Life By Rosie

02/08/2015

2.

Afgelopen week was voor mijn gevoel een gekke week vol met ups en downs. We hadden een condoleance omdat helaas de tante van Kay is overleden en ik spendeerde, samen met Kay, dinsdag op woensdag nacht in het ziekenhuis omdat ik op mijn buik was gevallen. Gelukkig is met mij en de baby alles goed en mochten we na een heleboel testen de volgende dag alweer naar huis :).

Maar, omdat het natuurlijk veel leuker is om over alle leuke dingen van afgelopen week te schrijven, doe ik dat vandaag. Want er waren ook een heleboel ontzettend fijne dingen deze week. Zo waren we druk met de kinderkamer, kreeg ik mooie bloemen van mama, bestelde ik 2 nieuwe boeken en knuffelde ik mijn liefste katten natuurlijk weer fijn ♥.

29/07/2015

1.

Vorige maand waren Kay en ik 1 jaar getrouwd. Stil staan bij dit soort dagen vind ik altijd erg leuk en belangrijk, het is voor mijn gevoel ook iets wat je de rest van je leven moet blijven vieren. Stil blijven staan bij hoe blij je bent met elkaar en lekker even de tijd voor elkaar nemen.

Een cadeautje hoort daar voor mijn gevoel ook altijd bij. Dit hoeft niet groot te zijn maar even iets om te laten zien dat je er aan gedacht hebt. Ik vond het dit jaar zo lastig. Na 7 jaar samen vol jubileum- , verjaardags-, Valentijn-, en kerstcadeautjes was mijn inspiratie wel een keer op! Tot ik dit idee tegenkwam. Een doosje vol met brieven voor je man/vriend/partner/geliefde!

27/07/2015

1.

Het is het meest natuurlijk wat er is, iedereen is tenslotte op deze manier op de wereld gekomen, maar ik vind het nog steeds een bizar (mooi) idee.. Er zit gewoon een klein ventje in mijn buik! Dit jongetje is begonnen als doperwt (oke nog kleiner) en is inmiddels al een baby van 1.7 kilo die zo goed als af is. Bizar idee toch? Ik klaag heel wat af maar wat dit betreft ben ik maar wat trots op mijn lichaam.

26/07/2015

3.

Afgelopen week was voor mijzelf behoorlijk ingrijpend. Ik heb de beslissing gemaakt om te stoppen met werken omdat ik het lichamelijk gewoon helaas niet meer aan kan. De afgelopen weken bleef ik maar worstelen en mezelf pushen om naar mijn werk te gaan maar dinsdagochtend viel dan eindelijk het kwartje en besloot ik dat het zo niet verder kon.

Ik heb even flink gejankt die dag maar voel me nu zo ontzettend veel beter. Ondanks dat het een enorm lastige beslissing was en ondanks dat ik de meeste tijd in bed doorbracht zijn er natuurlijk ook een hele hoop fijne dingen geweest afgelopen week. En ik merk aan mijzelf dat het heel erg belangrijk is dat ik daar bij stil blijf staan dus vandaar weer eens een lijstje met fijne momenten van mijn afgelopen week ♥

24/07/2015

pesten

Een aantal weken geleden waren er veel reclamespotjes op de radio over pesten op het werk. In eerste instantie vond ik dit ongelofelijk. We veroordelen kinderen en pubers die pesten maar zijn als volwassenen blijkbaar geen haar beter? Zouden wij als volwassenen niet een heel stuk beter moeten weten?

Blijkbaar niet want pesten op het werk blijkt enorm vaak voor te komen. Hoeveel is lastig te zeggen maar volgens onderzoek van CNV en de Universiteit Twente wordt 17 procent van de werknemers in Nederland structureel gepest. 17 PROCENT! Dit gaat van kleine pesterijtjes tot intimidatie, discriminatie en buiten sluiting.

20/07/2015

20150710_134402_resized

Zodra er een kind op komst is lijkt je leven opeens te draaien uit het maken van keuzes. Van simpele keuzes als het kiezen van een maxi cosi, de kleur van de babykamer of het willen geven van borstvoeding ja/nee tot keuzes als die beschreven in de titel.

Ook hebben we helaas de ‘keuze’ moeten maken om de koop van ons nieuwe huis, door een hoop privé dingen, niet door te laten gaan. Gelukkig hebben we een fantastisch huisje waar we rustig nog een paar jaar kunnen blijven wonen. Het is niet groot maar we hebben een tuintje, 3 slaapkamers en een hele fijne buurt. En ik moet zeggen dat nu de beslissing (voor ons) genomen is er een grote last van mijn schouders valt.

Vaak werd mij al gevraagd hoeveel dagen ik zou blijven werken als onze baby er eenmaal is. Grappig vond ik dat, er werd totaal niet bij nagedacht dat ik misschien wel zou stoppen met werken. Misschien dat dat ook niet meer standaard is ‘in onze tijd’ maar ik heb er nog wel veel over na moeten denken en natuurlijk met Kay over gepraat.