Als niks zeker is ligt alles open!

Wat was jouw eerste gedachte bij de titel? Kreeg je er een positief of negatief gevoel bij? Ik vertel je vandaag over mijn werk dat stopt, dat ik nergens meer zeker van ben, mijn kijk op de zorg en wat het mij gebracht heeft in positieve en negatieve zin.

Zoals je misschien al wel hebt meegekregen stopt vanaf 1 april, na ruim een jaar, mijn werkavontuur.

In eerste instantie klinkt dit natuurlijk al gauw als iets negatiefs. Werkloos zijn, (nog) geen uitzicht hebben op iets anders. Maar op de één of andere manier lijk ik het juist heel anders te zien.

Is dit eigenlijk positief of negatief?

Zoals je al aan de titel kunt lezen ligt alles open. Dit kun je zowel positief als negatief opvatten. Ik ben heel benieuwd wat jouw eerste gedachte was toen je de titel las. Was die positief (wauw alles ligt open, zoveel kansen, hurrayyy) of negatief (oh wat een naar gevoel moet dat zijn, eng, geen zekerheid). Als alles open ligt heb je geen zekerheid, geen uitzicht op iets, geen duidelijk pad dat ergens naar toe lijkt te lopen. Maar aan de andere kant.. Als alles open ligt is juist alles mogelijk. ALLES ligt open. Alles is een optie, ieder idee mag onderzocht worden.

En zo zie ik het.

Mijn verhaal; vanaf mijn 20e in de zorg werken.

Zoals je waarschijnlijk wel weet ben ik maatschappelijk werker. Al jaren werk ik met jongeren met gedragsproblematiek, persoonlijkheidsstoornissen, trauma’s, verslavingen etc. Zo uniek als ieder mens is zijn ook zijn/haar problemen. Hier begon ik mee op mijn 20e, tijdens mijn studie begon ik als ambulant begeleider bij een thuiszorg organisatie. Ik reed heel Twente door en begeleidde mensen met verschillende problemen die geconstateerd waren door de huishoudelijke hulp of verpleging. Je kunt dan denken aan mensen die leven in een sociaal isolement, opvoedkundige en/of relationele problemen of bijvoorbeeld schulden & problemen met de financiële administratie. Toen ik afstudeerde ging ik op zoek naar iets anders en werkte ik 4 jaar lang al zelfstandig hulpverlener en werd ik betaald op basis van de PGB’s van mensen. Ik richte mij toen meer op jonge meiden en heb dit jaren met veel plezier gedaan.

Toen ik zwanger werd en alles vanuit Den Haag omtrent het financieren van zorg veranderde (eigenlijk bijna onmogelijk werd gemaakt) besloot ik na mijn verlof een tijdje thuis te blijven en wat bij te verdienen met mijn blog. Dit liep eigenlijk heel goed maar andere dromen kregen prioriteit en toen er hobbels op de weg kwamen besloot ik niet om er aan te werken maar om op zoek te gaan naar iets anders. Ik miste het om er ‘toe te doen’, om op mijn manier een verschil te maken in de maatschappij. Hoe klein deze ook mag zijn.

Ik kwam weer bij mijn ‘oude vertrouwde’ werk uit; het begeleiden van jongeren. Wel bij een andere organisatie maar het principe bleef hetzelfde. Ik had het heel erg naar mijn zin; leuke organisatie en super leuke collega’s (♥) maar ik merkte dat ik mezelf meer en meer ‘uitgeblust’ voelde. Helemaal toen er privé een aantal dingen gingen spelen, mensen in mijn omgeving die ernstig ziek zijn, waardoor ik enorm veel verdriet te verduren kreeg én tegelijkertijd de altijd vrolijke, positieve en energieke begeleider moet zijn.

De zorg is zwaar.

Zoals je je misschien wel voor kunt stellen is de zorg zwaar en vraagt het veel van je. Je hebt de hele dag te maken met, over het algemeen, negatieve mensen met écht grote problemen. Geen ‘meh ik zit even niet lekker in mijn vel’ (oke die zijn er ook) maar mensen met schulden van tienduizenden euro’s, uitzettingen van gezinnen, mensen die dakloos raken doordat ze tussen wal en schip vallen, mensen die zichzelf of anderen iets aan lijken te doen.

Als je zo’n groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt zoals ik en je jezelf niet 100 procent voelt heb je constant het gevoel dat je faalt en achter de feiten aan loopt. Als je je niet 100 procent in kunt zetten voor de mensen die je helpt is dat ook niet eerlijk tegenover hen. Je hebt geen ‘dingen’ die je in kunt zetten, je kunt je als hulpverlener niet ergens achter verschuilen. Ze hebben het met jou te doen en hebben geen tijd voor jouw issues of problemen, die hebben ze zelf al genoeg ;-)!

Wat ik daarnaast het moeilijkste vind zijn de mensen die jouw hulp eigenlijk niet willen. Mensen die je zo hard nodig hebben maar die er niet voor open staan. Dat eeuwige getrek breekt echt op. Naast de ellenlange discussies, confrontaties, doodleuk uitgescholden of bedreigd worden en sommige hulpverleners die gewoon daadwerkelijk aangevallen zijn door clienten.

Naast dat is de zorg ook fantastisch!

Het klinkt nu wel als één enorme klaagzang maar dat wil ik er helemaal niet van maken. De zorg heeft mij namelijk ook ontzettend veel gebracht. Allereerst heeft de opleiding tot maatschappelijk werker mij gemaakt tot wie ik ben. En aangezien ik best tevreden ben met mijzelf ben ik hen daar heel erg dankbaar voor ;-)! Ik was 16 toen ik met de opleiding begon, zo ontzettend jong, en ik heb zo ontzettend veel geleerd. Over zelfontwikkeling, over communicatie, over jezelf beschermen en grenzen aangeven, over goed en fout en hoe groot het grijze gebied daarin is.

Daarnaast heeft het werken in de zorg zelf mijn ogen geopend voor een totaal andere wereld. Een wereld die voor mij, als bevoorrecht mens, totaal onbekend was. Natuurlijk weet je dat er mensen dakloos zijn, dat mensen verslaafd zijn, dat er mensen zijn ‘die het veel minder hebben als wij’.. Maar door hier tientallen, misschien wel honderden, gezichten en verhalen aan te plakken en daadwerkelijk naast deze mensen te staan en met ze mee te draaien heeft me zoveel geleerd.

Over de wereld, de maatschappij, het leven zelf, over normen en waarden, over geluk en alle zin en onzin die hier over uitgekraamd wordt. Dat er écht mensen zijn die helemaal alleen op de wereld zijn, dat er écht heel veel lieve, leuke, goede mensen diep in de shit zitten en daar waarschijnlijk nooit helemaal uit gaan komen. Dat mensen soms écht alleen nog maar die 5 euro hebben die ze op dat moment in hun broekzak hebben. Dat mensen die zóveel hebben meegemaakt ook nog kunnen lachen en op hun eigen manier proberen te genieten van het leven. Dat ‘jezelf gelukkig denken’ een stuk makkelijker is als je uit een bevoorrechte positie komt, niet wanneer je geen ouders meer hebt en vanaf je 8e van internaat naar internaat bent gesleept. Dat mijn eigen problemen in het niet leken te vallen en ik ze daarom maar wegschoof maar dat iedereen zijn problemen ‘er toe doen’ hoe groot of klein ze ook zijn. Het is geen wedstrijd. Zoals een collega van mij mij ooit vertelde: ‘mag iemand die zijn been verliest daar niet boos, verdrietig en angstig zijn omdat er altijd iemand is die wel 2 benen mist en het daardoor erger heeft?!’

Al deze ervaringen en het leed van anderen hadden mij negatief of bitter kunnen maken maar het werk heeft mij juist een, voor mijn gevoel, hele heldere blik op deze wereld gegeven. Een heldere, eerlijke en nuchtere blik op geluk. Mij laten inzien wat voor mij echt belangrijk is. Ik denk dat ik me nu nog meer realiseer hoeveel geluk ik heb en nog meer kan genieten van de kleine dingen die mij gelukkig maken júist omdat ik dagen, weken, maanden heb doorgebracht met mensen die in een compleet andere situatie zitten.

Om terug te komen op het begin.

De laatste tijd ben ik meer en meer aan het nadenken of dit is wat ik de rest van mijn leven wil doen. Het lijkt in eerste instantie zo vanzelfsprekend: ik heb mijn HBO diploma voor maatschappelijk werk behaald dus natuurlijk blijf ik hulpverlener. Dat is wat ik ken, wat ik kan.. Toch? Maar waarom eigenlijk. Als ik om mij heen kijk naar de 50 plussers zijn er maar weinig die nog het werk uitoefenen als waar zij een diploma voor hebben!

Zoals ik al schreef voel ik me op dit moment te uitgeblust en heb ik te weinig energie voor mijn gevoel en dat is ook één van de redenen denk ik waarom ik er zo oké mee ben dat alles open ligt.. Vorige week had ik een gesprek met iemand en zij zei ook: ‘je hebt 7 jaar alles gegeven wat je had, misschien is het gewoon even op en is het eens tijd om andere dingen uit te proberen’.

En dat is wat ik ga doen.

Heel veel ideeën, heel veel interesses, nu kijken waar de match ligt met mijn kwaliteiten. Waar word ik blij van, waar krijg ik energie van? Waar kan ik ook daadwerkelijk mijn geld mee verdienen én heb ik het gevoel dat ik er toe doe. Ik weet zeker dat er iets op mijn pad komt of dat ik zelf iets ga creëren waarin ik mij gelukkig voel. En of dat nou in de zorg is, werken in een koffietentje, winkel of dat ik toch weer meer uit mijn blog wil halen?

Ik heb er vertrouwen in.

Gerelateerde artikelen

20 reacties

  • Reageren
    Linda
    22 februari 2018

    Mooie eerlijke en kwetsbare blog! En ook herkenbaar. Ik werk nu bijna 7 jaar in de gehandicaptenzorg waarvan 6 als Persoonlijk Begeleider. Onlangs een bewuste keuze gemaakt om terug naar begeleiders functie te gaan. Ivm de werkdruk etc etc en te voorkomen dat ik weer in een burn out raak. En verder kijk ik rond in wat ik wil. Net zoals jij ook zegt; ik wil er toe doen. Voor anderen, voor mezelf.

    Ook leuk dat gesprekken met anderen je anders laten kijken/denken.

    Ik ben heel benieuwd welk pad (alles leidt naar Rome) jij gaat volgen!

    • Reageren
      Roos
      22 februari 2018

      Dankje Linda voor je reactie! Wat naar dat je een burn-out hebt gehad en wat goed dat je zelf gekozen hebt een stapje terug te doen. Uiteindelijk draait het om één ding en dat is waar je gelukkig van wordt. Niet welk label er op welke functie geplakt wordt!
      Ja ik merk dat praten met mensen heel goed kan doen maar dat het ook super belangrijk is om soms je gedachten voor jezelf te houden zonder andermans mening daar ‘op los te laten’. Al die meningen doen toch iets met je!
      Roos onlangs geplaatst…Als niks zeker is ligt alles open!My Profile

  • Reageren
    Marleen
    22 februari 2018

    Mooi geschreven en wat mooi om te lezen! Ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje.. Ik werk in de jeugdzorg met kinderen en nooit had ik last van dat ik situaties meenam naar huis. Ik kon het eigenlijk altijd heel makkelijk van mij afzetten. Sinds een aantal maanden gaat dat allemaal niet meer zo makkelijk. De werkdruk is ook nog eens behoorlijk hoog. Ergens ben ik wel een beetje klaar met al die negatieve dingen die je meemaakt. Het is eigenlijk altijd negatief, natuurlijk werk je naar een positiever doel toe met z’n allen. Maar de weg er naartoe.. daardoor twijfel ik ook echt of ik dit wel voor altijd wil blijven doen. Ik vind het daarnaast ook zo vervelend dat het ons financieel zo moeilijk wordt gemaakt als je bv weer een studie zou willen doen, totaal iets anders zou willen kiezen. Ik heb daar helaas niet de financiële middelen voor..
    Toevallig dat je hier over schrijft! Hopelijk kun je voor jezelf de komende tijd de boel op een rijtje zetten en idd wat je zegt: alles ligt open! Je gaat vast weer iets heel leuks doen en zo niet: dan kijk je weer verder. We zijn nog zo jong..

  • Reageren
    Anoniem
    22 februari 2018

    Respect! Mooi geschreven. Ik ben tijdens de zwangerschap mijn baan verloren. Mensen vroegen meteen ‘ Wat ga je nu doen?! Dat vond ik best wel een vervelende vraag, want ik had werkelijk geen idee en wilde mij richten op de geboorte van ons kindje. Dat was voor mij het belangrijkste. Ik heb gemerkt dat veel mensen het toch wel negatief zien als je werkloos bent. Terwijl ik juist heb geleerd om het positief te bekijken en nieuwe kansen te zien. Inmiddels ben ik aan een leuke nieuwe uitdaging begonnen en ben ik zoveel gelukkiger. <3 Misschien kun je jouw talenten wel combineren je blog en een eigen praktijkje om mensen te coachen?! Ik vind je positieve kijk op het leven in ieder geval fantastisch!

    • Reageren
      Roos
      22 februari 2018

      Dankjewel voor je lieve compliment <3! En eerlijk; je op één na laatste zin staat hoog op mijn lijstje! ;-)
      Ik kan me voorstellen dat je het heel vervelend vond als mensen iedere keer blijven vragen wat je gaat doen. Helemaal als je zelf nog geen idee hebt, laat me met rust haha ;p! Ik ben blij voor je dat je een nieuwe uitdaging gevonden hebt en het hebt aangepakt zoals jij het wou! X
      Roos onlangs geplaatst…Als niks zeker is ligt alles open!My Profile

  • Reageren
    Scott Vinke
    22 februari 2018

    Ik herinner mij ook zo’n soort gesprek remember❤… Doe waar je hart naar uit gaat. Onderzoek je passie. Rosanne ik vind dat je je lezers (waaronder ikzelf) heel veel mooie leerzame dingen schenkt. En weet je soms ben je hier toch ook een beetje hulpverlenend bezig…

    Jou stukje tekst: ‘Wat ik daarnaast het moeilijkste vind zijn de mensen die jouw hulp eigenlijk niet willen. Mensen die je zo hard nodig hebben maar die er niet voor open staan. Dat eeuwige getrek breekt echt op’.

    Dat is wat ik zelf persoonlijk ook lastig vind. Als mensen niet willen, maar ze moeten. Ze worden erop aangestuurd en als hulpverlener probeer je dan een dood paard nieuw leven in te blazen. Mensen veranderen niet als je ze niet tot dat inzicht krijgt.

    En tuurlijk heeft hulpverlener zijn ook zijn prachtige kanten. Je mag een persoon helpen om zijn of haar goede en slechte kanten te ontdekken. Hen leren hoe ze gebruik kunnen maken van hun kracht. Soms met een stap vooruit en twee stappen achteruit.

    Dank voor je mooie blog😘

    • Reageren
      Roos
      22 februari 2018

      Dankjewel voor je complimenten Scott! Ik zie het vaak niet zo maar ik krijg veel berichtjes van mensen dat ze iets hebben aan mijn artikelen en dat is het mooiste wat er is :)!
      Hopelijk tot snel!
      Roos onlangs geplaatst…Als niks zeker is ligt alles open!My Profile

  • Reageren
    Renate
    22 februari 2018

    Mooi artikel en onwijs herkenbaar. Ik heb ook SPH gedaan ben een half jaar geleden gestopt met mijn eerste baan (bij de gemeente) omdat ik het niet meer trok. Vooral het aantal uren dat ik ‘moest’ werken. Tranen en gesprekken met een bedrijfsmaatschappelijk werker gingen eraan vooraf. Zo moeilijk vond ik het om alle touwtjes los te laten, geen zekerheid meer te hebben, mijn collega’s achter te moeten laten, maar vooral om niet te voldoen aan verwachtingen van anderen. Maar uiteindelijk een hele fijne werkplek gevonden in de kinderopvang. Minder inkomen en niet op HBO niveau, maar zoveel meer plezier en tijd voor ons gezin. Ik ben er nog altijd dankbaar voor dat ik die stap gezet heb. Veel succes met jouw eigen ontdekkingsreis ! Ik ben er van overtuigd dat straks alles ook op zijn plek zal vallen voor jou.

    • Reageren
      Roos
      22 februari 2018

      Wauw, wat een mooie reactie. Zo blij voor je dat je die stap hebt gezet en nu gevonden hebt waar je je goed bij voelt. Inderdaad, dan maar niet op HBO niveau. Dat heb ik ook helemaal los gelaten. Dankjewel voor het succeswensen, komt vast goed en ik hou je hier natuurlijk op de hoogte <3!
      Roos onlangs geplaatst…Als niks zeker is ligt alles open!My Profile

  • Reageren
    Sabine
    22 februari 2018

    Mooi geschreven! Ik krijg een positief gevoel bij de titel :) Heb zelf dit al meerdere keren meegemaakt. Emigreren was de eerste keer: een totaal nieuw leven, geen baan, onbekende omgeving en cultuur, en daardoor kwam alles open. Ontslag nemen dito: zo heerlijk om te kunnen doen wat je echt wilt. Ook bij jou komt het helemaal goed: je gaat vanzelf voelen wat je wilt gaan doen en wat bij je past!
    Sabine onlangs geplaatst…Jimmy studeert af als anesthesioloog: een diploma-uitreiking + feestdag op z’n ColombiaansMy Profile

  • Reageren
    Mieke de Groot
    22 februari 2018

    Goede blog, tijd om aan jezelf te gaan denken en kijken wat je zou willen gaan doen, er komt vast weer iets op je pad!

    Zelf ben ik ooit begonnen als zv-er in een verpleeghuis, later PDB gedaan en in administratieve functie terecht gekomen. Altijd door blijven leren naast mijn fulltime baan, debiteurenbeheer, creditmanagement, tot HBO rechten aan toe, 12 jaar als debiteurenbeheerder gewerkt, ook “mensenwerk”.

    Na 32 jaar fultime werken (vanaf mijn 16de) door omstandigheden even gestopt, daarna parttime als advertentieverkoper voor de plaatselijke weekkrant, een agenda en een magazine.

    Nu sinds 3 jaar de boekhouding vh bedrijf(je) van mijn man, met de rest opgehouden.

    Er komt altijd wel weer iets “langs”, go for it Roos!
    De wereld ligt nog voor je open, succes met je zoektocht!

    Hartelijke groet Mieke

  • Reageren
    Anneleen
    22 februari 2018

    Ik liet het je al eens eerder weten, maar ik vind jou zo’n positief en inspirerend persoon, Rosanne! Ik vind het zo knap en moedig dat je gewoon de ballen hebt om te (gaan) doen waar je zin in hebt! Een job in die sector is zo belangrijk, zo mooi, zo intens, maar daarom denk ik ook zo energievretend… Je kan er zoveel van jezelf instoppen, maar dat maakt ook net dat het je soms ‘uitput’. De zorg gaat ook gewoon altijd door. Altijd moet onze kinderen/jongeren/volwassenen/… de nodige zorgen krijgen! Ik weet nog dat mijn grootvader ’s avonds stierf en de andere dag moest ik om 11u beginnen werken met een nachtdienst die 24u duurde. Dat is gewoon mega hard en moeilijk. Maar ik ben die dienst wel gewoon graag draaien. Voor mezelf (had dit nodig om mijn gedachten te verzetten en bezig te zijn) maar ook voor de dienst zelf (er moet altijd iémand bij de kinderen slapen en anders moet permanentie opgeroepen worden). Maar dit ene voorbeeld laat voor mij persoonlijk zelf heel hard zien hoe de zorgsector soms ook in een zit. Het is een prachtige job maar dagen gelijk die zijn er dus even goed! Ik wens je heel veel succes met je zoektocht! Komt helemaal goed bij jou! <3

  • Reageren
    Simone | All Day Jewels
    22 februari 2018

    Weetje, eigenlijk is het heel erg stoer dat je gewoon voor jezelf kiest en niet eens de makkelijkste weg. Want je weet nog helemaal niet wat je gaat doen. Ik lees wel heel duidelijk dat je hart inderdaad bij de zorg zit. Dat vind ik er zo mooi uitspringen. Maar de zorg is natuurlijk meer dan alleen hulpverlenen. Wellicht komt er iets anders binnen de zorg wel op je pad. Zeg nooit, nooit. Good luck!
    Simone | All Day Jewels onlangs geplaatst…Minimalistisch / armband / ambandjes / valentijnscadeau | Minimalistic Dots by AllDayJewelsMy Profile

  • Reageren
    Gelukjes van Maris
    22 februari 2018

    Het komt wel goed met jou schatje, dat weet ik zeker.
    Het gevoel wat jij nu beschrijft had ik voor ik mijn HBO diploma nog op latere leeftijd ging halen. Ik was niet gelukkig en sleepte mezelf echt naar mijn werk. Wat ik nu doe is waar mijn hart ligt. Natuurlijk zitten er heftige casussen tussen dat kan ook niet anders want mensen komen bij ons terecht door heftige gebeurtenissen. Maar voor nu vind ik het zo mooi om te mogen doen en later.. dat zien we dan wel weer
    x
    Gelukjes van Maris onlangs geplaatst…DIY fun met tijdschriftenMy Profile

  • Reageren
    Yvette
    22 februari 2018

    Prachtig, je hebt de wereld zoveel te geven!

  • Reageren
    Eveline
    22 februari 2018

    Zeer herkenbaar. Ik ben al 5 jaar aan het werk in het onderwijs. Van de ene vervanging naar de andere. Steeds opnieuw inwerken, aanpassen en dan weer loslaten om te veranderen. Vraagt heel veel energie, zeker omdat ik steeds het beste van mezelf moet geven in de hoop zo aan een langere opdracht te geraken. Binnen drie weken is het weer zo ver en loopt mijn vervanging ten einde. Wat ik daarna zal doen? Geen idee. Meestal valt de dag ervoor iets uit de bus. Maar de onzekerheid weegt steeds zwaarder door. Ik werk heel graag als leerkracht maar op deze manier is het lastig vol te houden.

  • Reageren
    Mariska
    23 februari 2018

    Dat is een flinke stap, maar wel een goede denk ik. Om jezelf denken is sowieso altijd een heel goed idee. Hopelijk vind je iets goeds en kun je voor nu genieten van je rust. x
    Mariska onlangs geplaatst…TIP: Euroknaller.nlMy Profile

  • Reageren
    Josephine
    23 februari 2018

    Heel goede reden om nu even een stapje terug te doen. Je verwoord goed hoe je in het leven staat. Ik wens je veel wijsheid en geluk toe.

  • Reageren
    Jenn
    23 februari 2018

    Mooi geschreven! Volg je hart. (Ik las de titel trouwens positief hoor)
    Jenn onlangs geplaatst…Gelezen: De FIT methodeMy Profile

  • Reageren
    Melissa
    24 februari 2018

    Mooi en herkenbaar! Ik ben zelf ook maatschappelijk werker, heb ook een aantal jaren met veel plezier met jongeren gewerkt, maar ben nu met een studie begonnen in een totáál andere richting. Mijn werk was namelijk echt werk en ik wilde zo graag op zoek naar een echte passie. Het voelt gek om mijn mwd-diploma dan maar links te laten liggen, maar zoals jij ook zegt: het heeft me zoveel gebracht. Ik heb er geen spijt van, het was op dat moment de juiste keuze, maar voor dit moment niet meer. En nu doe ik een geweldige studie en ik kijk uit naar alle nieuwe kansen!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge