werd doorgestuurd naar de verloskundige omdat Flynn ver voor zou lopen in groei (en ik een enorm grote buik had) was dat niet echt goed voor mijn positieve instelling.

Eenmaal in het ziekenhuis werd mij iedere week iets anders gezegd. Het ging van ‘je baby loopt wel 5 weken voor qua groei, je gaat je zwangerschap nooit uitdragen’ tot ‘natuurlijk ga je je zwangerschap gewoon uitdragen, je bent nog maar 38 weken?’ Iedere keer werd ons iets anders vertelt wat enorm veel onzekerheid met zich meebracht. Vanaf week 36 kon ik eigenlijk niet langer dan 10 minuten op mijn benen staan dus als we iets gingen doen moest ik in de rolstoel.

2 dagen voordat ik 40 weken zwanger was werd ik ingeleid en dat die bevalling geen pretje was is het understatement van de eeuw. Daarnaast kwam de placenta niet dus moest ik naar de OK, ademde Flynn niet goed, was ik veel bloed verloren waardoor ik mijn ogen amper open kon houden en flauwviel als ik opstond, hadden ze een fout gemaakt met het catheter waardoor mijn blaas heel erg was opgerekt en bleek al gauw dat mijn stuitje ontwricht was door het gebruik van de vacuümpomp. Die nasleep mensen..

Één groot feest.

De kraamtijd

Gelukkig was Flynn een droom van een baby en hebben we enorm van hem genoten nadat ik weer een beetje mijzelf was. De eerste maanden had ik nog wel regelmatig flashbacks en nare dromen maar ze leken al vrij snel af te nemen.

Ik twijfelde of het misschien toch nog nodig zou zijn om naar de psycholoog te gaan om eens te praten over alles wat ik meegemaakt had maar besloot toen om het nog niet te doen. Het gewone leven ging gewoon weer verder en zo lang ik er niet teveel over nadacht of er over praatte ging het best.

Na een aantal maanden merkte ik dat veel dingen mij toch nog heel hoog zaten, dat ik er eigenlijk juist over wou praten maarja.. Moet je dan 8269x hetzelfde verhaal vertellen aan je vriendinnen? I don’t know. Ik baalde er ook van dat ik iedere keer zo moest huilen als ik over deze nare tijd sprak en dat gaf voor mij de doorslag om toch hulp te gaan zoeken. Er zat nog zo ongelofelijk veel verdriet, daar moest ik iets mee doen.

Na het traject

bij de psycholoog (waar ik EMDR therapie volgde) voelde ik mij onwijs opgelucht. Ik leerde de tijd er na over mijn bevalling te praten en keek totaal anders naar mijn bevalling. Ik zag het niet meer als één grote faalervaring maar ik zag juist meer hoe ongelofelijk dapper ik geweest ben. Ik leerde hoe mijn brein in elkaar zet en dat ik over bepaalde dingen gewoon geen controle heb gehad. Dat dat niks zegt over mijn liefde voor mijn kind of over wie ik ben als persoon.

Maar de drang naar een tweede kindje had ik absoluut nog niet.

Nou, komt er nog een tweede?

En natuurlijk komen na een jaar (of al eerder) de vraag: nou wanneer komt er een tweede? Blijkbaar zijn dat hele gepaste vragen..

Wij hadden hier allebei nog totaal geen behoefte aan. Ik denk ook door alles wat we meegemaakt hebben dat alles nog zo ‘vers’ voelde. Toen Flynn 1 jaar was had ik echt het gevoel alsof hij er nog maar net was, laat staan dat ik alweer dacht aan een tweede. Sowieso lijkt het helemaal een ding van nu te zijn: kinderen heel vlak achter elkaar krijgen. Ieder zijn ding maar mijn voorkeur ligt er sowieso niet. Wat ik ook had meegemaakt, het leek mij altijd erg fijn als er wat meer leeftijdsverschil tussen de kindjes zou zitten.

Jaren verder

Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en kwam het wel eens ter sprake tussen Kay en mij. Ik merkte dat tijd heel veel wonden heelt en angst laat slijten maar alle wonden heelt het niet. Ik merkte dat het vooruitzicht op een eventuele zwangerschap me niet zozeer angstig maakte maar dat ik er ook absoluut niet naar uitkeek. Zet een kindje voor mijn deur en ik ben ONWIJS blij, een tweede kindje wil ik wel, maar een zwangerschap?

Voor mijn gevoel stond een zwangerschap aangaan weer voor het opgeven van een jaar van mijn leven. En daar had ik nou niet bepaald zin in ;-)! Ook zat ik met onwijs veel vragen..

Wat als dit.. Wat als dat.. Maar tegelijkertijd wist ik helemaal niet wat nou echt mijn vragen waren. Het was gewoon allemaal onzekerheid. Het is ZO’N stap om zoiets aan te gaan na wat je allemaal hebt meegemaakt. Waar anderen zwijmelden bij babykleertjes en dikke buiken dacht ik alleen maar aan alles wat er mis kon gaan en dat ik niet wist hoe ik dat door zou moeten komen als het weer zou gebeuren.

Preconceptioneel gesprek.

We besloten een pre-conceptioneel gesprek aan te vragen bij de verloskundige. Een gesprek voordat je (eventueel & hopelijk) zwanger wordt waarin er ruimte is om alles te delen waar je tegenaan loopt. Zorgen, angsten, vragen.

Dit gesprek hadden wij rond april van dit jaar en heeft mij enorm goed gedaan. Ik heb al mijn onzekerheden en twijfels op tafel gelegd. Weer onwijs gehuild maar ook gelachen en hoop gekregen. Ook heb ik vragen gesteld over eventuele begeleiding, mogelijkheid tot het krijgen van een geplande keizersnee of dat ik bijvoorbeeld op voorhand aan mag geven dat er onder geen beding gebruik gemaakt zou worden van de vacuümpomp. Ik ben enorm gerustgesteld door de verloskundige.

POP Poli

Bij ons in de regio is het namelijk mogelijk om je, zodra je zwanger bent, aan te melden bij de POP poli. Hier kun je in grote of minder grote mate begeleid worden door psychologen, maatschappelijk werkers, verloskundigen en gynaecologen als jij van jezelf al met psychische problemen kampt of als je, zoals bijvoorbeeld in mijn geval, psychische problemen hebt ondervonden na het krijgen van een kindje.

Mijn verloskundige vertelde mij dat zij moeders heeft die bijna iedere week met iemand praten of echt intensieve therapie aangaan maar ook mensen die bijvoorbeeld één keer met alle disciplines aan tafel gaan om zorgen te uiten en een bevallingsplan te schrijven. Het is net waar jij je prettig bij voelt.

Ook werd ik gerustgesteld in al mijn vragen over bevallen. Ik mag zelf beslissen in welk ziekenhuis ik wil bevallen, of ik compleet natuurlijk wil bevallen of bijvoorbeeld een geplande keizersnee zou willen. Het enige wat ik alleen niet meer mag is thuisbevalling. Doordat mijn placenta bij de eerste bevalling niet los liet is er een verhoogde kans dat dit bij een tweede weer zo zou zijn. Te gevaarlijk, teveel risico’s helaas.

Alles even laten bezinken.

Na het gesprek moest ik alles echt even laten bezinken. Ik voelde mij zo gerustgesteld terwijl ik ergens nog zo overtuigd was van mijn angst. Dat loslaten was ontzettend fijn maar koste ook even tijd.

Het toelaten van de hoop op een positieve ervaring creëert ook weer veel meer de mogelijkheid tot ‘gekwetst’ worden als dat niet gaat gebeuren. Maar je op voorhand al zorgen maken om dingen.. We weten allemaal dat dat geen enkel nut heeft.

Door het gesprek aan te gaan

Heb ik een heleboel angsten los kunnen laten en durf ik weer hoopvol te zijn. Ik ben er sowieso altijd al van overtuigd geweest dat ik nooit meer zoveel pech zal hebben als dat ik bij de geboorte van Flynn had. Dat was echt pech op pech op pech met een medische fout als fijne afsluiter ;p! Maar hoopvol zijn vond ik altijd heel moeilijk.

Ik ben mij, vooral door de therapie en de tijd die er overheen is gegaan, vooral gaan realiseren dat ik het allemaal aan kan. Dat wat er ook gebeurd is, hoeveel pijn en nachtmerries ik ook gehad heb, ik na een jaar gewoon weer gezond en gelukkig was. Dat je dingen kunt overkomen, hoe erg ze ook waren. Dat, hoe rot en vreselijk ze op het moment zijn, je (hoe cliche ook) écht sterker maken. Dat je de herinneringen en lessen altijd met je mee zal dragen maar dat dit ook bij het leven hoort.

Mocht het nu weer zou zijn dat mijn bevalling afschuwelijk wordt weet ik in ieder geval één ding zeker: this too shall pass. En mij daar aan vasthouden geeft mij zoveel hoop.

Voor jou!

Is er voor jou wel de wens voor een tweede kindje maar heb je ook iets verschrikkelijks meegemaakt wat je tegenhoudt? Mijn grootste tip is: praat er over. Als je nog niet in therapie bent geweest: doe dit zeker. Vraag daarnaast een gesprek aan met een/je verloskundige en speel open kaart. Gooi al je angsten, onzekerheden en twijfels op tafel. Alleen door dingen uit te spreken kun je er mee aan de slag gaan.

Gerelateerde artikelen

7 reacties

  • Reageren
    Mlis
    10 januari 2019

    Zo ontzettend herkenbaar dit. Ik zocht echt naar mensen die ook een traumatische ervaring hebben gehad bij het krijgen van hun eerste kindje. Gewoon om te kijken hoe een ander daar mee omgaat.

    Voor mij zelf.. mijn zwangerschap was geweldig en natuurlijk was ik wel uitgeput de laatste weken, ik was wel rustig en gelukkig. Dat alles veranderde anderhalf uur na het breken van de vliezen. Een grote nachtmerrie van volledig in paniek tot enorm veel medische missers.

    Ook ik heb na een aantal maanden hulp gezocht. Dit is niet heel veel beter geworden toen. Pas naar een jaar met behulp van een andere psycholoog en medicatie er weer langzaam boven op gekomen. Een jaar verder van de medicatie af en een leuke baan gevonden. Alles op rolletjes dus.

    Tot een positieve 2e test kort geleden. Ook al had ik wel het verlangen naar een 2e kindje. Wat ik toen en nu voelde was ik totaal niet op voorbereid. Paniek angst en schuldgevoel overheersen alles. Ik hoop zo dat ik net als jou weer mijn gedachten op orde kan krijgen en kan gaan genieten van deze zwangerschap. Wat goed dat jij dat voor bent geweest.

    Ik zou het fijn vinden om via deze weg met meer mama’s in contact te komen die soort gelijke ervaringen hebben.
    Mlis onlangs geplaatst…Te gekke eerste levering LEVV Girls summer 2019!!My Profile

  • Reageren
    Caroline Woudstra
    10 januari 2019

    trots op jullie!

  • Reageren
    Bertine
    10 januari 2019

    Wat een eerlijkheid en openheid in dit artikel. Enorm goed dat je zoveel hulp hebt gezocht en ook kon vinden. Fijn dat je het aandurfde om voor een tweede te gaan. Ik hoop dat deze zwangerschap en bevalling zoveel beter zal zijn! Ook hoop ik dat je van je zwangerschap kunt genieten!
    Bertine onlangs geplaatst…Terugblik 2018My Profile

  • Reageren
    Inge
    11 januari 2019

    Wát een mooi artikel. Kwetsbaar en dapper tegelijk. Ik denk dat je door je woorden vrouwen die eenzelfde ervaring hebben meegemaakt, hiermee veel herkenning en erkenning geeft ✨

    • Reageren
      Roos
      14 januari 2019

      Hey Inge, ik hoop het! <3 Al heel veel lieve berichtjes gehad van mensen dus dat doet me goed! X

  • Reageren
    Jessica
    29 januari 2019

    Wauw mijn complimenten. Wat heb je dit mooi onder woorden gebracht.
    Ik wens je een fijne zwangerschap toe.
    Wel fijn dat je verloskundige je gewezen heeft op de hulp die op verschillende vlakken beschikbaar is.
    Jessica onlangs geplaatst…Kerstswap – Secret Elf Surprise 2018 – #SelfS2018My Profile

  • Reageren
    Emma
    10 februari 2019

    Allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap! En daarnaast bedankt voor dit artikel. Erg fijn om dit te lezen. Ik ben zes weken geleden bevallen van mijn eerste kind. Gelukkig kijk ik goed terug op de bevalling, eigenlijk was het vrij vreselijk maar tijdens de zwangerschap heb ik ook hulp gezocht en veel gepraat waardoor mijn verwachtingen en mindset volgens mij geholpen hebben. Ik vond het zwanger zijn echter echt verschrikkelijk.
    Ik had ook ieder kwaaltje, heb 9 maanden overgegeven en voelde me al die tijd ontzettend rot. Ik dacht vaak ‘is dit het nou’ en ‘waarom wilde ik dit zo graag’. Inmiddels ben ik gelukkig erg blij met mijn dochter, maar het is zo’n onwijs pittig jaar geweest! Jouw ervaring geeft me toch hoop. Ik voel me nu soms al schuldig naar haar dat ik dit gevoelsmatig nu nooit meer wil hoeven doorstaan en haar dus bij voorbaat nu al een mogelijk broertje of zusje ontzeg. Misschien toch goed om daar nog eens met een professional over te gaan praten

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge