Gelezen: het leven van de ander

1.

Toen ik 2 weekjes terug door de bibliotheek aan het slenteren was en de achterkant van dit boek las werd ik weer even mee terug genomen in de tijd naar de biologie les op de middelbare school. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik tijdens een les een video te zien kreeg over de ziekte van Huntington. Wat ik zag en hoorde vond ik zo afschuwelijk dat ik dat nu, zo’n 10 jaar later, nog steeds niet vergeten ben en toen ik de achterkant van dit boek las me dat weer helemaal kon herinneren.

Ondanks dat het een pittig onderwerp heeft is het geen ‘verdrietig’ boek maar een meeslepend verhaal over een jong meisje die er achter komt dat haar leven niet is wat ze dacht dat het was.

Na een lang en slopend ziekbed overlijdt de moeder van Rosie al op jonge leeftijd aan de ziekte van Huntington. Al jaren verzorgde Rosie haar moeder dag in dag uit met het verschrikkelijke idee dat deze ziekte ook haar toekomst zou kunnen zijn. De ziekte van Huntington is namelijk erfelijk en Rosie zou als dochter 50% kans hebben om de ziekte ook te krijgen.

Als haar moeder overlijdt en ze op het punt staat haar DNA te laten testen verteld haar moeders vriendin Sarah een groot geheim waarmee Rosie’s hele leven op de kop staat. Haar moeder is haar biologische moeder niet. Na deze onthulling blijft Rosie helemaal kapot van verdriet achter met enorm veel vragen. Als haar moeder haar moeder niet was, wie is het dan wel? En wat houdt dit in voor haar verleden, haar toekomst?

Ik moet er op letten niet teveel te vertellen want al vrij vlot in het boek worden er een aantal onthullingen gedaan waarop het boek voortborduurt. Onthullingen waardoor je eigenlijk al vanaf de eerste paar hoofdstukken het boek al amper aan de kant kan leggen omdat je gewoon verder moet lezen. Hoe gaat ze overal mee om? En welke antwoorden gaan er komen voor Rosie. De personages in het boek zijn allemaal ontzettend mooi beschreven en in vele gevallen ook erg herkenbaar. Je kunt je op een bepaalde manier met ze identificeren en dat vind ik altijd erg prettig. Ik moet er wel bij vertellen dat ik vooral de eerste helft van het boek het verhaal enorm goed beschreven vond. In de tweede helft van het boek vond ik het soms ietsje te dramatisch worden en had ik soms het gevoel dat de schrijfster ‘iets teveel haar best deed’?!

Al met al vond ik het een enorm mooi boek. Een boek waar je helemaal in meegezogen wordt, je met de karakters meeleeft maar ook een boek waar je iets uit leert. Een echte aanrader!

handtekening rosie

Gerelateerde artikelen

18 reacties

  • Reageren
    chucky1012
    4 november 2014

    Het verhaal klinkt werkelijk prachtig en zo zielig……
    Ik heb dit boek niet gelezen en ben na het lezen van dit artikel heel benieuwd naar dit boek. Ik ga het zeker lezen.

    Xoxo

  • Reageren
    Margot
    4 november 2014

    Dat klinkt inderdaad als een goed boek!

  • Reageren
    Dina
    4 november 2014

    Ik zal de titel onthouden en hier in de bibliotheek eens kijken of het boek aanwezig is!

  • Reageren
    Tamarah
    4 november 2014

    Oeh, deze ga ik eens hier op zoeken in de bieb!

  • Reageren
    Fleur
    4 november 2014

    Dat klinkt als een mooi en interessant boek!
    IK ga even kijken if hij ook in ebook versie te verkrijgen is:).
    Thanks!

  • Reageren
    Yara Miora
    4 november 2014

    Klinkt heel tof! Had er nog nooit van gehoord om eerlijk te zijn :)

    Liefs,
    Yara

  • Reageren
    Diana Carlton
    4 november 2014

    Het klinkt als een mooi en ontroerend boek. Eerst maar eens “het diner” uitlezen.

  • Reageren
    Manon
    4 november 2014

    Dit klinkt echt als een goed boek!

  • Reageren
    Karlijn
    4 november 2014

    Oh ik zag hem laatst liggen maar ik had al zo’n stapel in mijn handen dat ik hem toch maar niet meenam. De volgende keer wel doen dus!

  • Reageren
    Claudia
    4 november 2014

    Wauw dit lijkt me echt een te gek boek!

  • Reageren
    Angelique
    4 november 2014

    Boek klinkt als een prachtig boek

  • Reageren
    Femke
    4 november 2014

    Ah dit klint wel als een goed en leuk boek.. Ik houd wel van boeken waar je ook wat van kan leren ja. Maar ik snap ook wat je bedoelt met “dat de schrijfster iets teveel haar best deed”, hahaha! Ik ben benieuwd of ze ‘m bij mij in de bieb hebben. :)

    • Reageren
      Roos
      5 november 2014

      Ja ik ook, vind het heel fijn om iets te leren uit boeken :)!

  • Reageren
    Erica
    5 november 2014

    Een heel mooi boek lijkt me dit. Ik heb een vriendin gehad die de ziekte van Huntington had, ze is een paar jaar geleden aan deze slopende ziekte overleden. Ik heb het hele proces meegemaakt van het begin tot het einde. Haar vader is er ook aan gestorven en haar broer ook. Ze heeft nog 1 broer die nog leeft en de ziekte niet heeft. Hij durft het niet aan om aan kinderen te beginnen. De moeder is net een engel. Een hele lieve krachtige vrouw. Ze is nooit verbitterd geraakt door dit vreselijke noodlot wat haar heeft getroffen. Ik heb een diep respect voor haar.

    • Reageren
      Roos
      5 november 2014

      Wat verschrikkelijk dat je vriendin en haar familie deze ziekte heeft gehad :(! Lijkt me afschuwelijk om het proces van zo dichtbij mee te maken! :(

  • Reageren
    Erica
    5 november 2014

    Ik weet niet of je het “iets te dramatisch” kunt noemen. Het is dramatisch. Mijn vriendin kon haar bewegingen niet meer controleren, niet meer lopen en de laatste twee jaar bijna niet meer praten en ook niet meer zelf eten. Het is een vreselijke ziekte die iemand echt volledig aftakelt. Ik had er ook nog nooit van gehoord voor die tijd.

    • Reageren
      Roos
      5 november 2014

      Hai Erica, ik noem de ziekte ook absoluut niet te dramatisch, dat zou ik nooit doen. Ik vind alleen dat de schrijfster er teveel omheen beschrijft, het verhaal voor mijn gevoel te groot maakt en er teveel andere dingen bijhaalt, terwijl de ziekte al ‘dramatisch genoeg’ is!

  • Reageren
    Kimberly
    5 november 2014

    Ik heb dit ook gezien bij biologie en was er ook helemaal van aangedaan! Zeker omdat het een ziekte is die meestal pas rond 40-45 jaar tot uiting komt.
    Ik ga dit boek eens lezen!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge