Een heel speciaal cadeau en een grote les in tevredenheid

Eerste kerstdag gingen wij ’s morgens ontbijten bij mijn oma, zij gaf mij een wel heel bijzonder cadeau wat zoveel in mij losmaakte.

Ik schreef al eerder over de bijzondere band die ik had met mijn opa en kreeg op dat stuk ongelofelijk veel lieve reacties. Mensen die het aangreep hoe ik schreef over onze band en wat mijn opa allemaal meegemaakt heeft.

Een klein stukje uit het artikel:

Ik hing aan opa’s lippen als hij deze verhalen vertelde maar als kind vind je het ‘mooie verhalen’ en denk je er verder niet zo diep over na. Als ik er nu over nadenk wat mijn opa allemaal heeft meegemaakt. Pure armoede, honger lijden, de oorlog, met 4 jonge kinderen achterblijven nadat mijn oma gestorven is.. En de ontwikkelingen die hij allemaal heeft meegemaakt. Van jaren in een oude keet wonen met z’n 10en, geen geld om eten te kopen en de oorlog naar overvloed en overdaad. Van de buurvrouw vragen om een kopje suiker en niet weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurd tot op iedere hoek van de straat een supermarkt en de komst van televisie, telefoon en internet.


Er zijn zoveel geweldige ontwikkelingen geweest door de jaren heen. Het feit dat we geen honger meer lijden, in vrijheid leven en dingen als televisie, telefoon en internet. Toch vraag ik mij regelmatig af of ‘de rest’ allemaal wel zo fantastisch is.

Een boek.

Mijn opa hield van schrijven (misschien heb ik het wel van hem!) en heeft zijn hele leven een soort kleine dagboekjes bijgehouden waarin hij dagelijks schreef over het weer, wie er langskwam of over zijn gezondheid. Daarnaast heeft hij vele herinneringen over zijn jeugd (hij is geboren in 1918!), het leven op het platte land en de oorlog opgeschreven. Mijn oom is hier mee aan de slag gegaan en 10 jaar na zijn dood is het boek eindelijk klaar.

Het boek over opa’s leven vol met zijn herinneringen wat oma mij op eerste kerstdag gaf.

Je snapt dat ik het in een paar dagen uit las

en ik kan je vertellen dat ik tranen met tuiten heb gehuild. Niet een traantje hier en daar maar echt de ultieme ‘ugly cry’ zoals Oprah Winfrey dat altijd zo mooi zegt.

In het boek beschrijft opa zijn allereerste herinneringen als kleine jongen op het platteland van Slagharen rond 1920. Geen elektriciteit, geen auto’s, redelijk afgesloten van de stad (drie kwartier lopen) en hoe hij hier speelde met zijn broertjes en zusjes. Over naar school gaan en de boerenjongens zijn. Maar vooral ook veel over de oorlog.

Het zet alles zo in perspectief.

Met ieder woord wat ik las werd ik dankbaarder voor wat ik zelf heb. Het is ongelofelijk dat dit zich ‘slechts’ een kleine 100 jaar geleden afspeelde, dat die kleine jongen (en later man) echt mijn opa was. Dat hij samen met zijn broers als een gek de schuilkelder groter probeerde te maken door zand er uit te scheppen omdat een buurjongen er aan kwam rennen en vertelde dat de Duitsers een razzia hielden en iedere man die ze tegenkwamen op het transport naar Duitsland werd gezet. De kelder was te klein voor hen allemaal dus schepten ze als gekken en hield hun zus de wacht.

Of dat zijn broer op een dag in de oorlog niet weer kwam en zij gek werden van ongerustheid. Zijn broer en een vriend bleken door een Duitser te zijn meegenomen naar een groot landhuis waar ze de hele dag aardappels geschild hebben en daarna (godzijdank) weer vrijgelaten zijn.

Mensen die stierven omdat er geen goede zorg was. Het keiharde werken op het platteland. Zijn zwager die met 27 stierf en een zwangere vrouw en een tweeling achterliet. En hoe opa altijd, tot zijn laatste jaren bij ons, een klein stukje land heeft mogen houden waar vroeger zijn ouderlijk huis op stond en dat heeft gebruikt als moestuin.

Iedere tijd

kent zijn positieve en negatieve kanten. Als ik het boek van mijn opa lees over de hardheid van die tijd, het zware leven, weinig geld verdienen maar keihard werken in vieze fabrieken.. Over de oorlog, de angst, de doden, geen huis meer hebben en je iedere dag afvragen of iedereen veilig thuis komt.

Als ik naar de overvloed, de veiligheid en de mogelijkheden kijk die wij nu kennen in vergelijking met toen maakt mij dat enorm dankbaar. Ongelofelijk dankbaar. Soms merk ik dat ik het lastig vind dat we van 2 salarissen naar 1 + een beetje zijn gegaan omdat je dan toch moet inleveren op de luxe dingen als kleding & uit eten gaan.. Maar met ieder woord wat ik uit dit boek las groeide ook mijn dankbaarheid.

Wat ben ik trots op mijn opa hoe hij, na alles wat hij heeft meegemaakt, zijn kleinkinderen nog zo ontzettend veel liefde heeft gegeven en geleerd heeft. Dat hij de mooie dingen in het leven kon zien en waarderen terwijl het leven ook zo hard voor hem geweest is. Wat ben ik blij dat zijn verhalen niet verloren gaan maar blijven bestaan nu het gebundeld is en iedereen in de familie een boek gekregen heeft.

We denken dat het leven alleen maar fantastisch, mooi en goed voor ons moet zijn maar ook alle nare dingen horen bij het leven.

Nooit zal ik alles wat ik heb voor lief nemen. Vrijheid, een (prachtig) dak boven mijn hoofd, een geweldig gezin, familie en vrienden.

Ik ben een heel gelukkig mens.

Gerelateerde artikelen

6 reacties

  • Reageren
    Melanie
    11 januari 2019

    Ik lees al jaren je blog en blogs in het algemeen, maar heb nog nooit gereageerd. Maar op dot artikel moet ik gewoon reageren. Wauw wat heb je dit mooi geschreven, ik raak er ontroerd van. En wat een bijzonder cadeau van je oma. Ik kan me voorstellen dat je het binnen een paar dagen uitgelezen hebt.

  • Reageren
    Darina
    11 januari 2019

    Wat een bijzonder en mooi cadeau heb je van je oma gekregen. Je hebt het heel mooi verwoord.
    Darina onlangs geplaatst…Winter in Parijs | Dag 3My Profile

  • Reageren
    Marjoleine
    11 januari 2019

    Aah wat super mooi dat de verhalen gebundeld zijn in een boek en op die manier nooit verloren zullen gaan! Kan me voorstellen dat je daar heel blij mee bent! X
    Marjoleine onlangs geplaatst…Short tip | Letterbord van ActionMy Profile

  • Reageren
    Anouk
    11 januari 2019

    Wauw…. Zo mooi bijzonder gewoon wauw. Traanje hier hoor ;)

  • Reageren
    Nynke
    11 januari 2019

    WAUW! Wat ontzettend bijzonder en wat heb je dit prachtig geschreven!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge